Het kwartet is volledig aan elkaar gewaagd: ieder refereert aan de traditie, en voegt zijn snufje peper of honing toe
Anderhalve minuut in het openingsnummer Warriors kookt het vuurtje van het Immanuel Wilkins Quartet op volle toeren. Wat enkele seconden eerder nog met precisie wordt neergezet als een helder thema op altsaxofoon – terwijl drums, piano en contrabas zich ogenschijnlijk rustig onder het oppervlak nestelen – barst open en laat zich niet meer temmen. Wilkins schiet als een slagman van het honk en houdt vijf minuten lang de spanning vast. Waarna een melodische pianosolo wordt opgebouwd uit draaiende slierten, onverwachte wendingen en een enkele komische noot. De ritmesectie legt een stevige ondergrond met lopende baslijnen en speelse bekkens, en de drumsolo bouwt onder de pianoriff gestaag op richting het einde.
Het gospelachtige tweede nummer zet direct in en trekt je naar binnen. De muziek klinkt fris en toch vertrouwd, jong maar geworteld in een traditie. Je zou bijna denken dat je met een oudere generatie musici te maken hebt. Bij kenners heeft Wilkins sinds zijn debuutalbum uit 2020 hoge ogen gegooid als de jonge saxofonist die in de voetsporen treedt van Coltrane en Kenny Garrett. Voor hen is dit livealbum geen nieuws, maar ook zij zullen reikhalzend uitkijken naar deze Blue Note‑release. Vol. 1 is uitgekomen op vinyl en op cd, en duurt met vier stukken net iets meer dan een uur.
In Composition II laat Wilkins zijn instrument klinken als een didgeridoo, fluit, fluisterende zucht of volle altstem. Waarna contrabassist Ryoma Takenaga tussen de regendruppels onder de lentebloesem terug naar het gospelthema slentert. Wilkins ademt en speelt noten die uit een dieper onbewuste lijken te komen. Het kwartet is volledig aan elkaar gewaagd: ieder refereert aan de traditie, en voegt zijn eigen snufje peper of honing toe.
MONICA RIJPMA
Live At The Village Vanguard, Vol 1. – Immanuel Wilkins Quartet (Blue Note) uit op 21 maart 2026
Vol. 2 en 3 zijn alleen beschikbaar voor streaming
