Albumrecensie: ‘Sinatra At The Sands (60th Anniversary)’ – Frank Sinatra With Count Basie Orchestra & Quincy Jones

Krijgen we met deze 5cd-box een overdosis? Zestig jaar geleden stond Frank Sinatra bijna een maand lang in de Copa Room van het fameuze hotel annex casino The Sands in Las Vegas. Op sommige dagen deed hij zelfs twee shows per avond; alleen op maandag nam hij vrij. Dan werd hij vervangen door collega Dean Martin. Zo lagen de verhoudingen toen, in januari 1966. The Sands (a place in the sun) kreeg die naam omdat een opdrachtgever aanvankelijk problemen had met woestijnzand dat zich in zijn schoenen verzamelde…

Om welgestelde high rollers naar de casinotafels te lokken kregen de grootste publiekslievelingen rijkelijk betaalde engagementen in The Sands. Vanaf 1953 was ook Frank Sinatra daarbij. Hij zorgde ervoor dat in de jaren daarna belangrijke collega’s er ook kwamen vertoeven. Die clan van superstars ging later The Rat Pack heten, hoewel ze zelf die naam nooit gebruikten. Eén van hun piekmomenten was de oorspronkelijke versie van de film Ocean’s Eleven, in 1960 opgenomen op verschillende plekken in Las Vegas. Overdag waren er de filmshots, ’s avonds stonden de hoofdrolspelers (met onder meer Sinatra, Sammy Davis Jr., Dean Martin en comedian Joey Bishop) op het podium in The Sands. De shows kregen een uitstraling alsof het hotel een soort speeltuin voor volwassenen was.

In de jaren daarna trad Sinatra er nog voornamelijk alleen op, zoals te horen was op het dubbelalbum Sinatra At The Sands uit 1966. Het was de eerste keer dat de zanger (een notoire perfectionist) met een live-album naar buiten kwam. Hij had zich voor dit engagement omringd met een wel zeer spectaculaire begeleiding: de band van Count Basie en arrangeur/dirigent Quincy Jones. Die laatste had zich verzekerd van de diensten van een andere arrangeur, Billy Byers. Het arrangement van een song als Where Or When, die Sinatra tot zijn dood vertolkte, was onder meer van zijn hand.

Sinatra At The Sands groeide uit tot een legendarisch album, omdat de samenwerking met het Basie-orkest een sensationeel niveau bereikte. Vooral de muzikale connectie met drummer Sonny Payne was opmerkelijk – ze vonden elkaar puur intuïtief. Daarbij kwam nog dat de selectie die uit optredens van enkele weken was gemaakt de sound van zanger en orkest haast perfect had gevangen. Toen in 2002 een voormalige pit boss (een manager van het casino in The Sands, red.) in ons land was om over zijn ervaringen te praten, was dat het eerste wat hij riep: ‘This is the sound of the Copa Room!’ Kennelijk had geluidstechnicus Lowell Frank heel goed werk verricht. De aanwezigheid en directheid zijn hier verbluffend.

In de loop der jaren heeft de samenwerking Sinatra-Basie weinig aan aantrekkingskracht verloren. Alleen wordt het album ontsierd door een vrij lange en humoristische bedoelde monoloog, die in het huidige tijdsgewricht beter kan worden overgeslagen. Sommige grappen zijn op het randje – Sinatra wist heel goed wie er in de zaal zaten. Maar bedacht moet worden dat hij er persoonlijk voor zorgde dat zwarte entertainers als Sammy Davis Jr. en Nat King Cole gewoon in het restaurant konden eten, wat voordien nog werd tegengehouden.

En nu ligt er zomaar een jubileumuitgave. Zestig jaar na Sinatra At The Sands zijn er liefst vijf shows van dat engagement (vanaf 26 januari 1966 tot en met 1 februari) in een pakket samengebracht. De verpakking lijkt erg op die van Standing Room Only, een uitgave uit 2018 waarin trouwens ook een set uit The Sands 1966 was opgenomen. De nieuwe box overlapt die uitgave niet, behalve op één punt: op de derde schijf van de nieuwe uitgave staan als bonus twee stukken (Angel Eyes en Where Or When) van dezelfde show op 28 januari.

Opvallend is wel dat de geluidskwaliteit van deze vijf optredens wat wisselend is. Op sommige schijfjes is die vergelijkbaar met de originele plaat uit 1966. Op andere is dat duidelijk minder. Het repertoire van de shows is vrijwel hetzelfde; alleen de songs Get Me To The Church On Time en Luck Be A Lady werden door Sinatra afgewisseld. De grapjes in de monoloog zijn vergelijkbaar. En ook de clownerie in de intro van de song I’ve Got A Crush On You (waarin Sinatra elke keer een lolletje maakt met saxofonist Eddie ‘Lockjaw’ Davis) is ook steeds van dezelfde aard. De song zelf zingt hij trouwens elke keer met veel gevoel. Sinatra was een meester in stemmingswisselingen.

Wat nu opeens duidelijk wordt: in feite zaten er twee pianisten op het podium. Basie speelde stukken die meer in zijn eigen sfeer lagen. En vooral voor de ballads was Sinatra’s vaste pianist Bill Miller aan zet. Soms speelden ze trouwens allebei. ‘Underplaying’, zei Miller ervan. Iets wat we in 1966 nooit hadden gehoord.

Dan nu de vraag: wat moeten hedendaagse luisteraars met vijf cd’s die steeds vrijwel hetzelfde repertoire bieden? Is dat vooral leuk voor studieuze liefhebbers die elke kleine variatie willen noteren en vergelijken met het origineel? Of kan ook een minder doorgewinterde luisteraar genot peuren uit elk optreden afzonderlijk, waarbij we Sinatra, Basie en Quincy Jones kunnen meemaken op het toppunt van hun kunnen? Gewoon luisteren lijkt de beste oplossing. Want een betere liveplaat dan Sinatra At The Sands was er eigenlijk nooit.