Vriendelijke jazz met een
Sopraansaxofonist Emile Parisien (Cahors, 1982) is in de Franse en Europese jazz een gevestigde naam. Hij combineert graag jazz van Coltrane en Wayne Shorter met invloeden van Igor Stravinski, Hector Berlioz en Arnold Schönberg. In die hoedanigheid trad hij op aan de zijde van Wynton Marsalis, Christian McBride en Bobby Hutcherson.
Twee jaar geleden bracht hij met zijn kwartet Let Them Cook uit, waarop hij elektronica en free jazz trachtte te combineren. Op Floating tapt hij uit een geheel ander vaatje. ‘Deze muziek gaat over vrede, poëzie, vriendelijkheid en liefde’, laat hij in het begeleidend schrijven dan ook weten. Hij heeft een ander kwartet dan gebruikelijk samengesteld, waarin een prominente rol is weggelegd voor Prabhu Edouard op tablas, percussie en vocalen. Linda May Han Oh is gevraagd op bas. Een doelbewuste keuze waarschijnlijk. De Australische doceert aan het Berklee College of Music in Boston, waar zij zich onder meer inzet voor de positie van vrouwen in de jazz. Daar is anno 2026 blijkbaar nog het een en ander te winnen. In dat licht kunnen we wellicht ook dit album zien, in die zin dat de soft power hier de boventoon voert.
Parisien wil met zijn muziek een tegenwicht vormen tegen een almaar conflictueuzer wereld. Het album begint dan ook bedachtzaam met het Indiaas aandoende Asian Songs & Rhythms No. 40 van de Armeense mysticus en filosoof Georg Gurdijeff en de Russische componist Thomas de Hartman. Van pianist Yaron Herman is het melancholieke Olive Branch, met een prominente rol voor de sopraansax van Parisien. Gentleness is the best way we can approach conflicts, is de boodschap waarmee Parisien zijn album de wereld in stuurt. Luisteren (naar spannende muziek, bijvoorbeeld) is soms beter dan meningen verkondigen met een hele hoop kabaal, zou je daaraantoe kunnen voegen.
DIETMAR TERPSTRA
Floating – Emile Parisien (ACT Music) uit op 25 september 2026
