Muziek die is teruggebracht tot de essentie: recht uit het hart, zonder overbodige franje.
Vijftien nieuwe nummers, allemaal even verrassend en origineel. Sommige sereen gedragen, zoals The Persisting Hum. Andere juist gejaagd, haast nerveus, zoals Catch Me, maar allemaal van een intense spanning. De leden van Artvark – Peter Broekhuizen, Rolf Delfos, Mete Erker en Bart Wirtz – tekenden gezamenlijk voor de composities, en dat is in elk daarvan te horen. Verbazingwekkend hoe ongelooflijk soepel vier saxofoons samenkomen in een organisch geheel. Schijnbaar moeiteloos weten ze elkaar te vinden in hun samenspel en te ondersteunen, wanneer een van hen voor een solo het voortouw neemt.
Minstens zo verbazingwekkend is de strakke opbouw: haast ongemerkt wordt in een aantal composities het tempo opgevoerd en neemt de solist de andere drie mee. Of juist andersom, dan nemen de andere drie de solist mee. Ook dan geen egotripperij, geen individueel spierballenvertoon, maar één voor allen, allen voor één.
Four Fathers is een zoektocht van vier saxofonisten die de grenzen van hun instrument niet alleen willen verkennen, maar ook verleggen. De luisteraar die hen durft te vergezellen op deze zoektocht langs onverharde paadjes en onvermoede, soms steile hellinkjes, wacht muziek die teruggebracht is tot de essentie: recht uit het hart, zonder overbodige franje. Geen veilige zekerheden, maar muziek met lef en risico. Aan de basis altijd de blues, zoals in Sweet Soulful Dad, met een mooi hoekig staccato en een af en toe haast dissonant basisritme van de basklarinet. Met vleugjes Bartók en her en der snufjes Mingus, maar met vooral heel veel eigenheid van bevlogen, geïnspireerde saxofonisten.
Een verrassend en origineel album. Four Fathers is wederom het bewijs dat Artvark op eenzame hoogte staat.
MARCEL BOUWMAN
Four Fathers – Artvark (Oink Records) uit op 11 september 2026
