Een even expansief als gecontroleerd klankuniversum waarin persoonlijke geschiedenis en muzikale taal samenkomen.
Met het album DNA bevestigt de Londense jazzpianist en componist Terence Collie zijn positie als veelzijdige en avontuurlijke stem binnen de hedendaagse Britse jazz. Na het veelgeprezen soloalbum Reminiscent (2023) en het kwartetproject 384,400, later dat jaar, kiest Collie in zijn nieuwste werk voor een bredere, ensemblegerichte benadering. Hierin komen compositie, ritmische gelaagdheid en culturele herkomst samen in een rijk gelaagd muzikaal narratief. De muziek beweegt zich in een symbolische reis tussen het Verenigd Koninkrijk en de Indische Oceaan. Collie kiest bewust voor een heldere, bijna architectonische benadering van compositie. In plaats van overdadige harmonische complexiteit ligt de nadruk op groove, richting en collectieve dynamiek. De muziek blijft daardoor toegankelijk in klank, maar is ritmisch en structureel gelaagd. Een opvallend kenmerk van het album is het gebruik van samengestelde maatsoorten en invloeden uit de Afrikaanse diaspora.
In het openingsstuk Montrose To Mahé wordt deze benadering meteen duidelijk: het werk beweegt zich van Schotse volksmuziek naar een uitgesproken Afrikaans geïnspireerde groove. De overgang tussen beide werelden verloopt vloeiend en onderstreept Collies vermogen om stilistische grenzen te laten vervagen zonder de coherentie te verliezen. In Good Genes combineert Collie jazztaal met Latijns-Amerikaanse invloeden, rijk georkestreerd met strijkers. Op subtiele wijze wordt bovendien verwezen naar Waterloo Sunset van The Kinks. De compositie Tall Palm Trees en Harbour View verbinden bluesstructuren met Creoolse en jazztradities, waarmee Collie de muzikale erfenis van de Indische Oceaan expliciet binnen de jazzcontext plaatst. In La Digue komt de interactie tussen cello en viool naar voren in een zorgvuldig opgebouwde dialoog, die uitmondt in een improvisatorische pianofinale. Het afsluitende Bird Island brengt het album tot een energiek einde, gekenmerkt door harmonische instabiliteit en voortdurende modulaties.
DNA is een logisch vervolg op Collies recente werk, waarin steeds meer ruimte ontstaat voor grotere ensembles. Waar Reminiscent de introspectieve solo-pianist Collie toonde en 384,400 zijn compositorische benadering binnen een kwartetcontext verder uitwerkte, biedt DNA een synthese van beide: een even expansief als gecontroleerd klankuniversum waarin persoonlijke geschiedenis en muzikale taal samenkomen.
ARJAN KLAVER
DNA – Terence Collie (Adhyâropa Records) uit op 21 augustus 2026
