Albumrecensie: ‘Ao Vivo’ – Eliane Elias

De discografie van de Braziliaans-Amerikaanse pianiste Eliane Elias omvat zo’n 40 albums. Ao Vivo is de nieuwste. Het omvat liveopnames van eerder uitgebracht studiowerk. De nummers zijn een combinatie van bossanova en bebop. De structuur van de composities is wisselend. Vaak begint het als een bossanova, waarna op een gegeven moment een bebopsolo wordt ingezet. Elias weet haar twee passies naadloos te versmelten.

Zowel als pianiste en zangeres staat zij haar mannetje. Elias’ zang omvat subtiel aangeblazen noten. Haar pianospel is een gevarieerd pallet van de buitencategorie. Luister bijvoorbeeld naar Sambou Sambou, dat begint als een bossanova. Esta Tarde Vi Llover is eigenlijk een lange bebopsolo. At First Site is ook al zo’n fraai gearrangeerd nummer. Het ritmische van de bossanova gecombineerd met al haar skills en de complexe maar niet overdreven ingewikkelde melodieuze lijntjes vormen de voetafdruk van Eliane Elias. De ware liefhebber wordt er gelukkig van. Het masseert de ziel.