Terwijl critici discussieerden over definities, groeide de populariteit van e.s.t. razendsnel. Albums als From Gagarin’s Point Of View, Good Morning Susie Soho en Seven Days Of Falling bereikten een publiek dat veel verder reikte dan de traditionele jazzliefhebber.

Het geheim zat niet in één muzikale vondst, maar in de combinatie. Het trio liet de klassieke structuur van thema-solo-thema los, experimenteerde met elektronica, bouwde composities op vanuit extreme dynamiek en dacht als een band in plaats van als begeleiders van een solist. Wolfert Brederode ziet juist daarin de kracht van e.s.t.. ‘Het extreme gebruik van dynamiek is misschien wel hun belangrijkste muzikale kenmerk. Van fluisterzacht naar overweldigend bombastisch. Dat hoor je eerder in klassieke muziek of progressieve rock dan in jazz.’ Ook de Amerikaanse jazzauteur Ted Gioia beschouwt e.s.t. als een keerpunt. In The History Of Jazz noemt hij de internationale doorbraak van Svensson een duidelijk signaal dat Europa niet langer afhankelijk was van New York om toonaangevende jazz voort te brengen.

We gaan verder naar de Maas. De grote zaal is echter te klein voor John Legend. Via een zijingang weten we nog naar binnen te glippen. De reden dat Legend in deze zaal staat komt mogelijk omdat hij een soloconcert geeft en er omgebouwd wordt in de Nile, maar qua belangstelling had hij beter als headliner in de Nile kunnen staan. Hoe dan ook, de intieme setting wordt nog meer benadrukt, omdat hij reflecteert op zijn persoonlijke ontwikkeling. Hij deelt, aangevuld met foto’s, persoonlijke verhalen uit zijn jeugd. Over de liefde voor en het verlies van zijn oma, die op jonge leeftijd overleed. En de afwezigheid van zijn moeder, die aan het verdriet over haar moeder eronderdoor ging, verslaafd raakte en ruim tien jaar verdween uit het leven van de jonge John. Dit alles omlijst hij met een emotioneel muzikaal eerbetoon van Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel, dat uit volle borst wordt meegezongen in de zaal. Ook speelt Legend zijn favoriete Stevie-song: Ribbon In the Sky. (AvO)

‘Tutu was zo nieuw, sommige mensen vonden het geweldig, anderen haatten het. Dat was precies de bedoeling: een Miles Davis-plaat moet niet te makkelijk zijn’, zegt Marcus Miller ’s middags tijdens een paneldiscussie over de legendarische trompettist Miles Davis, die 26 mei jl. 100 jaar zou zijn geworden. Van Davis’ album uit 1986, in feite Millers geesteskind, wordt tijdens diens eerbetoon in de Nile overigens niets gespeeld. De bassist heeft de originele bandleden – gitarist Mike Stern, saxofonist Bill Evans en percussionist Mino Cinélu – opgetrommeld om stukken van Davis’ comeback album We Want Miles uit 1981 te spelen. De toen nog groene muzikanten waren destijds zenuwachtig dat er vlak voor de liveshows onduidelijk was welke muziek ze moesten spelen. Dat was precies Miles’ modus operandi: niet te veel voorbereiden, maximale spontaniteit. 45 Jaar later op North Sea Jazz heeft de band daarentegen strak gerepeteerd, en dat maakt het eerbetoon aanvankelijk wat obligaat. Miller adviseerde in 1981 Stern om niet terughoudend te spelen. Die goede raad nam de gitarist ter harte, want het zijn vooral zijn daverende solo’s en kleuringen (te weten op Fat Time, overigens Miles’ bijnaam voor Stern), en de superieure hamer-en-pluk baspartijen van Miller, die de muziek vleugels geven. Trompettist Russell Gunn heeft grote schoenen te vullen. Hij doet dat met verve, maar het is natuurlijk een onmogelijke opgave; Miles Davis wordt vaak geïmiteerd, toch haal je de echte er altijd uit. En dat is het punt van het eerbetoon: Miles was one of a kind (of blue). Ondanks de tropische temperaturen is de groep pas in de tweede helft warmgelopen, met een schitterende medley van In A Silent Way en Bitches Brew, waarop Miller de basklarinet bespeelt. Met het prachtige Jean-Pierre laat Miller de gigantische Nile de delicate melodie zingen, een magisch slotakkoord. (PS)