Jazzism

injazz #45-2026: Pocket Concerts met Anna Serierse & Gijs Idema

Karen Duking — Mon, 09 Nov 2026 11:00:54 +0000

Iedere week presenteert Buma Cultuur injazz, samen met Zivasound's Co de Kloet. Centraal staat de promotie van jazz en beyond. Deze keer met Anna Serierse & Gijs Idema.

Tracklist:

The New Conrad Miller Trio – Night Dreamer (C. Molenaar)
Idema/Serierse Quartet – Serenade In Blue (H. Warren/M. Gordon)
Idema /Serierse Quartet – Nobody Else But Me (J. Kern/O. Hammerstein)
Anna Serierse/Gijs Idema – Nothing (A. Serierse & G. Idema)
Anna Serierse/Gijs Idema – Luwte (G. Idema)
Anna Serierse/Gijs Idema – Horizon (G. Idema)
Anna Serierse/Gijs Idema – Something To Live For (B. Strayhorn)
Anna Serierse/Gijs Idema – Diep In Mijn Hart (J. Valkhoff)
Sam Newbould – Small Movements (S. Newbould)
Sam Newbould – The Road We Run (S. Newbould)
Sam Newbould – Long Beans (S. Newbould)
The Preacher Men – Music For Blueshorn (E. Trujillo)

https://www.jazzism.nl/wp-content/uploads/2026/11/45_injazz.mp3

Buma Cultuur presenteert samenwerking met Zivasound en Co de Kloet wekelijks een nieuwe radiospecial. Het promoten van Nederlandse muziek rondom genres jazz, global en meer staat hierbij centraal. Alle afleveringen zijn online te beluisteren. injazz maakt zelf liveopnames op locatie. Daarnaast zendt het opnames uit die gemaakt zijn tijdens de injazz festivalavonden en andere evenementen rond Nederlandse, jazz- en globalgerelateerde muziek. Om de florerende Nederlandse scene internationaal ook te promoten, is er maandelijks een Engelstalige editie.

Info: co@injazz.nl

c) 2026 Zivasound/Buma Cultuur

Foto: L-R: Gijs Idema, Anna Serierse. Credit: Pocket Concerts

Het bericht injazz #45-2026: Pocket Concerts met Anna Serierse & Gijs Idema verscheen eerst op Jazzism.

Sam Newbould: ‘Ik durf nu meer te laten zien’

Karen Duking — Fri, 06 Nov 2026 11:00:12 +0000

‘One Day We’ll Have A Window’ is het vierde album van altsaxofonist Sam Newbould. Met een uitgebreide releasetour op stapel, is dit een goed moment voor een interview met de in Nederland gevestigde Brit.

Tekst: Monica Rijpma | Foto’s: David van Dartel

Vorig jaar kreeg je veel erkenning: een Edison-nominatie voor je derde album ‘Homing’, North Sea Jazz, Nederland vertegenwoordigen bij jazzahead! en veel optredens. Nu is er het nieuwe album. Hoe voelt deze vierde ‘geboorte’? Was het een zware bevalling?

Sam Newbould: ‘De muziek is al eerder ontstaan en in november vorig jaar opgenomen. Nu staan we aan het begin van een tour met meer dan tien data. Dat geeft een goed gevoel. We kunnen het materiaal nu gaan beleven. Deze keer spelen we vooral in Nederland, Duitsland en Zweden, en Engeland staat in 2027 op het programma. We hebben mooie herinneringen aan de tour daar na Homing, dus er is veel om naar uit te kijken.’

Je groeide op in Schotland, op het platteland. Nu woon je al zo’n tien jaar in Amsterdam. Wat trekt je hier aan?

‘Het was niet Schotland, maar wel dicht bij de grens. De sfeer hier in Amsterdam is zo internationaal – en niet alleen binnen de muziekscene. Het is echt multicultureel. Ik kwam in 2016 voor een studie aan het conservatorium en ik ben blijven plakken vanwege die sfeer. Het gaat niet alleen over verschillende culturele achtergronden, maar ook over verschillende generaties. Ik kijk naar iemand als Jasper Blom, met wie ik momenteel elke maand bij Jazzcafé Alto speel. Hij nodigt allerlei muzikanten uit en die optredens zijn echt intergenerationeel. In Amsterdam stopt iedereen er iets van zichzelf in en laat iets van zijn cultuur achter; dat is inspirerend. Van het kwintet zijn pianist Xavier Torres en drummer Guy Salamon niet hier geboren. Saxofonist Bernard van Rossum is ook niet in Nederland opgegroeid; zijn vader is Nederlands, maar hij groeide op in Spanje. Dus ook in onze band voegt de diversiteit echt iets toe aan ons samenspel.’

De samenwerking met Guy Salamon en tenorsaxofonist Bernard van Rossum gaat terug tot je eerste album ‘Blencathra’ (2019). Xavi Torres en Jort Terwijn op contrabas spelen mee op de laatste twee albums. Wat maakt dit ensemble bijzonder?

‘Tegen Guy en Bernard hoef ik niks meer te zeggen. We voelen elkaar woordeloos aan. Bernard en ik spelen bijvoorbeeld unisonolijnen die in elkaar vloeien en zich verder ontwikkelen. Ons geluid is hecht en dat is echt niet vanzelfsprekend. Het is niet automatisch zo dat je als een harmonieuze eenheid klinkt als je dezelfde noten speelt. Met Xavier en Jort heb ik ook in andere bezettingen gespeeld en dit kwintet is echt een ideale samenwerking.’

Hoeveel van de opgenomen stukken zijn gecomponeerd en hoeveel is improvisatie?

‘Grappig dat je dat vraagt. Bij dit album heb ik meer losgelaten. Er staan korte stukjes op die ik helemaal zelf heb ingespeeld en soms direct heb opgenomen. Daarbij speel ik dan ook synthesizer en fluit. Ik was gewend om echt alles uit te schrijven. Die unisonolijnen bijvoorbeeld en elke partij voor elk instrument. Het geluid van de tenor en de alt klinken vaak als één stem. Eerst schrijf ik alles op en daarna geef ik de bassist bijvoorbeeld de pianopartij met alleen een aanwijzing voor een ritme of een groove. Dat is genoeg. Als je Bernard een solo wilt horen spelen is de lange versie van Warp And Weft bijvoorbeeld een goed begin. Ik speel zelf echt het liefst altsaxofoon en heb nooit de drang gevoeld tenor te spelen. Mijn eerste saxofoon was bij de lokale brassband. Dat geluid hoort echt bij de mijnwerkersstad waar ik opgroeide. Nog steeds blijft een groot deel van mijn muziek uitgeschreven.’

Op jouw pagina van Bandcamp staat dat dit album meer jouw kwetsbaarheid toont. Vind je dat zelf ook?

‘Nou, ik vind kwetsbaarheid tonen niet per se negatief. Het betekent ook openheid. Het proces verandert. Ik durf nu meer te laten zien en meer toe te laten. Ik ben blij dat mensen meer in mijn muziek horen dan alleen de noten. Een beetje humor, een statement, een korreltje zout. Het is mooi dat je zegt positiviteit te horen. Sowieso is jazz echt liefdewerk, niet alleen van de musici maar ook van iedereen eromheen. Die interactie betekent veel voor me, de moeite die mensen nemen om zich in te leven in de muziek.’

Welke invloed had jouw jeugd op jouw muziek?

‘Ik groeide op dicht bij de Schotse grens. Opgroeien op het platteland en de natuur van die streek vond ik geweldig. Vooral mijn eerste album ging over mijn jeugd. Het landschap zit echt wel in de muziek, denk ik. De folkmuziek van daar is heel melodieus. Mijn vriendin (Beth Aggett, vocals) komt ook uit Engeland. Ze is zangeres en zingt op mijn tweede lp het nummer Song For Annie en nu ook doet ze mee op Window. Ik laat haar alles horen wat ik maak; ze is een belangrijk klankbord.’

De titel van je nieuwe album, ‘One Day We’ll Have A Window’, maakt me nieuwsgierig. Letterlijk verwijst het naar een kelderstudio zonder ramen, waar je veel opgenomen hebt. Maar in figuurlijke zin gaat het over communicatie.

‘Communicatie en connectie is raar genoeg moeilijker in deze moderne tijd dan vroeger. Als kunstenaar voel je dat. En toch zie ik de belangrijke dingen die gebeuren in de kleine momenten; iemand die voor een ander de deur openhoudt, iets oprapen dat iemand laat vallen. De kleine attenties, dat is misschien ook het positieve dat je hoort in mijn muziek.’

One Day We’ll Have A Window – Sam Newbould (Dox Records) uit op 16 oktober 2026

Meer Sam Newbould:

Sam Newbould vertegenwoordigt Nederland op jazzahead!

Recensie Sam Newbould

Het bericht Sam Newbould: ‘Ik durf nu meer te laten zien’ verscheen eerst op Jazzism.

Avishai Cohen Trio laat de lucht trillen in Antwerpen

Redactie Jazzism — Thu, 05 Nov 2026 11:54:26 +0000

Met zijn contrabas als dirigeerstok leidt Avishai Cohen een avond vol lyriek, virtuositeit en emotie, waarin compositie en improvisatie elkaar voortdurend afwisselen.

Tijdens het concert in de Stadsschouwburg Antwerpen presenteert Avishai Cohen muziek van zijn album Eternal Child. Het wordt een avond waarin persoonlijke herinneringen, muzikale verwantschappen en de vrijheid van improvisatie samenkomen.

Bassist Avishai Cohen gebruikt zijn contrabas bijna als een baton om de muziek die hij heeft geschreven en de muzikanten die hij heeft uitgekozen te dirigeren. In interviews vertelt hij dat de piano zijn eerste instrument was en nog steeds zijn uitgangspunt vormt bij het componeren. Zo legt hij zijn muziek tijdens de compositiefase eerst aan banden, om bij liveconcerten improvisatie de vrije hand te geven. Op zijn YouTube-kanaal zijn talloze clips te vinden waarin je het spectrum van zijn talent stap voor stap kunt ontdekken. De documentaire over het symfonische project Two Roses is een goed begin.

Geconcentreerde uitwisseling tussen podium en zaal

Op het podium heeft Avishai Cohen meer de uitstraling van Sting dan van collega-bassist John Patitucci, bekend van zijn werk met pianist Chick Corea. In de volle zaal van de Antwerpse schouwburg verwelkomen zijn fans hem met een hartelijk applaus. Het optreden eindigt met een staande ovatie, gevolgd door twee rondes toegiften. De avond staat in het teken van een geconcentreerde uitwisseling tussen podium en zaal, waarbij je als het ware de lucht voelt trillen. Er zijn momenten van intense schoonheid, lichtvoetige humor, virtuoos spel en, vooral bij de gezongen stukken, voelbare emotie.

Doorleefde herinnering

‘En hij kan nog zingen ook.’ Die zang is misschien wel een mooi inkijkje in het muzikale proces. Tijdens de toegiften zingt Cohen Avre Tu Puerta, een Sefardisch liefdeslied. Het komt vanuit zijn tenen en lijkt voort te komen uit een doorleefde herinnering, die je direct meeneemt naar een andere plaats en tijd. Het klinkt als de muziek uit zijn kindertijd. Alsof bij ons het onderbewuste liedje Altijd Is Kortjakje Ziek of Mannen van Kaperen tijdens een jazzconcert plotseling een heel nieuwe dimensie krijgt.

Hulde aan Chick Corea

Dit optreden staat in het teken van zijn laatste album, Eternal Child. Daarop blikt componist Cohen terug op zijn leven en brengt tegelijkertijd hulde aan de rol die Chick Corea daarin heeft gespeeld. Corea gaf hem als beginnende twintiger de kans om door te breken op het grote podium. Zes jaar lang was de Israëlische bassist de spil van Corea’s New Trio.

Het titelnummer is Cohens eigen uitvoering van een compositie van Corea. Het krijgt een uitgebalanceerde behandeling, met melodische passages die piano en bas soms unisono spelen, afgewisseld met improvisaties op het thema door alle drie de muzikanten. Shimshover, een luchtige wals-musette, nodigt uit tot zwieren. Een jazzy pianosolo zet de noten met hamervaste stelligheid neer boven de drumshuffles, terwijl de bas de aanpalende tonen aandrijft. Gaandeweg blijven de groeven als het ware steken in almaar dwingender riffs, waartussen de drummer soleert met watervlugge roffels. Jacques Brel-achtige dramatiek bouwt de spanning verder op.

Veelzijdige idioom

De avond is afwisselend dankzij het veelzijdige idioom en het contrast tussen lyrische composities en improvisaties. Er zijn klassieke momenten waarop het geheel aanvoelt als variaties op een thema. In zijn solo’s neemt de bas geen blad voor de mond. Voor de ritmische passages hanteert Cohen een agressieve, bijna percussieve aanslag. Bij de kwartnoten word je meegenomen in de beweging; wanneer hij melodisch soleert, hoor je een poëet die met woorden speelt. Enkele drumsolo’s behoren tot de stilste die ik ooit hoorde. Zo stil dat je de spreekwoordelijke speld op het drumvel zou horen vallen, terwijl het tempo tegelijkertijd met een draf voortgaat die nauwelijks is bij te houden.

Muziek spreekt voor zich

Afgezien van de aankondiging van pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, waarbij Cohen ook hun aankomende eigen projecten onder de aandacht brengt, en de twee gezongen stukken, valt er nauwelijks een woord. Met Eternal Child maakt Cohen de cirkel rond: zelf werd hij op jonge leeftijd opgemerkt door Corea en nu biedt hij jong talent de kans om zich te ontwikkelen. Verder spreekt de muziek voor zich. Dat zullen de fans die aanwezig waren ongetwijfeld beamen.

Tekst & Foto’s: Monica Rijpma | Openingsbeeld: Peter Vit

Het bericht Avishai Cohen Trio laat de lucht trillen in Antwerpen verscheen eerst op Jazzism.

Albumrecensie: ‘Elf Traps’ – Elf Traps

Redactie Jazzism — Wed, 04 Nov 2026 11:00:16 +0000

Het debuut van Elf Traps overtreft alle verwachtingen

Na zijn vertrek uit GoGo Penguin werkte drummer Rob Turner aan de elektronische mogelijkheden van zijn muziek. Met de fascinerend opgebouwde ep Sunflowers In A Blue Sky (2025) en het aanstekelijke Blop (2026), werd duidelijk dat hij samen met toetsenist Liviu Gheorghe als Elf Traps een belangwekkend nieuw muzikale creatie had ontwikkeld.

De muziek van Elf Traps combineert intrigerende beats, grotendeels live gespeeld door Turner, met een dikke laag synths die vrij en verrassend klinken. De stukken zijn vanuit improvisatie zijn vormen een breed palet aan smaken. Turner laat horen waarom hij geldt als een innovatieve en technisch briljante drummer. Zijn avontuurlijke ritmepatronen vormen de basis. Daaroverheen legt Gheorghe even weldadig als ambient zijn toetsen en synths, en weet zo de juiste sound en sfeer te creëren. Vanuit de spiritual jazz schept het duo een wereld van hallucinerende beats, via jungle-invloeden, trippy soundscapes vol oosterse klanken die de luisteraar een eigen muzikale wereld intrekt.

Het debuut van Elf Traps overtreft alle verwachtingen. Acht pulserende dan wel hyperactieve tracks die even opwindend klinken als tot de verbeelding spreken. Avontuurlijk uitbundigheid gevat in een overheerlijke muzikale ontdekkingstocht maakt dit debuut tot één van de beste releases van 2026.

DICK HOVENGA

Dit is een bewerking van de recensie die via deze link in zijn geheel te lezen is op Written in Music.

Elf Traps – Elf Traps (Atlas Forge Records) uit op 23 oktober 2026

Het bericht Albumrecensie: ‘Elf Traps’ – Elf Traps verscheen eerst op Jazzism.

injazz #44-2026: Pop & Jazz Hilversum

Karen Duking — Mon, 02 Nov 2026 21:00:27 +0000

Iedere week presenteert Buma Cultuur injazz, samen met Zivasound's Co de Kloet. Centraal staat de promotie van jazz en beyond. Deze keer Pop & Jazz Hilversum.

Tracklist:

The New Conrad Miller Trio – Night Dreamer (C. Molenaar)
Cor Bakker – Shall I Compare (I. Reijngoud)
Cor Bakker – Kijk Om Je Heen (F. Lambrechts)
Cor Bakker – Dijkwacht (C. Bakker)
HOUSD – Train Mode (G. Blok)
HOUSD – Way Back (J. Defromont)
HOUSD – Waltz (O. Nylén)
HOUSD – Odilon (O. Nylén)
HOUSD – Ghost Orchid (S. Kim)
HOUSD – Glow (G. Blok)
HOUSD – Natalie (G. Blok)
The Preacher Men – Music For Blueshorn (E. Trujillo)

https://www.jazzism.nl/wp-content/uploads/2026/11/44_injazz.mp3

Info: co@injazz.nl

c) 2026 Zivasound/Buma Cultuur

Foto: L-R: Co de Kloet met HOUSD

Het bericht injazz #44-2026: Pop & Jazz Hilversum verscheen eerst op Jazzism.

JazzOUT! brengt Nate Smith, Lakecia Benjamin en Theon Cross naar Heerlen

Redactie Jazzism — Sun, 01 Nov 2026 12:13:09 +0000

Van diepe baslijnen tot vurige saxofoonsolo’s: op vrijdag 13 november laat JazzOUT! Festival horen hoe veelzijdig jazz vandaag klinkt.

Theater Heerlen ontvangt internationale namen en nieuw talent voor een avond vol ritme, improvisatie en verrassende ontdekkingen. Kom voor favorieten als Nate Smith en Lakecia Benjamin en laat je verrassen door een naam die je nog niet kent.

Jazzgrootheden van nu

Drummer Nate Smith werkte met onder anderen Pat Metheny en Norah Jones. In zijn eigen muziek verbindt hij jazz met r&b en hiphop. Altsaxofonist Lakecia Benjamin brengt haar krachtige spel en aanstekelijke energie naar Heerlen. Haar album Phoenix leverde haar drie Grammy-nominaties op. Ook Theon Cross zoekt de grenzen op. De Britse tubaspeler, bekend van Sons of Kemet, maakt van zijn instrument een bron van diepe bassen, stuwende ritmes en melodieën. Jazz, grime en Caribische invloeden komen bij hem vanzelfsprekend samen.

Jazz in de mix

Verder hoor je het Belgische kwartet N∆BOU, dat rond trombonist Nabou Claerhout dromerige klanken en ritmische energie samenbrengt. PARRA.DICE zorgt met negen muzikanten voor een dansbare mix. Het Elena Stamatopoulou Quartet verbindt jazz met muziek uit het Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten.

JazzOUT! Festival | Vrijdag 13 november 2026 vanaf 19.00 uur | Theater Heerlen | Tickets € 39,50. Bekijk het programma en bestel via plt.nl.

Het bericht JazzOUT! brengt Nate Smith, Lakecia Benjamin en Theon Cross naar Heerlen verscheen eerst op Jazzism.

Bugge Wesseltoft over Rymden: ‘Er is veel wederzijds respect’

Karen Duking — Fri, 30 Oct 2026 11:00:45 +0000

‘Today May Be Tomorrow’ is de poëtische titel van het nieuwe, vierde album van powertrio Rymden. Een plaat die insteekt op de onzekere periode waarin we leven en ingaat op de rekbaarheid van tijd. Jazzism sprak oprichter Bugge Wesseltoft (1964) over het album en de muzikale verdieping van de band.

Tekst: Angelique van Os | Foto’s: Fredrik Hjerling

Het Noors/Zweedse Rymden, bestaande uit Bugge Wesseltoft (p), Dan Berglund (b) en Magnus Öström (d), stelt diverse vragen centraal op hun nieuwe plaat, Today May Be Tomorrow: vandaag kan morgen al in zich dragen, terwijl gisteren in gewijzigde vorm kan terugkeren. En, een nog dringender vraag die onmiskenbaar hoort bij de wereld waarin we nu leven: zal er een morgen zijn? De onderwerpen klinken mogelijk wat zwaar, maar dat geldt niet voor de uitwerking van de muziek, die verschillende gemoedstoestanden en sferen ademt. Oprichter en toetsenist Bugge Wesseltoft praat vanuit zijn thuishaven Oslo over de signatuur van Rymden, legt uit hoe het conceptuele album tot stand kwam, en wat de gedachtegang erachter is.

Ruimte

‘Rymden betekent in het Noors ruimte, en dat kun je op verschillende manieren opvatten. Het kan letterlijk verwijzen naar een soort ruimte of bijvoorbeeld naar het universum en de symboliek daarvan. Als musici “bereizen” wij die ruimte steeds in andere vormen en gaan op ontdekking uit. Het is onze signatuur geworden en Today May Be Tomorrow vervult daarin een nieuw hoofdstuk.’

Onzekere tijd

‘We hebben allen meerdere stukken geschreven voor deze plaat waarin met name Magnus gelaagdheid en diverse betekenissen geeft aan zijn composities, zoals het titelstuk van de plaat. Voor zover ik weet reflecteert hij op de tijd waarin we leven en daarin staat onzekerheid centraal. De wereld ondergaat enorme veranderingen en voor ons westerlingen zal hierin de grootste uitdaging zitten. Wij hebben zoveel schade aangericht, het is niet gek dat dingen grootschalig misgaan. Dat houdt je ook als muzikant bezig.’

‘Maar muziek moet ook een glimp van hoop bieden. Persoonlijk vind ik dat muziek niet te politiek beladen moet zijn en we niet te veel emoties moeten benadrukken. Het publiek moet ruimte krijgen om hun eigen interpretaties en gevoelens eraan te kunnen geven. Wij proberen goede, organische muziek te maken die in balans is.’

Uniform geluid

‘Het is fijn om te horen dat je vindt dat dit album overkomt als één gelijkwaardige stem, een uniform geluid. Toen ik Rymden begon had ik in eerste instantie de droom om muziek te creëren vanaf het podium. Zoals ik dat in andere groepen ook veelal deed, om het daarna op te nemen in de studio. Bij dit trio werkt dat echter anders, misschien om dat we als vijftigers pas bij elkaar zijn gekomen en ieder onze eigen werkwijze hebben. Dat maakt het soms wel gecompliceerd vanwege onze verschillende ideeën en wensen. Maar er is veel wederzijds respect. Het zorgt er misschien juist voor dat Rymden een coole sound heeft.’

‘We schrijven los van elkaar onze eigen stukken vanuit de gedachte dat het past bij het trio. Vervolgens nemen we dat materiaal op in de studio. Magnus schrijft vrij complexe muziek, met een kop en een staart, bestaande uit diverse lagen. Dan en ik hebben een wat meer open mind. Ik wil graag dat de anderen ruimte krijgen – en nemen – om een zo goed mogelijk stuk te creëren voor het trio.’

Gelijkwaardig

‘Rymden heeft geen bandleider, want ik wil graag dat iedereen gelijkwaardig is. Voordat ik met Rymden begon in 2019, had ik nooit in een “echt” pianotrio gespeeld. Er zijn zoveel waanzinnige pianotrio’s; ik wist dat als ik iets wilde opzetten, het eigenzinnig moest zijn. De combinatie met Don en Magnus is per definitie al avontuurlijk en uitdagend, en zij staan open voor een mix van progressieve akoestische elementen, afgewisseld met elektronica en effecten. Dat geeft karakter aan de muziek.’

Jubileum

‘Inzoomend op het repertoire valt inderdaad op dat Valiant Revisited, geschreven door Dan, teruggrijpt op onze eerdere samenwerking uit 2014 met dj Henrik Schwarz. Omdat dit trio niet meer bestaat en we het nummer niet meer konden spelen, heb ik Dan gevraagd om een nieuwe versie te schrijven met Magnus in het achterhoofd. Hij heeft er een verfrissende draai aangegeven, waardoor de song zich verder ontwikkelt.’

‘Het is grappig hoe dat soms werkt, want ik zie het ook met mijn eigen stukken. Dit jaar vier ik mijn 30-jarig jubileum, wat ook geldt voor mijn label, Jazzland Recordings. Ook mijn eerste eigen plaat, New Conception Of Jazz, verscheen in 1996. Ik geef nu een aantal concerten met dat oude materiaal, dat ik ruim twintig jaar niet heb gespeeld. Het raakt me dat de songs niet gedateerd voelen, eerder tijdloos.’

‘Slaapliedjes’

‘EM, Nightfall en Here And Now zijn nieuwe stukken van mijn hand die op Today May Be Tomorrow staan. De basis van deze songs kwam tot me tijdens mijn slaap. Bij Nightfall werd ik ’s nachts steeds wakker met thema’s in mijn hoofd. Normaal gesproken zing ik dat in op mijn iPhone en voeg ik aantekeningen toe, maar ik wilde mijn vrouw niet wakker maken. Dus ik moest heel zachtjes neuriën.’

‘Soms hoor ik hele symfonieën in mijn hoofd tijdens mijn slaap. Ik zou willen dat ik een directe verbinding heb tussen mijn hersenen en mijn vingers, die deze muziek gelijk kan transformeren naar bladmuziek. Bizar hè, dat grote componisten als Bach en Mozart dit vroeger zo uit hun mouw schudden en uitschreven. Misschien kunnen we in de toekomst AI koppelen aan zo’n situatie, dat zou te gek zijn.’

‘Ik heb eindeloos veel ideetjes op mijn telefoon staan. Na een tijdje luister ik de opnamen terug en ga ik aan de slag met de ideeën die ik het sterkst vind. Dit doe ik maandelijks met zo’n dertig tot zestig ideeën. Here And Now komt ook uit zo’n voorraad. Ik heb het al eind jaren 90 geschreven, maar ik had er nooit wat meegedaan. Ik kwam het weer tegen en de melodie bleef hangen, dus ik moest er echt iets mee doen deze keer.’

Oude relatie

‘In hoeverre we als groep veranderd zijn gedurende onze Rymden-periode? Het is als in een oude relatie: we zijn gewend aan elkaars sterke en minder sterke kanten. We geven om elkaar en het touren weerspiegelt ons privéleven. We hebben het leuk samen, spelen voor publiek dat ons waardeert en onze platen koopt. We zijn enorm dankbaar dat mensen blijven komen, zelfs in onzekere tijden.’

Today May Be Tomorrow – Rymden (Jazzland Recordings) uit op 25 september 2026

Concerten:

10 november 2026, TivoliVredenburg, Utrecht

Meer Rymden:

Piano-dag op Gent Jazz met RYMDEN en Yann Tiersen

Recensie Rymden

Het bericht Bugge Wesseltoft over Rymden: ‘Er is veel wederzijds respect’ verscheen eerst op Jazzism.

Albumrecensie: ‘Floating’ – Emile Parisien

Redactie Jazzism — Wed, 28 Oct 2026 11:00:34 +0000

Vriendelijke jazz met een

Sopraansaxofonist Emile Parisien (Cahors, 1982) is in de Franse en Europese jazz een gevestigde naam. Hij combineert graag jazz van Coltrane en Wayne Shorter met invloeden van Igor Stravinski, Hector Berlioz en Arnold Schönberg. In die hoedanigheid trad hij op aan de zijde van Wynton Marsalis, Christian McBride en Bobby Hutcherson.

Twee jaar geleden bracht hij met zijn kwartet Let Them Cook uit, waarop hij elektronica en free jazz trachtte te combineren. Op Floating tapt hij uit een geheel ander vaatje. ‘Deze muziek gaat over vrede, poëzie, vriendelijkheid en liefde’, laat hij in het begeleidend schrijven dan ook weten. Hij heeft een ander kwartet dan gebruikelijk samengesteld, waarin een prominente rol is weggelegd voor Prabhu Edouard op tablas, percussie en vocalen. Linda May Han Oh is gevraagd op bas. Een doelbewuste keuze waarschijnlijk. De Australische doceert aan het Berklee College of Music in Boston, waar zij zich onder meer inzet voor de positie van vrouwen in de jazz. Daar is anno 2026 blijkbaar nog het een en ander te winnen. In dat licht kunnen we wellicht ook dit album zien, in die zin dat de soft power hier de boventoon voert.

Parisien wil met zijn muziek een tegenwicht vormen tegen een almaar conflictueuzer wereld. Het album begint dan ook bedachtzaam met het Indiaas aandoende Asian Songs & Rhythms No. 40 van de Armeense mysticus en filosoof Georg Gurdijeff en de Russische componist Thomas de Hartman. Van pianist Yaron Herman is het melancholieke Olive Branch, met een prominente rol voor de sopraansax van Parisien. Gentleness is the best way we can approach conflicts, is de boodschap waarmee Parisien zijn album de wereld in stuurt. Luisteren (naar spannende muziek, bijvoorbeeld) is soms beter dan meningen verkondigen met een hele hoop kabaal, zou je daaraantoe kunnen voegen.

DIETMAR TERPSTRA

Floating – Emile Parisien (ACT Music) uit op 25 september 2026

Het bericht Albumrecensie: ‘Floating’ – Emile Parisien verscheen eerst op Jazzism.

Edisons Jazz 2026: tussen traditie en vernieuwing

Redactie Jazzism — Wed, 28 Oct 2026 09:03:23 +0000

Van persoonlijke interpretaties van jazzstandards tot vernieuwende bigbandmuziek: de Edison Jazz-winnaars tonen hoe breed en veelzijdig jazz zich ontwikkelt.

Tijdens de uitreiking in Studio Heuvellaan in Hilversum werden zondag 25 oktober acht jazzartiesten onderscheiden. De kleinschalige opzet bood ruimte voor persoonlijke verhalen achter de bekroonde producties.

Jazzstandards met eigen signatuur

Voor vocalist Anna Serierse en gitarist-arrangeur Gijs Idema (openingsfoto) is de Edison Jazz voor Serenade In Blue een mooie erkenning. Na twee platen met eigen composities, richtten de naamgevers van het Idema|Serierse Quartet zich met dit album zich opnieuw op jazzstandards. Daarbij was het nadrukkelijk niet de bedoeling om bestaande interpretaties te reproduceren. ‘Dit is echt onze plaat’, vertelt Serierse. ‘We maakten deze plaat maken omdat we heel graag standards wilden opnemen. Dat we daarvoor nu deze prijs krijgen, voelt heel bijzonder.’ Het materiaal mag vertrouwd zijn, de benadering is persoonlijk. De eigen muzikale identiteit van het duo klinkt door in de manier waarop de standards opnieuw worden vertolkt. ‘We hebben veel van onszelf in deze standards gelegd. Je zou kunnen zeggen dat het liedjes zijn met een “knik”. Daar zijn we heel trots op.’ Het is niet de eerste keer dat het duo erkenning krijgt van de Edison-jury. Ook het debuutalbum werd genomineerd. Toch heeft deze onderscheiding een eigen betekenis, juist omdat Serierse en Idema met Serenade In Blue een project presenteren waarin hun gezamenlijke artistieke visie centraal staat.

Jazz x Sounddesign

Saxofonist Daan Kluwer ontving de Edison in de categorie Nieuwkomer voor The Life Of Billy. Op het album werkt hij samen met toetsenist Jelle Willems, drummer Tim Hennekes, gitarist Ella Zirina en bassist William Barrett. De groep ontstond ongeveer drie jaar geleden en ontwikkelde gaandeweg een eigen geluid. De komst van Willems bleek daarin een belangrijk moment. ‘Jelle bleek het ontbrekende puzzelstukje voor onze sound’, zegt Kluwer. De muziek beperkt zich niet tot de traditionele instrumentale interactie. Door extra lagen en sounddesign toe te voegen, onderzoekt de groep hoe productietechnieken uit de popmuziek, jazz kunnen verrijken. ‘Deze aanpak sluit deels aan bij popmuziek, zonder jazz als uitgangspunt los te laten.’ Die benadering illustreert hoe jonge musici de grenzen van het genre verkennen.

Zichtbaarheid van vrouwen

Met The Tivoli Sessions #1 won Marike van Dijk met haar Nu Art Orchestra een Edison Jazz in de categorie Nationaal. Het project verbindt artistieke vernieuwing met een nadrukkelijke inzet voor meer zichtbaarheid van vrouwen in de jazz. Van Dijk ziet de onderscheiding als erkenning voor het werk van het volledige ensemble. ‘Ik ben hiermee gestart vanuit een artistieke ambitie, maar ook omdat er meer vrouwen op het podium moeten komen. Eerlijk, er zijn nog steeds te weinig vrouwen op het jazzpodium.’ De prijs betekent veel, maar is volgens haar geen individuele prestatie. ‘Je werkt gewoon keihard voor zo’n ding. Ik heb al die mensen nodig die in die band spelen. Het is echt een team effort.’ In december neemt Van Dijk opnieuw een livealbum op met deze bigband. De Canadese gastmuzikante Anna Webber brengt daarvoor composities mee van vrouwelijke makers. Daarmee krijgt het project een vervolg waarin de artistieke ambitie en de aandacht voor vrouwelijke componisten opnieuw samenkomen.

Edison Jazz Oeuvreprijs voor pianist Brad Mehldau

De Edison Jazz Oeuvreprijs ging naar de Amerikaanse pianist Brad Mehldau voor zijn volledige werk. Cor Bakker won de Edison Publieksprijs Jazz voor Momentum Vol. 1. Daarnaast vielen de pianisten Craig Taborn met Dream Archives, Kenny Barron met Songbook en Harold López-Nussa met Nueva Timba in de prijzen.

De bekroningen laten uiteenlopende artistieke richtingen binnen jazz zien: van een persoonlijke herinterpretatie van het standaardrepertoire tot experimentele productietechnieken en collectieve compositiepraktijken.

Tekst: Arjan Klaver | Foto’s: Edison Stichting – Menno Ridderhof

Het bericht Edisons Jazz 2026: tussen traditie en vernieuwing verscheen eerst op Jazzism.

Marmoucha Orchestra x Maripepa Contreras present ‘Sexi Firmum Iulium’

Redactie Jazzism — Tue, 27 Oct 2026 09:24:20 +0000

Hoboïst Maripepa Contreras brengt in dit interdisciplinaire project haar eigen muzikale taal volledig tot uiting. Op filmische wijze komen invloeden uit klassiek, flamenco en hedendaagse jazz samen.

Met Sexi Firmum Iulium treedt Maripepa Contreras’ eigen artistieke signatuur voluit naar voren. De titel verwijst naar Sexi, de Fenicische handelsstad aan de Zuid-Spaanse kust die onder de Romeinen Sexi Firmum Iulium ging heten: het huidige Almuñécar, waar Contreras opgroeide. Vanuit het veelstemmige Amsterdam benadert Contreras de gelaagde geschiedenis van haar geboortegrond vanuit een scheppende verbeelding.

Rauw, precies en vrij

Gevoed door klassiek, jazz en mediterrane klankwerelden vertaalt zij die erfenis naar een eigentijdse muzikale taal, waarin Andalusische ritmiek, mediterrane melodiek, orkestrale kleur en improvisatie samenvloeien. Rauw, precies en vrij tegelijk. Zo ontstaat muziek waarmee zij haar oorsprong erkent en tegelijk haar eigen toekomst schrijft.

Jazzhoboïst

Maripepa Contreras is een van de weinige jazzhoboïsten ter wereld. Met een DownBeat-prijs op haar naam, een klassieke én jazzopleiding en een onverzadigbare muzikale nieuwsgierigheid ontwikkelde zij een eigen muzikale taal waarin precieze notatie en vrije improvisatie vanzelfsprekend samengaan. Als artistiek coördinator, vaste arrangeur en een van de musici die aan de wieg stonden van het Marmoucha Orchestra – het Amsterdamse ensemble dat sinds 2019 jazz, global en gecomponeerde muziek op organische wijze samenbrengt in eigen producties – heeft Contreras een podium én een orkest om die taal steeds verder te verdiepen.

Foto’s: Eric van Nieuwland

Sexi Firmum Iulium is (mede) mogelijk gemaakt door het AFK (Amsterdams Fonds voor de Kunst) en door FPK (Fonds Podiumkunsten).

Concerten:

8 november 2026 – Beauforthuis, Austerlitz

19 november 2026 – BIMHUIS, Amsterdam

Meer info & tickets: Marmoucha Orchestra

Het bericht Marmoucha Orchestra x Maripepa Contreras present ‘Sexi Firmum Iulium’ verscheen eerst op Jazzism.