Met zijn contrabas als dirigeerstok leidt Avishai Cohen een avond vol lyriek, virtuositeit en emotie, waarin compositie en improvisatie elkaar voortdurend afwisselen.
Tijdens het concert in de Stadsschouwburg Antwerpen presenteert Avishai Cohen muziek van zijn album Eternal Child. Het wordt een avond waarin persoonlijke herinneringen, muzikale verwantschappen en de vrijheid van improvisatie samenkomen.
Bassist Avishai Cohen gebruikt zijn contrabas bijna als een baton om de muziek die hij heeft geschreven en de muzikanten die hij heeft uitgekozen te dirigeren. In interviews vertelt hij dat de piano zijn eerste instrument was en nog steeds zijn uitgangspunt vormt bij het componeren. Zo legt hij zijn muziek tijdens de compositiefase eerst aan banden, om bij liveconcerten improvisatie de vrije hand te geven. Op zijn YouTube-kanaal zijn talloze clips te vinden waarin je het spectrum van zijn talent stap voor stap kunt ontdekken. De documentaire over het symfonische project Two Roses is een goed begin.
Geconcentreerde uitwisseling tussen podium en zaal
Op het podium heeft Avishai Cohen meer de uitstraling van Sting dan van collega-bassist John Patitucci, bekend van zijn werk met pianist Chick Corea. In de volle zaal van de Antwerpse schouwburg verwelkomen zijn fans hem met een hartelijk applaus. Het optreden eindigt met een staande ovatie, gevolgd door twee rondes toegiften. De avond staat in het teken van een geconcentreerde uitwisseling tussen podium en zaal, waarbij je als het ware de lucht voelt trillen. Er zijn momenten van intense schoonheid, lichtvoetige humor, virtuoos spel en, vooral bij de gezongen stukken, voelbare emotie.
Doorleefde herinnering
‘En hij kan nog zingen ook.’ Die zang is misschien wel een mooi inkijkje in het muzikale proces. Tijdens de toegiften zingt Cohen Avre Tu Puerta, een Sefardisch liefdeslied. Het komt vanuit zijn tenen en lijkt voort te komen uit een doorleefde herinnering, die je direct meeneemt naar een andere plaats en tijd. Het klinkt als de muziek uit zijn kindertijd. Alsof bij ons het onderbewuste liedje Altijd Is Kortjakje Ziek of Mannen van Kaperen tijdens een jazzconcert plotseling een heel nieuwe dimensie krijgt.
Hulde aan Chick Corea
Dit optreden staat in het teken van zijn laatste album, Eternal Child. Daarop blikt componist Cohen terug op zijn leven en brengt tegelijkertijd hulde aan de rol die Chick Corea daarin heeft gespeeld. Corea gaf hem als beginnende twintiger de kans om door te breken op het grote podium. Zes jaar lang was de Israëlische bassist de spil van Corea’s New Trio.
Het titelnummer is Cohens eigen uitvoering van een compositie van Corea. Het krijgt een uitgebalanceerde behandeling, met melodische passages die piano en bas soms unisono spelen, afgewisseld met improvisaties op het thema door alle drie de muzikanten. Shimshover, een luchtige wals-musette, nodigt uit tot zwieren. Een jazzy pianosolo zet de noten met hamervaste stelligheid neer boven de drumshuffles, terwijl de bas de aanpalende tonen aandrijft. Gaandeweg blijven de groeven als het ware steken in almaar dwingender riffs, waartussen de drummer soleert met watervlugge roffels. Jacques Brel-achtige dramatiek bouwt de spanning verder op.
Veelzijdige idioom
De avond is afwisselend dankzij het veelzijdige idioom en het contrast tussen lyrische composities en improvisaties. Er zijn klassieke momenten waarop het geheel aanvoelt als variaties op een thema. In zijn solo’s neemt de bas geen blad voor de mond. Voor de ritmische passages hanteert Cohen een agressieve, bijna percussieve aanslag. Bij de kwartnoten word je meegenomen in de beweging; wanneer hij melodisch soleert, hoor je een poëet die met woorden speelt. Enkele drumsolo’s behoren tot de stilste die ik ooit hoorde. Zo stil dat je de spreekwoordelijke speld op het drumvel zou horen vallen, terwijl het tempo tegelijkertijd met een draf voortgaat die nauwelijks is bij te houden.
Muziek spreekt voor zich
Afgezien van de aankondiging van pianist Itay Simhovich en drummer Eviatar Slivnik, waarbij Cohen ook hun aankomende eigen projecten onder de aandacht brengt, en de twee gezongen stukken, valt er nauwelijks een woord. Met Eternal Child maakt Cohen de cirkel rond: zelf werd hij op jonge leeftijd opgemerkt door Corea en nu biedt hij jong talent de kans om zich te ontwikkelen. Verder spreekt de muziek voor zich. Dat zullen de fans die aanwezig waren ongetwijfeld beamen.
Tekst & Foto’s: Monica Rijpma | Openingsbeeld: Peter Vit
