Geen grote emoties, maar bijna geometrische muziek, die opmerkelijk speels én romantisch isj
Op Etudes Of Shapes And Formes uit 2024 liet Philipp Rüttgers ons al kennismaken met zijn licht afstandelijke manier van muziek maken. Voordat de lezer nu afhaakt in het vermoeden dat we hier met klinische muziek te maken hebben, zonder emotie: dat is niet het geval. ‘Deze wat technocratische benadering stelt ons in staat om beter te genieten van de afgemeten rolverdeling tussen de instrumenten’, schreef collega Ken Vos destijds in zijn recensie.
De in Kreuzberg, Berlijn, geboren en in Amsterdam woonachtige pianist Rüttgers beschikt over het vermogen om alledaagse emoties in muziek te vertalen, en zo zijn zeer persoonlijke stijl in kleur en geluid te vervaardigen. Op Re: Satie doet hij dat opnieuw. Zijn trio is op één punt aangepast: in plaats van Thomas Pol hanteert nu Omer Govreen de bas. De even subtiele als allround inzetbare Sun-Mi Hong speelt opnieuw drums. Rüttgers is voor zijn nieuwe album diep in het werk van de Franse pianist en componist Erik Satie gedoken, die bij leven en welzijn werd gezien als provocateur en zonderling. Dat daar wel wat meer achter schuilging bleek later, toen Reinbert de Leeuw zich over het werk van de Fransman ontfermde, en Satie een meester in doeltreffende soberheid bleek te zijn.
Die nalatenschap heeft Rüttgers in 11 stukken opnieuw tot leven weten te wekken. Geen grote emoties, maar bijna geometrische muziek, die bij nadere beluistering opmerkelijk speels én romantisch blijkt te zijn. Vooral de lichtvoetige benadering van Sun-Mi Hong is daarbij uiterst productief. Picturing The Invisible bevat muziek op de grens van jazz en modern klassiek, voor mensen met de oren wijd open. En vanwege het fraaie hoesontwerp van de hand van de Amsterdammer Geert Hermkens, dat doet denken aan Malevich of Kandinsky, valt er ook nog wat te bekijken.
DIETMAR TERPSTRA
Re: Satie, Picturing The Invisible – Philipp Rüttgers Trio (ZenneZ Records) uit op 11 september 2026
