Het ademt en beweegt zoals een geslaagde jamsessie
Asheville in North Carolina een broedplaats voor een hybride jazzstijl waarbij bluegrass, folk, jazz en groove versmelten in een jam- en improvisatiecultuur. Bluegrassgitarist Doc Watson was ooit de bekendste naam uit de regio en Bill Frisell, met zijn americana-georiënteerde stijl, is kind aan huis bij de festivals in de streek. Gitarist Adam Rose brengt dit stukje Amerika dichterbij met zijn album Holler Serenade. Precies de combinatie van americana en rechtdoorzee jazz levert een toegankelijke collectie op van voornamelijk eigen composities, aangevuld met een enkele standard.
Holler Serenade is in één dag opgenomen, zonder uitgewerkte arrangementen of vooraf vastgelegde structuren die verder gaan dan wat akkoorden en een melodie. Het resultaat is dat de luisteraar 4 musici hoort die elkaar als het ware ontmoeten in het muzikale moment, luisterend, en reagerend op elkaar, totdat er iets ontstaat dat groter is dan de som der delen. Bassist Steve LaSpina werkte onder andere met Stan Getz, Chet Baker en gitarist Jim Hall. Zijn melodische, bijna zingende benadering vormt een warme, natuurlijke tegenstem voor Rose’ melodieën. Pianist Taylor Pierson is de harmonische kern van het kwartet, met een flexibele en ondersteunende groove voor de improvisatie en het gitaarspel van Rose. Drummer Jeff Sipe zorgt voor de avontuurlijke energie die het album in beweging houdt. De open improvisatie geeft de muziek een randje waardoor het geheel de loungesfeer ontstijgt.
De toon van Rose als componist is mainstream en melodisch gedreven. De melodieën klinken vertrouwd, en Bye Bye Blackbird of Ornette Colemans The Turnaround sluiten natuurlijk aan op de originele composities van Rose. In zijn solo’s hoor je meer van die Asheville-mix: bluegrass uit de cross-genretraditie van de regio, vermengd met medium swing en groove. Rose soleert toegankelijk, vriendelijk, warm en rond, met onverwacht hoekige afslagen en snelle riedels. Zijn spel doet een beetje denken aan Toots Thielemans in zijn beginjaren, toen hij gitaar speelde bij George Shearing. Het geheel heeft een nostalgische feel: melodisch helder, met een huppelende frasering en lyriek die niet opdringerig wordt. De mannen spelen alsof ze een verhaal vertellen.
De titels verraden de omgeving van de Appalachen: Haywood Commons verwijst naar een park en Holler Serenade naar een ‘holler’, een ravijn. Fog Valley Sunrise zou zomaar een ochtend in de herfst of het voorjaar in de bergen kunnen beschrijven. De muziek is zoals de omgeving: glooiend, lyrisch, met een spontane natuurlijkheid. Wat Holler Serenade onderscheidt, is de voelbare spontaniteit. Je hoort dat de intro’s niet zijn vastgelegd en dat de eindjes ontstaan in het moment, waarbij de musici elkaar aftasten en vinden. Het ademt en beweegt zoals een geslaagde jamsessie, een snapshot en impressie van een muzikale ontmoeting in Asheville-stijl.
MONICA RIJPMA
Holler Serenade – Adam Rose & Mountain Jazz Quartet (Jazzfuel) uit op 27 juni 2026
