Op haar nieuwe album ‘The Wise Ones’ toont vocalist Gretchen Parlato de zwoele wedergeboorte van haar vroege werk. Ze weerspiegelt daarmee zowel continuïteit als verandering.
Tekst: Angelique van Os | Foto’s: Mike Quain
De unieke sound en kenmerkende, ritmische zangstijl van Gretchen Parlato hebben grote impact gehad op de hedendaagse vocale jazz. En wie haar oudere werk waardeert, zal zeker geïnteresseerd zijn in haar nieuwe plaat, The Wise Ones. Het album ademt een vergelijkbare sfeer als haar vroege succesalbums In A Dream (2009) en The Lost And Found (2011). En dat is niet vreemd, want Parlato werkt met oude bekenden Robert Glasper, Gerald Clayton, Mark Guiliana, Becca Stevens en Alan Hampton, die medebepalend zijn voor de arrangementen en de sound. Jazzism spreekt de zangeres vanuit haar woonplaats Los Angeles.
Op ‘The Wise Ones’ breng je een eerbetoon aan wie je was in je jonge jaren en omarm je wie bent geworden. Dat doe je in goed gezelschap; is het nu anders om met Glasper, Clayton, Hampton en Guiliana te werken en in hoeverre zijn zij de wijzen?
‘Ik ben muzikaal met ze opgegroeid en ik voel me vereerd om met hen te spelen. Ja, wie zijn de wijzen? Dat zou zeker op hen kunnen slaan, maar het is een gedachte die verwijst naar fases uit het leven. En naar het overpeinzen van alle verschillende versies van onszelf. Het concept, de energie en de sfeer gaan terug naar mijn oudere werk. Met deze geweldige musici, die zich enorm hebben ontwikkeld, heb ik dit perspectief kunnen vertalen naar hoe ik ben veranderd en in het leven sta.’
Er zijn er ook nieuwe samenwerkingen op ‘The Wise Ones’ te horen, zoals met Josh Mease, Amber Navran en Max Bryk. De songs zijn een mix van oud en nieuw: sommige stukken, zoals ‘In My Bed’, ‘Landslide’ (Josh Mease) zijn lang geleden geschreven, evenals de covers ‘If It’s Magic’ en ‘Mad World’. Ook staan er nieuwe songs op zoals ‘Capricorn’, ‘Rainbow’, de albumtitel, ‘Never Come Down’ en ‘Block The Sun’. Deels coproducties, deels voor jou geschreven. In hoeverre was het ingewikkeld om met zoveel schrijvers en arrangeurs te werken of was het eerder verfrissend?
‘Met Mark, Robert en Alan kan ik lezen en schrijven; het gaat moeiteloos. Zij weten precies wat bij mij past. Het schrijfproces met Amber en Max was heel inspirerend en verfrissend. Zij stuurden harmonieën en de basisstructuur van The Wise Ones en Already Gone, en ik schreef daar melodieën en teksten op. Hun bijdragen duwden het album een ietwat andere richting op. Als we de titel in acht nemen, dan valt het mooi samen, want ze zijn vijftien jaar jonger dan ik. Artistiek gezien is het geweldig om samen te werken met mensen die in een ander tijdperk zijn opgegroeid door hun open blik.’
In hoeverre is je muzikale verhaal en je kijk daarop in de afgelopen twintig jaar veranderd?
‘Muzikaal gezien hoop ik natuurlijk dat ik ben gegroeid, maar de mindset, het concept en de methode om kunst te creëren is hetzelfde gebleven. Op In A Dream reflecteerde ik op mijn persoonlijke leven. Dat deed ik ook op Flor, wat gaat over het moederschap en mijn zoon. Nu verwijs ik naar de verschillende facetten van ouder worden, naar volwassenheid, waarden en wijsheid. Ik ben in januari vijftig geworden. Daar wilde ik bij stilstaan. Het leven vieren met de gedachte dat als ik nu op de helft van een mensenleven zou zijn, hoe kijk ik daarop terug en tegelijkertijd vooruit? Ik voel me zelfverzekerd; ik ben op een leeftijd waarop ik mijn tijd meer zelf wil indelen. Daarbij zoek ik naar evenwicht met een open houding en probeer ik gezond te leven.’
Op het album staan ook twee klassieke popsongs, ‘If It’s Magic’ (Stevie Wonder) en ‘Mad World’ (Tears for Fears), waar je een volledig eigen draai aan geeft. Een kwaliteit die je ook al sinds het begin van je carrière hebt uitgebouwd. Hoe pak je zulke songs aan?
‘Dit zijn nummers uit mijn jeugd en tienerjaren, ik smelt als ik dat hoor. De aanpak is hetzelfde als een standard waarbij ik kijk naar alle elementen: vorm, structuur en melodie. Vervolgens houd ik de herkenbaarheid intact en voeg daar mijn eigen verhaal aan toe. Daarnaast ben ik enorm verwend met geweldige musici die ik niets hoef uit te leggen.’
Ritme is niet alleen een typisch kenmerk voor jouw stem, ook warme akkoorden en harmonieën en de wisselingen daarvan, zoals te horen is in bijvoorbeeld ‘Capricorn’, ‘Rainbow’, ‘Landslide’ en ‘In My Bed’. Is dit iets waar je bewust mee bezig bent tijdens het schrijfproces of gebeurt dat organisch, al doende?
‘Nou, de harmonie en akkoorden van de stukken die je noemt zijn door Alan en Robert geschreven. Daar heb ik geen aandeel in. Ik heb het geluk om met deze fantastische muzikanten te werken die hun eigen signatuur hebben en dit doorvoeren in mijn werk. Die skills heb ik zelf helaas niet zo ontwikkeld, ondanks dat ik weet wat ik mooi vind. Daarom is het enorm fijn om met zulke goede co-writers te werken, zij geven mij een lift.’
Naast de schrijvers en instrumentalisten horen we ook vocale gasten, zoals Becca Stevens, waarmee je veelvuldig samenwerkte in de groep Tillery. Verder zingt en speelt Meshell Ndegeocello mee, evenals Josh Meash en de al genoemde Amber Navran en Alan Hampton. In hoeverre zijn jullie een inspiratie voor elkaar?
‘Becca is mijn zuster. Ik houd van haar met heel mijn hart. Zingen met haar levert altijd kippenvel op. Het is het beste gevoel in de wereld. Toen ik haar mijn repeterende vocal over de baslijn van Mad World stuurde, ging ze daar volledig in op vanuit haar thuisstudio. Amber is ook zo lief en ze heeft een bijzonder stemgeluid. Ze schrijft prachtige, hartverwarmend songs, helemaal omdat ze op het punt staat om te bevallen. Wat een timing om The Wise Ones met haar te kunnen zingen, met de eerste tekstregel in acht houdend: “Someday this might be long ago”. Ik hoop dat ze de herinnering aan dat moment later zal koesteren. Josh ken ik vanuit mijn periode in New York. Ik ben altijd geroerd door zijn stem en spel en zing graag stukken van hem. Meshell is een levende legende; ik ben zo dankbaar dat ze me kent en waardeert. Ze werkt veel samen met Alan en Mark, dus het was heel tof dat we Never Come Down in deze setting konden opnemen.’
Hoe ga je dit repertoire live brengen, zonder al deze gasten, maar met Alan Hampton, Taylor Eigsti en Jonathan Barber?
‘We zijn dat al spelende aan het onderzoeken en misschien moet ik het gaan bijsturen. Taylor vult de laagjes met toetsen, terwijl Alan switcht van elektrische naar akoestische bas, en gitaar en zang kan toevoegen. En ik zal naast de drums van Jonathan ook wat percussie brengen. Het is een uitdaging om een geproduceerd studioalbum te vertalen naar een live setting, maar we gaan ons best doen. Ook daarin worden we ouder en wijzer.’
The Wise Ones – Gretchen Parlato (Edition Records) uit op 28 augustus 2026
Concerten:
11 oktober 2026 – De Valkaart, Oostkamp (B)
15 oktober 2026 – Bimhuis, Amsterdam
