Menu Sluiten
echoes of zoo

Albumrecensie: ‘Collective Intelligence’ – Echoes Of Zoo

Een album met raffinement, maar ook rauwe energie

Achter het derde album van Echoes Of Zoo uit België schuilt een betekenis. Onze collectieve intelligentie, vergelijkbaar met bijvoorbeeld de wonderbaarlijke schoonheid van een zwerm spreeuwen, zou ten dienste moeten staan van het oplossen van de globale uitdagingen waar we ons voor gesteld zien. Als voorbeeld speelt de band als een geheel, zowel in de studio als live, om gezamenlijk elementen van prog jazz te combineren met polyritmiek van Aziatische en Afrikaanse muziek. 

De band komt niet uit de lucht vallen, maar opereert in hetzelfde ecosysteem als branchegenoten Compro Oro, Black Flower en De Beren Gieren, maar ook iemand als Stéphane Galland. Dat is goed te horen op Collective Intelligence, een album dat het niet alleen moet hebben van zijn raffinement, maar ook van rauwe energie. Dat betekent niet dat er niet fijnzinnig wordt gemusiceerd.

Gitarist Bart Vervaeck, laat zijn instrument klinken als een vervormde sitar op albumopener Higher Levels, een track die even fris als to the point is. Het bijna zeven minuten durende Wolf Pack Telepathy doet door zijn vrijpostige sax-intro eerder denken aan een stuk van het legendarische World Saxophone Quartet. Gaandeweg krijgt het meer van een hypnotiserende qawwali-track, vooral vanwege de vrijzwevende gitaarpartijen van Vervaeck. Whale Syntax is de bijna acht minuten klokkende afsluiter van deze spannende plaat. Het stuk combineert de roffelende percussie van Falk Schrauwen met de sax van Nathan Daems en rinkelende, soms unisono gitaar, terwijl Lieven van Pée met zijn bas ultradiepe accenten legt. Als een lummelende walvis, ver vanuit de diepte, u zegt het.

DIETMAR TERPSTRA

Collective Intelligence – Echoes Of Zoo (Zephyrus/Rebel Up) uit op 2 oktober 2026

Deel bericht

Laatste recensies