Albumrecensie: ‘Clarity Of Vision’ – Bart Flos

Clarity Of Vision is net als Roots & Reflections (2019) een driedubbelalbum van jazzpianist Bart Flos, maar nu alleen solo. En opgedeeld in drie delen: Sense of Purpose, Sense Of Direction en Sense Of Urgency. Het gaat om eigen werk van Flos en arrangementen van bekende jazzstandards. Zoals drie uitvoeringen van Autumn Leaves. Bart Flos speelt veelzijdig op de concertvleugel Fazioli.

Het eerste album opent met twinkelend pianospel. Bij On Green Dolphin Street speelt hij heel snel. In Parisien Heartbreak geeft zijn pianospel ook gevoel weer door de hoge tonen. Zijn compositie Three Down Four To Go is ritmisch gevarieerd. Hij speelt snelle toetsen over de lage bastoon heen. En dat is in andere tracks ook vaak te horen. Deel 1 eindigt goed met Autumn Leaves.

Het tweede album begint met Lean On Me, dat wordt gekenmerkt door een rustige melodie. Bij Billie’s Bounce laat Flos horen hoe hij goed blues kan spelen. De beste eigen compositie is Sipping Piña Colada, een mix van jazz en latin. Straight No Chaser, de jazzcompositie van Thelonious Monk, wordt schitterend gespeeld door Bart Flos. Autumn Leaves II is een goede gearrangeerde, lange versie.

Het eerste stuk van album 3 is het mooie My Funny Valentine, gevolgd door Caravan, de jazzstandard van Duke Ellington. Bart Flos laat hier horen wat hij met zijn pianospel kan uitdrukken. Zo ook in de bekende jazzstandaard A Night In Tunesia, gecomponeerd door Dizzy Gillespie en bekend door de uitvoering van Duke Ellington. Na Ode To Keith, de eigen compositie van Bart Flos, eindigt de afsluiter Autumn Leaves in deze derde versie met enerverend en energiek pianospel.