Twee Japanse toptalenten delen het podium én een langgekoesterde droom.
Twee Japanse musici die elkaar al jong inspireerden, staan nu samen voor het Metropole Orkest. Pianist Hiromi en dirigent Miho Hazama verbinden virtuositeit, improvisatie en symfonische klank tot een uitbundige muzikale ontmoeting, waarin jazz en orkestrale rijkdom elkaar voortdurend versterken.
Aangeboren gedrevenheid
Beeld je in: twee jonge vrouwen groeien op in Japan en gaan elk hun eigen pad als hartstochtelijke musici. Beiden met een aangeboren gedrevenheid die voortkomt uit talent, karakter en de juiste omgeving. Ze dromen van roem in de internationale muziekwereld. De een gaat Compositie studeren in New York, de ander gaat naar Berklee College of Music in Boston.
In de Grote Zaal van TivoliVredenburg vertelt Hiromi, nog voor ze zich aan de piano zet, hoe zij en dirigent Miho Hazama beiden droomden van optreden met het Metropole Orkest (MO). Nu staan ze samen als headliners op het affiche van een speciaal tournee. Het publiek krijgt door die ontboezeming meteen een rol in de extra dimensie van het concert. We delen de verwezenlijkte droom. We delen ook in de verstandhouding tussen twee succesvolle, energieke en gedreven vrouwen wier talent niet in concurrentie overgaat, maar in samenwerking.
Bewondering en vertedering
Hiromi is een natuurkracht verstopt in het uiterlijk van een schattig poppetje. Ze overdondert terwijl ze je tegelijkertijd vertedert. Sterk in harmonie, virtuoos in ritme en melodie, neemt ze je eerst mee in de bewondering met een van haar solo’s. Dan komt de volle emotie als je ziet hoe ze onder de piano driftig met haar voeten trappelt.
In een kleine formatie, zoals met haar eigen ‘Sonic Wonder’ of eerder met Stanley Clarke, komt elk instrument makkelijk tot zijn recht. Maar kun je haar muziek ook vertalen naar een groot ensemble? Het antwoord is een volmondig JA. Met het MO onder leiding van Hazama krijgen de stukken een extra symfonische kracht die de spontaniteit van de jazz, swing en improvisatie nog eens versterkt.
Gevoelens van dankbaarheid en geluk tonen
Openingsnummer Voice gebruikt meteen alle registers van het orkest, met uitgeschreven partijen voor de ritmesectie en percussionisten die achter de blazers staan opgesteld. Bij Warrior wordt het ritme en de kracht van de pianopassages afgezet tegen brede strijkers. Hiromi vertelt dat de ballad Green Tea Farm voor haar een signatuurwerk is waar ze naar terugkeert als ze gevoelens van dankbaarheid en geluk wil delen. Je hoort in het stuk het jonge natuurtalent en haar weg via klassieke toonladders, trillers en triolen langs de blue notes, swing en de vrijheid van jazz. In het arrangement van Hazama groeit het nummer uit tot een Amerikaanse symfonie. Strijkers en fluiten zetten de toon, en de solo van de koperblazer (tuba of hoorn?) versterkt de beelden die door je hoofd gaan. Van de Grand Canyon en vergezichten die dankbaarheid oproepen voor onmetelijke schoonheid zoals van de natuur en van muziek.
Vraag-en-antwoordpassage
In de loop van de avond krijgt elk instrument zijn moment, inclusief de triangel en de gitaar. De drums en bas van het basistrio zijn steeds prominent aanwezig, met name in het jazzy stuk Tune. Het extra keyboard krijgt een sterk kleurende rol. De drie contrabassen blijven deel van de strijkers en worden nergens richting solo getrokken. Hiromi heeft in sommige stukken afwisselende solistische momenten, met een vraag-en-antwoordpassage tussen de piano en een scheurende gitaar. Of zoals in Desire, waar orkest en piano elkaar afwisselen.
Jazzimprovisaties v.s. uitgewerkte arrangementen
De vrijheid van jazz werd aan Hiromi geopenbaard door de muziek van toetsenist Chick Corea. Dat kwam al vroeg op haar pad en ze stond op haar zeventiende met Corea op het podium. De pianist won een Japanse Academy Award voor de muziek die ze schreef voor de animatiefilm Blue Giant. Tien keer raden wie de orkestratie en arrangementen verzorgde.
De jazzimprovisatie komt in dit concert met name in de vorm van de pianosolo’s, twee altsaxsolo’s, en de improvisaties van trompet, trombone en baritonklarinet. Toch doet het concert in zijn geheel aan als een ‘klassieke’ suite. Dat komt grotendeels door de uitgewerkte arrangementen.
Het dynamische duo Hiromi-Hazama doet uitkijken naar een langere samenwerking waarbij symfonische jazz voor een groter publiek toegankelijk wordt. Het concert is een uitbundige viering van twee talenten die elkaar aanvullen en die ook de unieke kwaliteiten van het MO volop in het licht zetten.
TEKST: MONICA RIJPMA | FOTO’S: SOPHIE CONIN
Gezien: Hiromo en het Metropole Orkest onder leiding van Miho Hazama – 12 september 2026 – TivoliVredenburg, Utrecht
