Zowel Jan Akkerman meets Wes Montgomery als tegendraagds en ontregelend
In aanloop naar Jazz in Duketown, het jazzfestival rond de pinksterdagen in Den Bosch, wordt jaarlijks de strijd om de Conservatorium Talent Award gestreden. Een prestigieuze prijs voor de meest getalenteerde student aan de jazzafdelingen van de Nederlandse conservatoria. In 2024 mocht gitarist Jadi Peperzak (Nijmegen, 2000), toen nog student aan het Codarts Conservatorium Rotterdam, die mee naar huis nemen. (Jazzism, april 2024). Het geldbedrag dat aan die award verbonden is, gebruikte Peperzak om het album Amity op te nemen.
Amity bevat zeven composities van Peperzak, die zich bewegen tussen rauwe urban jazz en gevoelvolle, haast balladeachtige stukken. Hij laveert moeiteloos tussen technische hoogstandjes, met razendsnelle loopjes over de snaren van zijn gitaar in het ene, en sfeervol glijdende akkoorden in het andere nummer. Jan Akkerman meets Wes Montgomery, zeg maar.
En daarin zit ‘m de crux. Op dit debuutalbum laat Peperzak een staalkaart van zijn vakmanschap zien, en dat is zowel zijn kracht als zijn zwakte. Hij omringt zich met een drietal talentvolle, jonge muzikanten, van wie pianist Kasyfi Kalyasyenat zowel als begeleider en als solist indruk maakt. Maar een gouden greep is de toevoeging van Nicolò Ricci in een nummer als Song For My Couch. Met zijn scheurende saxofoonsolo – speels, tegendraads en heerlijk ontregelend – tilt hij de band naar een hoger niveau, terwijl Peperzak met strakke akkoorden zijn kwartet op het juiste pad houdt.
Met Amity geeft Peperzak twee visitekaartjes af. Dat wat meer rauw-gerafelde mag hij mij vaker overhandigen.
MARCEL BOUWMAN
Amity – Jadi Peperzak Quartet (Eigen beheer/Voor De Kunst) uit op 3 mei 2026
