Van Accra tot Rotterdam, de muzikale reis van een bekroonde trompettist
Vanuit zijn thuisbasis in Rotterdam brengt de in Accra (Ghana) geboren, bekroonde trompettist en componist Peter Somuah zijn kleurrijke muziek naar podia over de hele wereld. Zijn vierde album Walking Distance nam hij op met zijn vaste band na een groot aantal optredens op festivals. Aankomend weekend speelt hij een showcase op jazzahead! in Bremen.
Tekst: Mark van Schaick
Het begin van een nieuw muziekstuk
Jouw album ‘Walking Distance’ is net uit. Hoe begin je met het componeren van een nieuw stuk?
‘Dat verloopt voor mij op veel verschillende manieren. Soms komt er een melodie bij me op wanneer ik uit een droom ontwaak. Andere keren duikt er een ritme op terwijl ik in de keuken sta, aan boord van een vliegtuig ga, of zelfs midden in de nacht. Zodra ik de basis heb gevonden, vallen de rest van de elementen op hun plaats. Het gaat heel intuïtief; ik verzamel kleine ideeën en laat ze organische groeien. Ik creëer met mijn hart, ziel en lichaam. De basis is altijd bas, de drums, percussie en toetsen. De melodie vloeit daaruit voort. Meestal ontstaat eerst de baslijn. Ik componeer zelden op de trompet, maar voornamelijk op piano.’
‘Mijn ideeën neem ik mee naar de repetitie en geef iedereen de ruimte om zich te uiten voordat ik mijn aanwijzingen geef. Ik leg geen strikte regels op. Als een stuk klaar voelt, laat ik het soms dagen of weken rusten. Ik creëer wanneer ik geïnspireerd ben, niet omdat ik het moet.’
Verliefd op het geluid van de trompet
Somuahs muziek is als een brug tussen highlife, afrobeat en jazztradities. Waar is de liefde voor traditionele Ghanese muziek en jazz ontstaan?
‘Bij ons thuis stond elke ochtend de radio aan. Dus als kind werd ik wakker met de klanken van highlife, gospel en afrobeat. Dan zong ik de liedjes van de radio mee en danste erop. Ik deed zelfs mee aan een danswedstrijd met een groep kinderen uit mijn buurt. Op de kleuterschool kreeg ik les in traditionele Ghanese drum- en danskunst. Ook was brassbandmuziek sterk aanwezig in mijn gemeenschap. Toen ik die bands zag, werd ik meteen verliefd op het geluid van de trompet. Die ook de hoofdmelodie speelde van de highlife-nummers die ik kende.’
‘Toen ik veertien jaar was, kreeg mijn middelbare school een donatie van muziekinstrumenten. Zonder aarzelen koos ik voor de trompet. We kregen groepslessen en al snel speelden we voor publiek, op straat, op feesten, begrafenissen en in kerken. Een vriend van me speelde gitaar. Hij liet me opnames horen van Miles Davis, Charlie Parker en Dizzy Gillespie. Ik was gefascineerd en voelde meteen een diepe verbondenheid met wat ik hoorde. Elke dag ging ik zitten en speelde ik mee met die opnames, puur op gehoor en gevoel.’
De combinatie Accra en Rotterdam
Hoe komt Rotterdam terug in jouw muziek?
‘Rotterdam heeft een sterke multiculturele energie. Je komt hier gemakkelijk in aanraking met verschillende culturen. Het heeft me beïnvloed en aangemoedigd om verschillende muziekgenres te combineren. Het contrast tussen Accra en Rotterdam vind je terug in mijn muziek. Accra brengt ritme, beweging en intensiteit. Terwijl Rotterdam ruimte, bezinning en structuur biedt. Die combinatie bepaalt hoe ik met geluid en compositie omga.’
‘Het maakte een groot verschil dat ik een groep Rotterdamse muzikanten vond die bereid waren deze reis met mij te maken. Samen verdiepten we ons in highlife en afrobeat. Ook de momenten buiten de repetities zoals samen eten, cultuur en onze gesprekken, werden onderdeel van de muziek.
Gelijktijdig handen en oren trainen
Je bent autodidact zonder formele opleiding. Hoe heeft jouw manier van leren trompetspelen je kijk op muziek en techniek beïnvloed?
‘Iedereen heeft een idee van hoe hij of zij wil klinken, of is daarnaar op zoek. Het autodidactisch leren van muziek zorgde ervoor dat die zoektocht voor mij heel persoonlijk en bewust was. Ik schreef solo’s uit en speelde ze na. Zo trainde ik tegelijkertijd mijn oren en handen. In plaats van een gestructureerd curriculum te volgen, volgde ik mijn nieuwsgierigheid. Het gaf me vrijheid.’
‘Formele opleidingen kunnen inspirerend zijn, maar ook overweldigend door alle opdrachten en deadlines. Ik kon mijn eigen tempo bepalen en nadenken over wat ik echt wilde verbeteren. En me met geduld en discipline op specifieke aspecten concentreren. Het vereist discipline, maar het hielp me ook een eerlijk en persoonlijk geluid te ontwikkelen Het heeft niet alleen mijn techniek gevormd, maar leerde me ook om te vertrouwen op mijn oren en op het proces.’
Leef je droom
Hoe belangrijk is de band met Ghana voor jou als uitvoerend muzikant?
‘Elk jaar reis ik terug naar Ghana om nieuwe energie op te doen. De cultuur, de zon en het ritme geven me allemaal nieuwe kracht. En ik wil iets terug doen. Daarom organiseer ik workshops voor kinderen, geef concerten en werk samen met lokale muzikanten.’
‘Ik blijf muziek maken en de toekomst zal zich vanzelf ontvouwen. Elke dag is een kans om dankbaar te zijn. Op het podium en in de studio voel ik me gelukkig. Als je muziek maakt, leef je al je droom.’
Deze tekst is een ingekorte versie van het interview dat eerder verscheen op injazz.nl
Walking Distance – Peter Somuah (ACT Records) uit op 13 maart 2026
Concertdata:
25 april 2026 – Showcase jazzahead! Bremen, Kulturzentrum Schlachthof
23 mei 2026 – Music Meeting, Lux Nijmegen
2 augustus 2026 – Vondelpark Openluchttheater, Amsterdam
