Vier handen, één stem
Tijdens de negende editie van het Minimal Music Festival afgelopen zaterdag, konden we eindelijk pianisten Nik Bärtsch en Tania Giannouli zien schitteren in het Bimhuis. Het was hun Nederlandse debuut als duo en ze maakten een verpletterende indruk, kort maar krachtig.
De repeterende motieven waar Nik Bartsch zo bekend om staat krijgen een andere dimensie in het samenspel met de Griekse Tania Giannouli. Zij is vooral de stuwende motor, hij beweegt zich daarom heen met vrije invulling, snaarplukken en het creëren van sferische klanken, die soms -door gedempte snaren- een wat unheimisch gevoel geven of doen denken aan de roep van een walvis. Die sferisch vrijheid zoekt Giannouli ook diverse momenten op.
Van meditatief tot uitbundig
Tegelijkertijd voegt Bärtsch zich even gemakkelijk toe aan de rijdende trein van Giannouli. Dat klinkt in het ene stuk ingetogen, meditatief en bijna sprookjesachtig, het andere stuk komen ze met veel dynamiek en stuwende grooves samen, toewerkend naar een uitbundige climax. Hierbij genieten Bärtsch en Giannouli zichtbaar van elkaars spel.
Uitmuntend technisch spel
Het tweetal leerde elkaar in 2022 kennen tijdens het Enjoy Jazz festival, waarna ze besloten om samen een concert te geven en hun na het succesvolle onthaal was hun duo geboren. Hij meester in de funkzen en improvisatie, zij een ster doordat ze haar klassieke theoretische bagage weet om te zetten in creatie van het moment. Met hun virtuoze, uitmuntende technische spel en sterk gevoel voor timing en ritme vullen ze elkaar perfect aan. Vier handen, één stem. Giannouli neemt soms het initiatief om de vrijheid op te zoeken, hoewel dat nog wel wat meer zou mogen. Dan ligt haar eigen stem ook iets meer op de voorgrond. Ook zou ze haar klassieke achtergrond wellicht nog iets meer mogen integreren in het geheel.
Subtiele verschuivingen
Evenals de composities die we kennen van Bärtsch’ conceptuele groepen RONIN en Mobile, ligt de structuur vrij vast en zit de kunst in het subtiel verschuiven van motieven, noten en accenten. Zodanig, dat je het soms nauwelijks in de gaten hebt. Met de ogen dicht ben je zo in een andere wereld, waarbij je een trance kunt raken. De pianisten bewegen met elkaar mee, reiken naar elkaar toe en gaan ieder hun eigen weg. Soms gaan ze op in de stilte.
Intrigerend schouwspel
In het derde stuk – de composities worden niet aangekondigd met titels-, lijkt het alsof ze een doolhof binnengaan en er geen uitweg is. Ook doet het denken aan een bewegend schilderij van Esscher dat constant verandert, in elkaar samenvloeit en dan opeens stilstaat wanneer het tweetal onverwachts stopt. De pulserende gelaagdheid, de staccato ritmen van Gianoulli, de vrije melodielijnen van Bärtsch, het vormt een intrigerend schouwspel. In slechts een uur was het concert voorbij, waarschijnlijk omdat er later op de avond een tweede optreden was in kader van het festival. Hopelijk komt het duo snel terug naar ons land, en die kans lijkt wel aanwezig want in oktober verschijnt hun eerste gezamenlijke album. Iets om naar uit te kijken.
TEKST & FOTO’S: ANGELIQUE VAN OS
Gezien: Tania Giannouli en Nik Bärtsch tijdens Minimal Music Festival – 18 april 2026 – Bimhuis, Amsterdam
