Het bericht Taste of Jazzism #2-2018 verscheen eerst op Jazzism.

Weather Report – Heavy Weather (1977)

Het was zeker geen zwaar weer voor Joe Zawinul en Wayne Shorter in 1977. Toen maakten ze als Weather Report deze grensverleggende plaat, onder meer gesteund door de gedoemde maar geniale bassist Jaco Pastorius. Toendertijd was hun verbond uiterst succesvol, een landmark album tot in deze dagen. Birdland, Teen Town, The Juggler – ze werden dankbaar opgepikt door vele, vele jonge musici.

Het bericht Onmisbaar album: Heavy Weather verscheen eerst op Jazzism.

Het bericht Taste of Jazzism verscheen eerst op Jazzism.

De programmering heeft ook oog voor de verrassend sterke nieuwe lichting Belgische jazzmuzikanten. Naast Book of Air – Fieldtone (met de gebroeders Cools van Granvat), LABtrio (met Lander Gyselinck) en The Sleep Of Reason (met Fulco Ottervanger) elders deze week is er op woensdagavond een vlammende passage van Dans Dans.

Gitarist Bert Dockx start een dialoog uit een film via zijn mini cassetterecorder. Het fragment wordt versterkt via het element van zijn gitaar. Hij legt een loop, drummer Steven Cassiers valt in en voilà, de mannen zijn vertrokken. Als ook bassist Frederique ‘Lyenn’ Jacques aan boord springt is het reisgezelschap compleet. Alleen de bestemming is dan nog een raadsel. Niet voor het trio zelf overigens. Hun spel vloeit samen, een aantal structuren staan vast en Bert laat in nieuw te ontdekken nauwe steegjes en onverwacht ingeslagen zijpaden steeds een flard melodieuze herkenbaarheid terugkeren. “Het is geen rock. Het is geen jazz. Maar het is zeker geen jazzrock”, zo herhaalt de presentator eerdere woorden van Dockx over de muziek van de band. Een waarheid als een koe. Als zijn er wel uitspattingen die tegen de rockmuziek aan schurken en kom je de vrijheid van de griezelig goede, volledig aan elkaar gewaagde muzikanten eigenlijk alleen in de jazz tegen.

Bert Dockx gaat vaak op de knieën voor zijn pedaalstation zitten. Effecten te over. Het piept, jankt, het vervormt en komt uiteindelijk ook altijd weer op zijn pootjes terecht. Uit iets onverwachts ontstaat iets nieuws prachtigs. En zoals gezegd, dat terugkerende patroontje en die meesterlijke melodielijn, of dat nu door Dockx zelf, Lyenn of een oude jazzgrootmeester verzonnen is, komt altijd wel ergens om de hoek meegluren of tot volle wasdom tijdens een gierende solo of subtiel stukje samenspel. Lyenn aait zijn snaren. Je hoort de geribbelde structuur ervan. Hij kan ze ook laten knisperen. Hij doet dat alles uiterst zachtaardig, al is dat aan het dynamische, bij vlagen zelfs heerlijk smerige geluid niet af te leiden. Hij kan grooven, maar vooral ook heel melodieus spelen en nieuwe lijnen uitzetten. Ook drummer Steven Cassiers is geen begeleider, maar een attractie op zich. Mede door zijn inzet, vrijheid en hang naar avontuur krijgen tracks van hun vier albums een update, of gewoon versie 124, als ze dat nummer voor de 124^ste keer spelen.

Cassiers kan strak knallen, maar ook met kettingen en belletjes subtiel een nummer opbouwen waarop het voor zijn medemuzikanten heerlijk freewheelen is. Vanuit het niets ontstaat iets weergaloos moois. Dit is een cursus vrije geluiden door drie op zichzelf staande genieën die elkaar nooit uit het oog verliezen, maar wel alle vrijheid gunnen. Of dat nu in eigen tracks, een prachtige westernachtige bewerking van The Sillican Clan van Ennio Morricone, of tijdens een bloedstollend mooie versie van het stille nummer River Man van Nick Drake tijdens de meer dan terechte toegift is. Zo mooi, zo dynamisch, zo jazzy gespeeld, zoveel kippenvel. Dans Dans is een wereldband!

Icoon of niet, de Italiaanse grootmeester Enrico Rava heeft het de eerste twintig minuten lastig de overweldigende indruk die Dans Dans naliet weg te spelen. Misschien begint de Enrico Rava Tribe wel te overweldigend. Met op zich fraaie vrije patronen, solo’s op de bugel, solo’s op de stevig erin knallende trombone van Gianluca Petrella en druk spel van pianist Giovanni Guidi. En dan hebben we het nog niet gehad over de ritmetandem, met een warme contrabas van Gabriele Evangalista en de in de beginfase ronduit storend overactieve drummer Fabrizio Sferra. Oké, dit is freejazz, maar de man leidt af en dat kan toch niet echt de bedoeling zijn?

Gas terug nemen blijkt een tijdje later toch ergens in zijn vocabulaire te staan, zij het met potlood, dun geschreven. Het helpt als hij zijn brushes pakt, al moet hij dan per se bij elke korte break mee op alle zijkanten van alle bekkens aantikken. Sferra is sterk, maar zou louter in bands moeten spelen waar het om hem draait, niet in een door Rava samengesteld gezelschap met louter individualisten die vrijuit mogen soleren. Zelfs als de pianist soleert slaat hij zijn bekkens blauw. Het geheel heeft het eerste deel van de set iets weg van vijf muzikanten die naast elkaar in een Ferrari de tarzanbocht insturen. Dan moet je niet raar opkijken dat er een paar worden weggedrukt en uiteindelijk de bocht uitvliegen.

Het tweede deel van dit anderhalf uur durende optreden is er wat meer rust, spelen er een aantal bandleden niet mee, en dat komt het wonderlijk goede spel van vooral de blazers in Dave Brubeck-achtige stukken ten goede. Vooral Petrella ontpopt zich als een melodieus beest op zijn trombone, maar ook het subtiele samenspel van bugel en piano is machtig mooi. Onderling robbertjes uitvechten blijft mooi, vooral als de rest er zich niet te veel mee bemoeid. Op de momenten waarbij ook romantiek om de hoek komt kijken, blijkt dat Rava een geweldige neus voor jong talent moet hebben gehad, ook voor het samenstellen van dit gezelschap dat qua leeftijd uit zijn kinderen een zelfs een kleinkind bestaat. De toegift wordt deels onversterkt gespeeld en blijkt het mooist van allemaal.                                                  

Het bericht Brussels Jazz Festival: vrije geluiden van Dans Dans verscheen eerst op Jazzism.

 Het is haar levensverhaal. Als meisje van tien trad ze voor het eerst op met de familieband The Staple Singers in de kerk van haar tante. Mahalia Jackson gaf haar advies over het behoud van haar stem; thee met honing en na een optreden gelijk droge kleren aantrekken. Met vader Roebuck Staples (Pops), broer Pervis en zusters Yvonne en Cleotha reisde Mavis eind jaren vijftig en begin jaren zestig door het zuiden van de VS. Als zwarte familie hebben ze alle uitwassen van de rassenscheiding meegemaakt: vijandigheid en geweld. Zelfs nachten in de gevangenis bleven hen niet bespaard. The Staple Singers hebben de grenzen tussen gospel, blues, folk en soul doen vervagen.

Toen de familie in 1963 een bijeenkomst bijwoonde van Dr. Martin Luther King, kreeg Pops een idee: “Als hij het kan preken, kunnen wij het zingen.” Vervolgens reisden ze regelmatig samen met Dr. King en traden dan ook op. Hun album Freedom Highway werd een week na de mars van Selma naar Montgomery opgenomen en roept nog altijd de rauwe emotie van die tijd op.

Ook Bob Dylan kwam regelmatig bij de Staples op bezoek. Zij nemen als een van de eerste zwarte groepen nummers van hem op. Tussen Mavis en Bob ontstond een warme band en hij vroeg haar in 1964 zelfs ten huwelijk. Zij zei ‘nee’, omdat ze vond dat ze niet met een witte man kon trouwen. Nog altijd zijn ze goed bevriend. Ook met Prince had Mavis een speciale band. Hij tekende haar voor zijn label Paisley Park, nadat hij haar als achtergrondzangeres had gehoord bij Nona Hendryx. Lange tijd schreven ze elkaar en hij maakte van haar woorden songs.

 Als Mavis zegt dat ze zich behoorlijk zorgen maakt over het huidige klimaat in het land, dan kun je maar beter luisteren. Ze laat niet te veel persoonlijke frustratie doorklinken, maar probeert vooral anderen te inspireren tot actie over te gaan.

Het bericht Mavis Staples inspireert tot actie verscheen eerst op Jazzism.

 Het is haar levensverhaal. Als meisje van tien trad ze voor het eerst op met de familieband The Staple Singers in de kerk van haar tante. Mahalia Jackson gaf haar advies over het behoud van haar stem; thee met honing en na een optreden gelijk droge kleren aantrekken. Met vader Roebuck Staples (Pops), broer Pervis en zusters Yvonne en Cleotha reisde Mavis eind jaren vijftig en begin jaren zestig door het zuiden van de VS. Als zwarte familie hebben ze alle uitwassen van de rassenscheiding meegemaakt: vijandigheid en geweld. Zelfs nachten in de gevangenis bleven hen niet bespaard. The Staple Singers hebben de grenzen tussen gospel, blues, folk en soul doen vervagen.

Toen de familie in 1963 een bijeenkomst bijwoonde van Dr. Martin Luther King, kreeg Pops een idee: “Als hij het kan preken, kunnen wij het zingen.” Vervolgens reisden ze regelmatig samen met Dr. King en traden dan ook op. Hun album Freedom Highway werd een week na de mars van Selma naar Montgomery opgenomen en roept nog altijd de rauwe emotie van die tijd op.

Ook Bob Dylan kwam regelmatig bij de Staples op bezoek. Zij nemen als een van de eerste zwarte groepen nummers van hem op. Tussen Mavis en Bob ontstond een warme band en hij vroeg haar in 1964 zelfs ten huwelijk. Zij zei ‘nee’, omdat ze vond dat ze niet met een witte man kon trouwen. Nog altijd zijn ze goed bevriend. Ook met Prince had Mavis een speciale band. Hij tekende haar voor zijn label Paisley Park, nadat hij haar als achtergrondzangeres had gehoord bij Nona Hendryx. Lange tijd schreven ze elkaar en hij maakte van haar woorden songs.

 Als Mavis zegt dat ze zich behoorlijk zorgen maakt over het huidige klimaat in het land, dan kun je maar beter luisteren. Ze laat niet te veel persoonlijke frustratie doorklinken, maar probeert vooral anderen te inspireren tot actie over te gaan.

Het bericht Mavis Staples inspireert tot actie verscheen eerst op Jazzism.

 Een meesterstuk van Miles en arrangeur Gil Evans. Toen iedereen verwachtte dat de trompettist zich verder zou verdiepen in hardcorejazz, maakte hij deze plaat met langoureuze Spaanse klanken. Concerto De Aranjuez werd meestal door gitaristen aangevat, maar het klagende geluid van ‘The Black Prince’ bleek ook zeer effectief voor deze compositie. De klankkleuren die Gil Evans rondom Miles weefde, zijn nog steeds domweg briljant. Luister maar weer naar The Pan Piper en Will O’ The Wisp: weemoed die het hart verscheurt.

Het bericht Onmisbaar album: Sketches Of Spain verscheen eerst op Jazzism.

De Deense contrabassist-componist Jasper Høiby mag met zijn Britse Fellow Creatures in Studio 1 aftrappen. Dat gebeurt speels. Pianist Will Barry opent solerend, tot bandleider Høiby zijn drummer een knikje geeft, die in mag vallen en de compositie vervolgens een draai van 180 graden maakt. Het eerste deel van de set is vooral vol, met van alles. Gemakkelijk wordt het nergens, met ook nog een sax en trompet die veel aandacht opeisen. De structuren binnen dit optreden vol hedendaagse jazz staan grotendeels vast, echt spetteren gaat het pas als Høiby en Barry zich dienend opstellen en trompettist Laura Jurd vrij mag bewegen, zonder de sax van de op zich vermaarde Mark Lockheart. Jurd gebruikt knap haar hand als demper van haar trompet, en naarmate de set vordert krijgen ook haar fraaie melodieën gelukkig steeds meer ruimte.(lees verder na de foto)

Laura Judd op trompet en Jasper Høiby op bas

Ook blijkt een aloud cliché maar weer eens waar; de kunst van het weglaten biedt hier duidelijk uitkomst. Het beste moment van dit optreden is dat als beide blazers aan de zijkant geposteerd worden, de pianist zich als een jonge Monk met peper in zijn reet mag gaan gedragen, de drummer (Jon Scott vervangt Corrie Dick) zijn brushes bovenhaalt en Høiby mag gaan grooven. Een optreden met twee gezichten ontvouwt zich, met veel tracks van hun debuutalbum. Composities geïnspireerd op niet al te depressieve passages over zware onderwerpen als klimaatverandering uit het boek This Changes Everything van Naomi Klein. Een aanrader, volgens Høiby. Het leverde hem in ieder geval mooie ideeën op om zijn jazzpatronen, waarmee hij ook al in Phronesis floreerde, anders in te kleuren. Het einde van het optreden, inclusief de terecht afgedwongen late toegift, is bijzonder spannend, vooral dankzij zijn dynamische bassolo’s, meer groove, vrije breaks en die drummer die plots los gaat alsof hij alsnog een paar Duracell-batterijen inslikte.  

Op naar de veel grotere Studio 4, waar drummer Tony Allen een speciale opkomst staat te wachten. Achter zijn band aanlopend, op de hielen gezeten door een cameraploeg, wacht hem een overweldigend welkomstapplaus. Even doet het me denken aan die opkomst van zijn oude Afrikaanse bandleider, Fela Kuti, een kleine veertig jaar geleden, als vorst in Vorst Nationaal, toevallig ook in Brussel. Allen was jaren lang lid van diens band Africa ‘70 en in die hoedanigheid uitvinder van de Afrobeat. In Flagey anno 2018 wacht hem een andere rol. ‘Verandering van spijs doet eten’, zo luidt de vrije vertaling van zijn uitleg waarom hij zich op het Brussels Jazz Festival met een ronduit weergaloos goede band op andere muziek stort. “Muziek is als eten. Afrobeat is al die tijd hetzelfde eten. Vandaar nu deze andere maaltijd: jazz.” De 77-jarige Allen drumt beter dan hij praat. Vandaar dat hij zijn publiek bij voorbaat van een miljoen bedankjes voorziet. Voor het geval dat het zijn optreden mooi gaat vinden. (lees verder na de foto)

Tony Allen op drums met contrabassist Mathias Allamane

De zonnebril gaat op vóór hij aftikt. Ook zijn hoedje blijft anderhalf uur lang constant op zijn hoofd. De in Parijs woonachtige Tony Allen keert in Brussel terug naar zijn jazzroots, speelt tracks van zijn jazzplaat The Source en eert samen met zijn band drummer Art Blakey. Dat laatste gaat hem, maar vooral zijn band, redelijk af. Dat wil zeggen, zijn bandleden omarmen de grote hoeveelheid vrijheid die de begeleidende Allen hen verschaft tijdens het spelen van het vooral ook in de jaren vijftig door The Jazz Messengers met verve gebrachte bebop-repertoire. Allen is ook een levende legende, laat daar geen onduidelijkheid over bestaan. Maar hij is geen Blakey. Hij is dienend, speelt vooral ingehouden en steelt zelden de show zelf. Hij komt slechts zelden in de buurt van de altijd van energie blakende Blakey. Het zijn vooral de solo’s op trombone van Daniel Zimmerman die het optreden bij vlagen naar grote hoogten doen stijgen.

Na een kleine drie kwartier is er dan toch echt die eerste drumsolo. Klein beetje onorthodox, maar dat mag. Moeilijke breaks, vrije overgangen. Het verloopt wat stroef en na amper een minuut redt contrabassist Mathias Allamane hem alweer door slim in te vallen. Allamane houdt overigens met zijn weergaloze spel de hele band bij elkaar. Wat een beest; op tijd ingrijpend, bijsturend en groovend. Ook pianist Jean-Phi Dary en twee om beurten, of samen, solerende saxofonisten zorgen voor veel bijval. Na bijna anderhalf uur is er een tweede solo van Tony Allen. Met meer drive en een stuk zelfverzekerder. De man blijkt warm gedraaid, het publiek raakt euforisch en ook Allamane hoort dat het goed zit en laat hem uitpakken dit keer. Als er na de staande ovatie in de toegift ook nog iets van zijn Afrikaanse beats in het werk worden verweven, vloeien even naadloos twee van de verschillende drumwerelden van Allen samen. Het werkt. Wordt het toch nog een Orgy In Rhythm. Allen geniet. Wij met hem.

Rohey

Het publiek in Flagey krijgt vrijdagavond nog een toegift. De Noorse band Rohey zorgt in de foyer voor een stevige, luide, maar uiterst swingende afterparty. Een beetje oneerbiedig weggestoken in een nis geeft het kwartet van zangeres Rohey Taalah vol gas met keys, elektronica, bas en drums. Funky neo-soul, met de nodige jazzy solo’s, maar vooral ook een dijk van een stem als stralend middelpunt. Rohey jut het publiek op en dans zich in het zweet. Ze werd door sommigen al eens vergeleken met grote namen als Erykah Badu en Amy Winehouse, maar daarvoor is het eigenlijk nog veel te vroeg. Dat ze bulkt van het talent en uitstraling, dat staat wel al vast. Al zag dat laatste niet iedereen in Brussel, want slechts een klein gedeelte van het publiek had zicht op de band dankzij de podiumloze opstelling in die foyer. Was er niet nog ergens een kleine studio zonder stoelen in dat mooie gebouw, waar je wel met een biertje binnen mag? We onthouden Rohey alvast voor een volgende passage!    

Het bericht Brussels Jazz Festival: Afrobeat drummer Tony Allen eert Art Blakey verscheen eerst op Jazzism.

Adam Baldych & Helge Lien Trio Brothers (ACT)
Een emotioneel album van de Poolse violist Baldych en het trio van de Noorse pianist Lien (met enige steun van saxofonist Tore Brunberg). Een suite van negen delen die is opgedragen aan de overleden broer van Baldych. Heel bijzonder.

John Beasley Monk’estra Vol. 2 (Mackavenue)
In het jaar waarin Thelonious Monk 100 zou zijn geworden zette pianist-arrangeur John Beasley zich met een bigband aan een aantal Monk-stukken. Dit is de tweede cd van dat project. Beasley liet ook beroemdheden opdraven als Regina Carter, Kamasi Washington en Dianne Reeves.

Richie Beirach & Gregor Huebner Live At Birdland New York (ACT)
Een liveopname uit 2012, nu pas uitgebracht, met naast pianist Beirach en violist Huebner ook nog trompettist Randy Brecker, bassist George Mraz en drummer Billy Hart. Allemaal keien in vijf tracks vol onversneden jazz.

Dr. Bekken & Upright Piano Live At Bar Moskus (Blue Mood/PIAS)
De pianist heet Tor Einar Bekken. Hij is een van de frontmannen van de Noorse trad jazzscene. Bekken laat in dit opgewekte caféconcert in Trondheim invloeden horen van Fats Domino, Earl Hines, Fats Waller maar ook van Randy Newman.

Bergen Big Band & Dag Arnesen Norwegian Song IV (ODIN/PIAS)
De vierde aflevering van de cyclus met oorspronkelijk Noors materiaal die pianist-bandleider-componist Dag S. Arnesen met de Big Band Bergen heeft opgezet. Vier stukken zijn van componist Edvard Grieg. Lenen zich goed voor een jazzbewerking.

Jane Ira Bloom Wild Lines, Improvising Emily Dickinson (Outline Records)
Ze won dit jaar de eerste prijs in de Downbeat Critics Poll voor sopraansaxofoon. Jane Ira Bloom krijgt vast weer applaus met haar muzikale eerbetoon aan dichteres Emily Dickinson. Op de  tweede cd combineert ze muziek met Dickinsons teksten.  

1982 Chromola (Hubro/PIAS)
De Noorse groep 1982 heeft niet alleen een buitenissige naam maar ook een bijzondere samenstelling: viool (Nils Økland), harmonium (Sigbjørn Apeland) en drums (Øyvind Skarbø).   Chromola is de enige echte titel, de zeven experimentele stukken hebben alleen een tijdsaanduiding.

Fred Frith Storytelling, Live At Theater Gütersloh (Intuition/WDR)
Hardcore experimentele muziek door het trio van veteraan-gitarist Fryth (UK), saxofonist Lotte Anker (D) en drummer Sam Dühlser (CH). Fryth maakt soms ook nog wat vocale geluiden, en vertelt tot slot een en ander over zijn opvattingen in een interview.  

Gunther Hampel Bounce, Live At Theater Gütersloh (Intuition/WDR)
Een recent optreden van het kwartet van de Duitse freejazzpionier Gunther Hampel (1937) in de serie European Jazz Legends. Hampel (vibrafoon, basklarinet, fluit) is bij ons bekend door zijn samenwerking met Pierre Courbois en Jasper van ’t Hof. Klinkt nog steeds urgent.

Sean Jones Live From Jazz At The Bistro (Mackavenue)
Een livealbum van de dekselse trompettist-bugelspeler Sean Jones in de Bistro te St. Louis. Compromisloze posthardbop waaraan ook pianist Orrin Evans, saxofonist Brian Hogans en drummer Mark Whitfield Jr. meededen. Eigen stukken (waarbij Amazing Grace ook even opduikt).

Markus Stockhausen Far Into The Stars (Okeh/Sony)
Trompettist Markus Stockhausen, zoon van de legendarische componist Karlheinz, raakt met Far Into The Stars aan de muziek der sferen. Stemmige modern creative music in een bezetting met trompet, cello, piano, drums en electronics. Veel werd ter plekke geïmproviseerd.

Tubis Trio The Truth (Challenge)
Maciej Tubis (piano), Pawel Puszczlo (bas) en Przemyslaw Pacan (slagwerk) vormen het jonge Poolse trio dat tien stukken impressionistische jazz speelt op hun eerste studioalbum voor Challenge. Charmant maar niet simplistisch.

Kuba Więcek Trio Another Raindrop,  Polish Jazz Vol. 78 (Warner Music Poland)
Hoewel dit jonge trio ook het bopachtige Conception (van George Shearing) speelt, is het toch vooral een vorm van Poolse impro die alt- en sopraansaxofonist Kuba Więcek, bassist Michael Baraņski en drummer Lukasz Źyta presenteren. Alle andere stukken zijn van Więcek zelf.

Het bericht Album snapshots verscheen eerst op Jazzism.

Jimmy Smith heeft ervoor gezorgd dat het hammondorgel een belangrijk instrument in de jazz is geworden. In 1955 introduceerde orgelbouwer Hammond het populaire model B3. Met zijn orgeltrio kwam Smith toen met een nieuw geluid: de op blues georiënteerde, swingende, funky muziek. In die tijd was dat geluid revolutionair, maar later werd het overschaduwd door de synthesizers. Smith bleef echter populair en tourde met zijn muziek tot aan zijn dood in 2005.

Jeugd

James Oscar Smith werd in 1928 geboren in de buurt van Philadelphia. Zijn vader had een zang- en danceact in lokale clubs en hij nam zijn zoon vanaf zijn zesde mee op het podium. Jimmy Smith leerde zichzelf stridepiano spelen. Hij kreeg daarbij af en toe aanwijzingen van Bud Powell, die in de buurt woonde. Als vijftienjarige verliet hij school en ging bij de marine. Met dank aan een wet die oorlogsveteranen rehabiliteerde, kon Smith in 1948 terug naar school en ging bas studeren. Buiten schooltijd speelde hij in verschillende r&b-bandjes.

Hammond B3

Begin jaren vijftig speelde Smith rhythm-and-blues bij Don Gardners Sonotones. Op een gegeven moment hoorde hij Wild Bill Davis spelen op een hammondorgel. Smith was geïntrigeerd en in 1953 had hij zijn eerste B3. Terwijl hij ’s nachts piano speelde, oefende hij overdag eindeloos op het orgel. Naar eigen zeggen kon hij binnen drie maanden walking bass-lijnen spelen met zijn voetpedalen.

Door zich drie maanden lang af te sluiten van de buitenwereld ontwikkelde hij zijn unieke manier van spelen. Zijn techniek voert terug naar de gospel, met snelle bewegingen met zijn handpalm over het toetsenbord en een grillig gebruik van de pedalen om de hele baslijn te spelen. Zo was het orgel niet eerder bespeeld. Tegenwoordig is er geen organist die niet min of meer schatplichtig is aan Jimmy Smith. (tekst gaat verder na het filmpje)

Eigen geluid

Net als vele andere muzikanten vond Smith dat de sleutel tot het vinden van een eigen geluid lag bij het bestuderen van muzikanten op andere instrumenten. Zo schreef hij in 1964 in The Hammond Times: “Terwijl sommigen vinden dat een orgel klinkt als een compleet orkest, denk ik dat het meer een blaasinstrument is. Ik ben altijd een bewonderaar van Charlie Parker geweest en probeer net als hem te klinken. Ik wil dat de single line sound klinkt als een trompet, een tenor- of een altsaxofoon.” Smith maakte ook graag gebruik van de mogelijkheid om op de B3 een percussiegeluid op te wekken.

106 eigen albums

In 1956 kwam de eerste plaat van Jimmy Smith uit op het Blue Note-label. Door de jaren heen maakte hij populaire albums als Groovin’ At Small’s Paradise (1958), The Sermon (1959) en Back At the Chicken Shack (1963). Na zijn verhuizing naar Verve volgen onder meer The Cat (1964) en het bekende Got My Mojo Workin’ (1965) waarop hij zelf zingt. In totaal heeft hij 106 albums op zijn naam staan, naast de vele samenwerkingen. Half jaren zeventig verhuisde Smith naar Los Angeles waar hij de Jimmy Smith’s Jazz Supper Club opent. Tussen zijn tournees door, treedt hij er zelf ook op. In 2004 nam hij samen met Joey DeFrancesco zijn laatste plaat Legacy op. Jimmy Smith overleed in februari 2005. Zijn bijdrage aan jazz is zeker zo groot als die van zijn tijdgenoten.

Het bericht Jimmy Smith: pionier op het hammondorgel verscheen eerst op Jazzism.