Drie dagen lang muziek en balsem voor de ziel in Park Den Brandt, Antwerpen.
Tussen het groen van het landgoed en de eeuwenoude bomen beleeft een heel gemêleerd publiek elk optreden van dichtbij. De sfeer is als bij een dorpsfeest in Midsomer. De concerten wisselen elkaar af op twee podia: de ‘concerthal’ en het tuinpodium ‘Birdland’ en elke dag sluit af met een DJ-set tot in de vroege uurtjes.
Op de eerste dag zorgden zangvogel Cécile McLorin Salvant en ‘overgestoken’ rockster Flea voor veel fans in de concerthal. Op de tweede dag waren ‘vintage’ acts zoals de Londense funkhelden Cymande en bossalegende ‘Summer Samba’ Marcos Valle goed voor ovaties en een swingende mensenmassa op het gras voor Birdland. Chris Potter en Buena Vista Orchestra waren de grote namen voor maandag.
Nabou opent met overmacht
Openingsact NABOU bleek een absolute topper. Trombonist Nabou Claerhout is al enige tijd een gevestigde naam in België en Nederland. Met haar kwartet – Trui Amerlinck op contrabas, Gijs Idema op gitaar en Daniel Jonkers op drums – bracht ze repertoire van haar laatste album Indigo. De muziek heeft grote zeggingskracht. De composities en het spel van deze NextGen-allstar-bezetting waren intiem en persoonlijk. De musici zijn volledig aan elkaar gewaagd en nergens is de virtuositeit cerebraal. Solo’s verweven zich met de arrangementen en vormen een spanningsboog die het publiek een uur lang met de muzikanten verbindt. De staande ovatie aan het eind was ruimschoots verdiend.
Afstandelijke perfectie van Cécile McLorin Salvant
Cécile McLorin Salvant maakt indruk met een vlekkeloze vertolking van Ne Me Quitte Pas, in het België van Jacques Brel een gedurfde keuze. Ze zingt meer Franstalig repertoire van haar album Mélusine en eigen composities van Snap. What Does Blue Mean To You? brengt Blossom Dearie in gedachten. Terwijl ze Take This Stone zingt met een glasheldere folkstem en een zweem van de Woodstock-jaren. De geest van Nina Simone komt tot leven in een prachtige versie van Ain’t Got No. Maar indruk maken en perfectie zijn niet hetzelfde als iemand raken. Opvallend is dat Salvant tijdens haar optreden vaak over het publiek heen lijkt te kijken.
Tutu Puoane raakt
Tutu Puoane, de in Antwerpen gevestigde Zuid-Afrikaanse zangeres, brengt met haar kwartet vooral het repertoire van haar dubbelalbum Wrapped In Rhythm, waarvan deel II vorig jaar verscheen. Samen met haar echtgenoot, pianist Ewout Pierreux, bewerkte ze gedichten van haar Zuid-Afrikaanse landgenote Lebogang Mashile. Pierreux op piano, bassist Clemens van der Feen en drummer Dré Pallemaerts vormen een sprankelende ritmesectie. Puoane bouwt het concert op als bandleider: van stille, diepgevoelde teksten via speelse shakers tot meezingende Afrikaanse chants. De muziek, de soms controversiële teksten én de musici op het podium staan voortdurend in intens contact met het publiek.
Flea waagt het erop
Flea, tot nu toe vooral bekend als bassist van de Red Hot Chili Peppers, waagde zich dit jaar voor het eerst aan een jazzalbum. Het is opgedragen aan zijn overgrootmoeder Honora, die meteen de titel van de plaat en de naam van de tourband leverde. Het album is goed ontvangen, mede dankzij de productie van multi-instrumentalist Josh Johnson, die in Middelheim saxofoon speelt. Het optreden zelf is wisselend. Flea speelt vaker trompet dan elektrische bas in dit jazzavontuur. Zowel de kwaliteit van het spel als het repertoire is onevenwichtig. Toch raakt het. Misschien juist door de kwetsbaarheid van een ster die durft te falen voor de ogen van zijn fans.
Zoekend vs. stralend
Ook bassist Alune Wade bracht een programma dat zoekend leek. Dat lijkt bijna een rode draad door het festival. De Engelse saxofonist Jasmine Myra klonk onevenwichtig en soms ronduit energiearm. Ze staat nog aan het begin van haar carrière en zal haar eigen geluid ongetwijfeld vinden. Dit optreden was als het repertoire en spel van Grover Washington jr. op een sudderpitje. Bij de laatste drie nummers kwam er wat vuur bij. Daartegenover stonden de nieuwkomers van het superfunky Antwerpse Unfinished Business te stomen op het kleinere Birdland-podium. Die jongens zijn er klaar voor. Het heropgerichte Cymande uit Londen had minstens evenveel groove, maar kon qua solo’s niet tippen aan deze Antwerpse jeugd.
Waardige afsluiting
Op de laatste dag waren de grote namen Chris Potter en Fred Hersch te horen. Buena Vista Orchestra vormde de afsluiter van een festival dat muziek en ander balsem voor de ziel bood. Iets waar bezoekers in deze turbulente tijden even op kunnen teren.
TEKST: MONICA RIJPMA | FOTO’S: SOPHIE CONIN
Gezien: Jazz Middelheim, 23-25 mei 2026 – Park Den Brandt Antwerpen
