Weinig verrassend, routineuze eenvormigheid overheerst
Op zijn vijfde album Distracted heeft Thundercat zijn songwriting aangescherpt. Hij laat de ‘throw ideas against the wall and see what sticks’-aanpak varen en dat is an sich een pre. Maar meer focus betekent niet dat zijn kwaliteitscontrole optimaal werkt. Het probleem met Distracted is dat hij simpelweg minder ideeën lijkt te hebben. De vele gastoptredens (o.a. Tame Impala, A$AP Rocky, Willow Smith) rieken naar een rookgordijn.
Distracted heeft een uitgesponnen mellow vibe, een soort George Duke light. Ik ben een groot pleitbezorger van ruimte in muziek, een ondergewaardeerd instrument, zeker in de hedendaagse jazz. Maar het is wel een delicaat evenwicht tussen spanning en saaiheid. Distracted (pun probably not intended) lijdt onder het laatste. Thundercat heeft na de eerste vier nummers zijn kruit grotendeels verschoten; als met Funny Friends het middenstuk aanbreekt, gaat de fut eruit en slaat de verveling toe.
Als je Thundercats oeuvre over de hele linie bekijkt, heeft hij veel interessante ideeën, maar ze komen slechts sporadisch volledig tot wasdom. Hij weet ze niet samen te smeden tot een groter geheel. Zijn albums worden nooit meer dan de som der delen en zijn onevenwichtig: ze moeten het hebben van een handjevol parels, wat de vraag oproept of Thundercat de grandioze tracks bewust afwisselt met middelmatig materiaal om ze extra te laten shinen.
Juweeltjes heeft Distracted zeker: No More Lies, She Knows Too Much, This Thing We Call Love en ThunderWave (een soort atmosferische jaren 80 powerpop). Het beste is eigenlijk al met de singles weggegeven. Over het geheel overheerst een routineuze eenvormigheid. Verrassingen heeft Thundercat niet meer in petto. Dit is vaak een teken dat een artiest zijn formule heeft gevonden, en dat belooft op het creatieve vlak weinig goeds voor de toekomst.
PETER SCHONG
Distracted – Thundercat (Brainfeeder) uit op 3 april 2026
