Albumrecensie: ‘Doctrine Of Love’ – Jalen Ngonda

In vergelijking met Jalen Ngonda’s debuut Come Around And Love Me is Doctrine Of Love weelderiger gearrangeerd en gevarieerder van opzet. De Motown-invloeden zijn zeker nog traceerbaar in songs als Anyone In Love, Good Good Love, Burning Temptation en Hang It On The Shelf, maar de van Liverpool nu alweer tien jaar geleden naar Londen verhuisde Amerikaanse zanger/multi-instrumentalist/songschrijver laat ze samensmelten met een stilistisch wat breder referentiekader.

Terwijl Anyone In Love verwijst naar discoballads uit de tweede helft van de jaren 70 (denk aan de gebroeders Gibb) is Love Is Gone met zijn subtiele arrangementen geïnspireerd door het werk van Burt Bacharach. De kracht van het album zit in de beheersing. Ngonda kiest niet voor moderne productie-effecten, maar vertrouwt op melodie en sfeer. En dan is er vooral die onwaarschijnlijk mooie fluwelen falsetto waar soms een rauw randje in doorklinkt.

Omdat veel nummers in hetzelfde rustige tempo blijven hangen, dreigt halverwege enige voorspelbaarheid. Aan wie houdt van dynamische wendingen of experiment is deze plaat dan ook niet besteed. Die consistente sfeer kan echter ook als een kwaliteit worden gezien: Doctrine Of Love is geen spectaculair statement maar een warm, stijlvol en oprecht soulalbum en vormt het klinkende bewijs dat de klassieke professie van songschrijven nog altijd bestaansrecht heeft.