Jalen Ngonda’s nieuwe album 'Doctrine Of Love' is gevarieerder van opzet dan zijn debuut. De totstandkoming ervan noemt hij nadrukkelijk een groepsproces. Samenwerken betekent voor hem een gedeelde inspanning. ‘Eerlijkheid is het sleutelwoord.’
Tekst: Marcel Haerkens | Foto’s: Rosie Cohe
Doctrine Of Love kwam tot stand in nauwe samenwerking met onder anderen producers/arrangeurs Michael Buckley en Vincent Chiarito, die deel uitmaakten van Charles Bradley & His Extraordinaires, een van de paradepaardjes van Ngonda’s platenlabel Daptone. En die nu dus vaste krachten zijn in diens eigen muzikale universum.
Opmerkelijk is dat bij de credits van de songs, die Ngonda voornamelijk met het tweetal samen schreef, telkens exact het percentage van ieders aandeel wordt vermeld. ‘Eerlijkheid is het sleutelwoord dat op dit album van toepassing is’, verklaart Ngonda dit ongebruikelijke principe. ‘Het gaat er niet om wie bovenaan in de rangorde staat, maar om ere wie ere toekomt.’ Die nuchtere houding typeert zijn werkwijze. Samenwerken is voor hem geen hiërarchisch proces, maar een gedeelde inspanning.
Met beide benen op de grond
Met zijn fluwelen falset en diepe worteling in de soultraditie van de jaren 60 en 70 lijkt Jalen Ngonda op het eerste gehoor een artiest uit een andere tijd. Maar schijn bedriegt. Achter de warme, nostalgische klank van zijn muziek schuilt een maker die met beide benen op de grond staat. Wars van grote concepten en vertrouwend op gevoel en vakmanschap.
Doctrine Of Love klinkt als een grote ode aan de liefde, maar Ngonda nuanceert die constatering. ‘Het is geen statement’, zegt hij. ‘Mensen noemen het een viering van de liefde, maar dat was niet mijn bedoeling. Het zijn gewoon de liedjes die ik geschreven heb in een bepaalde periode.’
‘Het is geen bewuste keuze. Natuurlijk, wie het album beluistert hoort een duidelijke rode draad: liefde, verlangen, eenzaamheid, verlies. Maar dat zijn precies de klassieke thema’s die zo diep verankerd zijn in de soulmuziek waar ik van hou. Het zit er gewoon allemaal automatisch in.’
Onmiskenbaar schatplichtig
‘De titel Doctrine Of Love suggereert voor jou misschien een uitgewerkt idee, maar ontstond eerder per ongeluk. Ik gebruikte een woord waarvan ik dacht dat het iets anders betekende en liet het uiteindelijk staan. Het klonk gewoonweg goed’, legt hij uit. ‘Soms is dat genoeg.’
Dat luisteraars geneigd zijn lagen en interpretaties te zoeken begrijpt Ngonda wel. Toch verklaart hij dat de meeste van zijn teksten intuïtief ontstaan. ‘Er hoeft heus niet altijd een filosofisch idee of politieke stellingname geuit te worden. Ik schrijf gewoon wat me invalt. Rijmwoorden, ideeën. Niet alles hoeft een diepere betekenis te hebben. Het moet goed klinken en de luisteraar moet er zich prettig bij voelen. Dat mag je gerust escapisme noemen.’
Ngonda’s geluid is onmiskenbaar schatplichtig aan grootheden als David Ruffin van The Temptations, Sam Cooke, Curtis Mayfield en Marvin Gaye. Ook de elegante arrangementen van Burt Bacharach klinken door in zijn werk. Toch wijst hij het label ‘retro’ resoluut af. ‘Deze muziek is nu gemaakt’, zegt hij. ‘Door mensen van nu. Alleen maak ik soms gebruik van een stijlvorm die al bestaat.’
Ook slechte liedjes schrijven
De totstandkoming van het album had weinig te maken met een plotselinge golf van inspiratie. Ngonda beschrijft het proces eerder als een vorm van routine. ‘Tijdens sessies in New York werkte ik wekenlang volgens een strak schema: elke ochtend de studio in, schrijven, proberen, verwerpen, opnieuw beginnen. Ja, het is net een baan’, zegt hij lachend. ‘Je komt opdagen en doet je werk. Soms lukt het, soms niet.’ Die aanpak levert niet alleen sterke nummers op, maar ook mislukkingen. Dat hoort erbij. ‘Professioneel zijn betekent ook dat je slechte liedjes schrijft’, legt hij uit. ‘Dat vergeet men weleens. Je moest eens weten hoeveel mislukte probeersels in de prullenbak terechtkomen. Gelukkig heb ik talentvolle mensen om me heen.’
Ngonda wil maar zeggen: hoewel zijn muziek moeiteloos klinkt, zit er een duidelijk ambacht achter. Hij en zijn vaste medewerkers moeten hun uiterste aan ervaring en muzikale kennis benutten om tot een goed resultaat te komen. Toch blijft dat moeilijk meetbaar. ‘Wat goed is, is subjectief’, vindt hij. ‘Of een liedje echt iets losmaakt, merken we pas als we het live voor een publiek spelen. Dan weet je pas echt dat het goed is. Een heerlijk gevoel is dat.’
Gorillaz
Als gesjeesde student van het door Paul McCartney mede opgerichte Liverpool Institute For Performing Arts is het inmiddels alweer ruim tien jaar geleden dat Ngonda, oorspronkelijk een Amerikaan, van Liverpool naar Londen verkaste. Waar hij in het begin nog worstelde met heimwee naar zijn geboorteland, heeft hij in de Britse wereldstad ondertussen een leven opgebouwd. Hij beschouwt het inmiddels als zijn thuis. Al blijft hij volgens eigen zeggen toch de kleine jongen die in Wheaton, Maryland opgroeide. ‘Je maakt nieuwe vrienden, leert de omgangsvormen kennen en natuurlijk valt hier op muziekgebied veel nieuws te ontdekken.’
Dat laatste blijkt onder meer als Damon Albarn, de voormalige frontman van Blur, en Jamie Hewlett hem benaderen om een bijdrage te leveren aan hun virtuele multimedia project Gorillaz. ‘Het nummer was er al. Ik mocht mijn stem toevoegen.’ Hij spreekt met respect over Albarn, maar plaatst de samenwerking tegelijk in perspectief. Voor Ngonda maakt het weinig uit met wie hij werkt; bekend of onbekend. ‘Het gaat om de muziek. En om de mensen. Londen is echt een universele stad die me misschien wel zal inspireren om nieuwe muzikale wegen in te slaan. Vroeger luisterde ik consequent alleen maar naar muziek uit de jaren 40, 50 en 60. Tegenwoordig ben ik bijvoorbeeld ook zeer gecharmeerd geraakt door het werk van Britse indie-acts als Arctic Monkeys en Miles Kane. Dus wie weet.
Doctrine Of Love – Jalen Ngonda (Daptone Records) uit op 5 juni 2026
Concertdata:
14 juni 2026, Ziggo Dome, Amsterdam
10 juli 2026, North Sea Jazz Festival, Rotterdam
1 en 2 oktober 2026, Paradiso, Amsterdam
3 oktober 2026, Oosterpoort, Groningen
