McCaslin brengt het album 'Lullaby For The Lost' tot leven
Blond Crush is slechts één van de nummers van Donny McCaslins nieuwste album, waarmee hij zijn concert in het Bimhuis rijkelijk doorspekt. Dat album, Lullaby For The Lost, vormt de aanleiding voor deze tour en is een uitgesproken ode aan de new wave en punk uit McCaslins tienerjaren.
Vroege invloeden en muzikale vorming
Al op twaalfjarige leeftijd toerde hij met zijn vader, een gevierd vibrafonist, én met zijn eigen schoolband. Vanaf zijn twintigste ging hij internationaal op pad met Gary Burton, waardoor het fusionjazz‑element stevig in zijn muzikale DNA werd verankerd.
Van Blondie tot persoonlijke signatuur
In 1978 scoorde de band Blondie een grote hit met Denis, een cover van Denise van Randy & The Rainbows. McCaslins jeugdig romantische crush op zangeres Debbie Harry en de iconische rock‑’n‑roll van de jaren zeventig, richting punkrock geduwd, zijn nog altijd hoorbaar in zijn muziek. Het is evenzeer onderdeel van zijn identiteit als zijn serieuze saxofoonstudie en de mentoren die hem vormden. Dat bleek al uit het album Casting For Gravity uit 2012, waarvan Stadium Jazz in het Bimhuis een ruige, energieke uitvoering krijgt.
Live: intens en onvoorspelbaar
Live gaat alles nog een paar tandjes harder. De albumversies nodigen uit tot herbeluisteren, maar op het podium worden ze telkens opnieuw uitgevonden. De vaste bandleden Zach Danziger (drums) en Jason Lindner (synths) communiceren zonder woorden. Ze jagen elkaar op als een stel jonge honden op zoek naar verrassing. Nieuwkomer Rob Mullarky, de Britse bassist, houdt zich ogenschijnlijk gedeisd maar legt een solide fundament onder de stormen die de solisten ontketenen.
Klanklandschappen en dynamiek
Lullaby ForThe Lost is zo’n album dat langzaam maar zeker zijn weg naar je neurocellen vindt. De melodieën, soms met bloedmooie akkoordwisselingen, drijven op de klanklandschappen van Lindner. McCaslin laat zijn sax fluisteren, klagen, betweterig prikken of juist overreden, en bepaalt daarna telkens een richting voor zijn solo’s. Lindner kan ook flink uitweiden waaronder Danziger zijn capriolen speelt tussen de open ruimtes. Het geluid rust op de band als geheel. Danziger doet soms denken aan Stewart Copeland, vooral in de manier waarop elke rake klap doelbewust geplaatst lijkt.
Meer rock dan jazz
Het geheel voelt meer als een rockband dan een jazzcombo: de solo’s zijn belangrijk, maar het is vooral de totaliteit van het geluid dat je meesleept. Virtuositeit is aanwezig, maar nooit het doel. Het draait om de conversatie tussen de musici en de vrijheid van improvisatie die telkens terugkeert naar het thema. Hoe en wanneer, dat blijft de vraag.
Tijdloos en onvoorspelbaar
Dit alles past net zo goed bij freejazz, fusion en new wave als bij mainstream jazz. En nergens krijg je die voorspelbare ‘jazz vibe’ waarbij je aandacht verslapt omdat het idioom zo bekend klinkt. McCaslin viert deze zomer zijn zestigste verjaardag, maar laat deze ‘kid’ vooral binnen in elke jazzjam-speeltuin, voor verrassend en verjongend samenspel.
MONICA RIJPMA
FOTO’S: SYDNEY KORSSE
Gezien: Donny McCaslin Quartet – 23 april 2026 – Bimhuis, Amsterdam
Lees ook over Donny McCaslin:
