Niks duisters of mistroostig: speelsheid en vitaliteit slaat de klok
Denkt u anno 2026 nog steeds dat er uit het hoge Noorden van Europa alleen maar duistere, mistroostige muziek van sombermannen met een latente doodswens komt? Dan raad ik u aan te luisteren naar Entropies van het Espen Berg Trio: niks duisters of mistroostigs, het is juist speelsheid en vitaliteit wat de klok slaat.
Entropies begint met twee bedrieglijke suites: Equilibrium Suite Pt. 1 en Pt. 2. Wel suites, geen equilibrium; dat evenwicht wordt doorbroken door Bergs geraffineerde akkoorden en tempowisselingen. En dat spel met akkoordenschema’s en variabele tempi, gecombineerd met stijlwisselingen weet hij, gedragen op onverwachte loopjes en riffs op bas en drums, met zijn trio het hele album knap vast te houden.
Dat trio beweegt zich, net als op de vier vorige albums, op het snijvlak tussen klassiek en jazz, tussen melodische lijnen en atonale improvisaties, tussen gereguleerde orde en vrolijke vrijheid. De Noorse pianist Espen Berg kent zijn klassieken. Op de vurige syncopes en ritmes van The Parade zou Michael Flatley in zijn goede jaren moeiteloos zijn Irish dance hebben kunnen uitvoeren. Totdat Berg er, vloeiend en volkomen organisch, een soort Goldberg-variatie in verweeft… En wie verwacht er nou Stings Russians op een jazz-album? Slechts één keer doorbreekt Berg zijn precieze, verzorgde pianospel: in Nap Of The Earth schotelt hij de luisteraar een soort canto ostinato voor, een trits haast hypnotiserende loopjes op de toetsen ondersteund door plotse baspartijen.
Met zijn vaste begeleiders Bárður Reinert Poulsen op bas en Simon Albertsen op drums, op enkele nummers bijgestaan door gastmusici, heeft Espen Berg een album gerealiseerd, dat niet in een hokje te categoriseren is, en daarom geen moment verveelt: gevarieerd en spannend. Niks duisters of mistroostigs dus, gewoon entropisch: ordelijk chaotisch en aantrekkelijk onvoorspelbaar.
MARCEL BOUWMAN
Entropies – Espen Berg Trio (Svale Records) uit op 5 juni 2026
