Een album van verrassende ingetogenheid
Met All Day Long sluit de Zuid-Koreaanse pianiste SongAh Chae een drieluik af dat is verankerd in het Boek der Psalmen. Samen met de Engelse drummer Joshua Wheatley en de Cypriotische bassist Manos Stratis vormt ze sinds 2023 een trio dat niet zozeer de teksten van de geschriften illustreert, maar ze beschouwt als een emotionele bron waarvan de muziek de echo vormt. Muziek die sfeer, ritme en de stilte van de teksten uitdraagt. Wie de drie delen van deze Sacred Text Trilogy naast elkaar legt, hoort een ontwikkeling richting steeds grotere soberheid. Waar Calling In The Wilderness nog zocht naar een roeping in eenvoudige melodieën en In The Beginning de oerklank en repetitie van schepping verbeeldde, is All Day Long het album van de psalmen zelf: direct, ingetogen, alsof al het overbodige inmiddels is weggesneden. Wat overblijft is gedistilleerde taal waarin elke noot en elke stilte gewicht krijgt. Klassiek geschoold, maar gegrepen door de vrijheid van improvisatie, geïnspireerd door pianisten als Tord Gustavsen en Bobo Stenson, beweegt Chae zich in een ruimte waar composities naadloos overgaan in improvisatie. En dat is ook de gemeenschappelijke taal van het trio.
Openingsnummer Be Still laat direct haar Aziatische wortels horen, maar in de loop van het album schemert ook de Europese romantische pianotraditie door, verweven met een meer contemplatieve klankkleur. Steeds is er die melodie als een drijvende golf: toegankelijk, bijna kinderlijk op het eerste gehoor. Met hetzelfde ontwapenende effect als een psalm, This Little Light Of Mine, is het samenspel gelaagd genoeg om steeds nieuwe details te onthullen. Eenvoud is geen oppervlakkigheid. In het titelnummer is het de bas die de melodie opent, voordat piano en drums zich eroverheen vouwen. Broken Spirit heeft een drumintro met een bijna bolero-achtige spanning, een vertraging die de luisteraar dwingt om aandachtig te blijven. De piano komt minimalistisch binnen en de bas plukt noten in gedragen tempo. Wheatley speelt percussief en alert, met een gevoeligheid die een lijn vormt met bas en piano; stilte en actie vallen precies op het juiste moment samen. Stratis neemt op zijn beurt melodische lijnen over van de piano om ze uit te bouwen tot wandelende baslijnen of gestreken, dramatische passages.
All Day Long is geen album van grote gebaren. Het is een plaat die met geduld opbouwt, ideeën rustig laat groeien, zonder spektakel. Die ingetogenheid werkt verrassend. Chae, Stratis en Wheatley laten horen dat culturele diversiteit zich kan ontvouwen tot een universele natuurlijke taal die verbindt en vertroost.
MONICA RIJPMA
All Day Long – SongAh Chae Trio (Eigen beheer) uit op 10 juli 2026
