Al sinds de eerste editie programmeert NSJ breed; jazz, blues, pop en wereldmuziek in allerlei variaties. Die gouden formule is nog altijd herkenbaar, ook tijdens deze jubileumeditie. Op vrijdag was drummer Questlove de grote smaakmaker met drie optredens.
Tekst: Angelique van Os, Monica Rijpma | Foto’s: Marcel Boshuizen, Moniek van den Hoek
De 50ste editie van North Sea Jazz was verrassend, ontroerend en warm. Vanaf de opening door koningin Máxima op vrijdag tot de afterparty met DJ Pee .Wee op zondag. Overal op het terrein hingen affiches van eerdere edities. Enerzijds confronterend dat al zoveel grote namen op het festival gespeeld hebben er niet meer zijn. Aan de andere kant dankbaar dat we dankzij dit festival kennis hebben kunnen maken met deze legendes. Het programma van de jubileumeditie bevatte iedere dag een speciaal concert, waarin heel duidelijk naar voren kwam dat de huidige generatie muzikanten staat op de schouders van hen die voorgingen, de wegbereiders van de hedendaagse jazz.
Artist in Residence: Cécile McLorin Salvant
Questlove with special guests
Drummer/producer/dj Questlove met speciale gasten Robert Glasper en Christian McBride bijten het spits af in de Darling-zaal. Het broeit en is bomvol, maar wanneer ze de zwoele klanken van Butterfly inzetten, is iedereen dat voor even vergeten. North Sea Jazz is begonnen! En hoe, want dit drietal zijn gelauwerde musici die elkaar naadloos aanvoelen. Heerlijk groovend, strakke wisselingen en toch vrij in de improvisaties.
In het tweede funky nummer verschijnen er twee bekende gezichten van The Dap-Kings en The Roots op het podium; trompettist Dave Guy en tenorsaxofonist Neil Sugarman. Het is een uniek concert, want het is het eerste optreden in deze bezetting. En het werkt prima, want de mannen hebben zichtbaar plezier met elkaar.
Het derde stuk is weer wat moderner met een vleug fusion door de vintage sound van Glaspers KORG. Soms voelt het als een jam, maar wel een die strak geregisseerd is, met kop en staart. De stuwende drums van Questlove en pulserende bas van McBride staan als een huis, terwijl Glasper melodieën en patronen eromheen drapeert. Ze eindigen met een lekker versie van The Chicken. Fijn begin! (AvO)
Kenny Barron
Kenny Barron blijft de aristocraat van het lyrische pianospel. In bassist Linda May Han Oh heeft hij een perfecte tegenhanger: helder, elegant, trefzeker en swingend. Haar spel weerspiegelt Barrons finesse. Drummer Gregory Hutchinson houdt zich subtiel aan een ondersteunende rol, maar strooit af en toe met geestige en vindingrijke licks tijdens de call‑and‑response‑momenten die horen bij de klassieke jazztrio‑aanpak. Het programma bestaat uit materiaal van Barrons album Songbook en standards zoals How Deep Is The Ocean. Allemaal perfect gebracht in een melodische en virtuoze mainstream benadering. De kracht zit niet in volume of virtuositeit, maar in persoonlijkheid, en ook daarin zijn Barron en May Han Oh elkaars spiegelbeeld. Zangeres Ekep Nkwelle komt na enkele instrumentale stukken op het podium en vertolkt twee Barron‑composities. Haar glasheldere dictie, perfecte intonatie en verhalende stijl maken haar een ideale keuze. Ze kanaliseert soms een vleugje Sarah Vaughan, maar heeft een geheel persoonlijk warm, verleidelijk geluid dat doet uitzien naar een eigen album. Barron herkent talent: op Songbook staat ze naast zwaargewichten als Cécile McLorin Salvant en Kurt Elling. (MR)
Randal Corssen en Paradox Jazz Orchestra
Snarky Puppy & Metropole Orkest
Een deur verder, in de grote Maas-zaal, gaat het er heel anders aan toe. Het geliefde collectief Snarky Puppy is na drie jaar terug op North Sea Jazz. Voor de tweede keer zijn ze te zien met het Metropole Orkest en brengen repertoire van hun tweede gezamenlijke album Somni (droom betekent in het Spaans). En dromerig is de muziek zeker. Met lome ballads, maar ook opzwepend en mysterieus. De show is wel wat statischer met het orkest erbij, maar de inhoud is er niet minder om. Er is een mooie balans tussen solo’s van het orkest, de Pups en features van strijkers en blazersecties, gebracht met enthousiasme en virtuositeit. En groot respect van bandleider Michael League voor het orkest en chef-dirigent Jules Buckley. (AvO)
Grace Bowers
Van de gevestigde orde door naar nieuwe belofte, gitarist en zangeres Grace Bowers die acte de présence geeft in de prachtige vergrote en vernieuwde Congo-tent. Ze is pas 19 jaar en in haar muziek zijn invloeden te horen van Robert Plant en Led Zeppelins Jimmy Page. Voeg daar een vleugje funk à la Sly Stone aan toe en wat bluesy elementen en dat zorgt voor een eigen sound. Ze gooit gelijk alle remmen los in het openingsnummer met haar bijna all women band. De zang klinkt wat vlak en laag en ze heeft een typische knauw in haar stem. Haar vocals hebben echter niet hetzelfde niveau als haar edgy gitaarspel, maar dat kan groeien natuurlijk. Ook haar songs zijn niet altijd even sterk; na vier nummers is er weinig variatie of diepgang. Maar Bowers is echt een podiumdier, alsof ze op de bühne is geboren. En dat maakt het interessant om naar te kijken. (AvO)
Chris Potter, Gonzalo Rubalcaba, Larry Grenadier, Eric Harland
Vier topmusici uit de moderne jazz bundelen hun krachten in deze indrukwekkende improviserende supergroep. Cubaanse pianovirtuoos Gonzalo Rubalcaba koppelt verbluffende techniek en complexe ritmiek aan een lyrische, door latin geïnspireerde stijl. Saxofonist Chris Potter geldt als een van de meest invloedrijke stemmen van zijn generatie, met een avontuurlijke benadering en grote harmonische rijkdom. Samen met bassist Larry Grenadier en drummer Eric Harland ontstaat een kwartet waarin virtuositeit, vrijheid, polyritmiek en opzwepende Latin-grooves naadloos samenvloeien. Het resultaat: een concert vol intensiteit, interactie en spelplezier dat het publiek enthousiast achterliet. (MR)
Kokoroko
De vrolijke 7-koppige Britse formatie Kokoroko omarmt de Maas met diens aanstekelijke Afrobeat grooves en sensuele soul en funk geënt op de jaren 70. De zang is een mooie wisselwerking tussen zangeres Sheila Maurice-Grey en Anoushka Nanguy, die ook verdienstelijk trombone speelt. De band brengt naast opzwepende stukken ook zwoele ballades en het is mooi om te zien hoe ze in zo’n grote zaal spelen met rust en ruimte.
North Sea Jazz is door de jaren heen ook een verbindend festival geworden, voor zowel publiek als muzikanten onderling. Frontman en percussionist Onome Edgeworth vertelt over hoe hij de weg kwijt was als tiener en tijdelijk opgevangen werd door zijn oom die hem muzikaal ‘onderwees’ met onder meer De La Soul, The RH Factor en The Roots. ‘Het is onwerkelijk dat RH Factor na ons speelt’, zegt hij. ‘Het is zo belangrijk hoe muziek mensen verbindt! Ik ben er enorm dankbaar voor!’ Dat raakt uiteraard een gevoelige snaar bij het publiek. (AvO)
Robert Glasper Trio
Ben van Gelder
Dit jaar kreeg saxofonist Ben van Gelder de compositieopdracht in opdracht van het festival. Hij gaf het de titel The Whole Wide World Is Round, een muzikale ode aan het 50-jarig bestaan van het festival en aan de mensen die jazz hebben gevormd en gedragen. Het kreeg ook een persoonlijk tintje want Bens ouders ontmoetten elkaar in 1981 op NSJ na een concert van Abbey Lincoln. Helaas is vader Sem – een autoriteit op vinyl- en jazzgebied en een lieve en grappige man – begin juni overleden en heeft hij dit bijzondere concert van zijn jongens niet meer kunnen meemaken. Ook zijn andere getalenteerde zoon, pianist Gideon van Gelder, speelde mee. (AvO)
Jon Batiste
Esperanza Spalding
Esperanza Spalding is terug met haar trio (Matthew Stevens op gitaar en Eric Doob op drums). Met haar kenmerkende razendsnelle teksten, afgewisseld met volle en spatzuivere uithalen en talloze ritmewisselingen raast ze als een wervelwind door de Hudson. Wat een fenomeen is dit toch! Poëtisch, maatschappijkritisch, schurend tegen het avant-garde aan en tegelijk toegankelijk met haar heerlijke grooves waarbij ze het publiek meeneemt in haar onvermoeibare muzikale wereld. Het is daardoor wel intens om naar haar theatrale voordrachten te luisteren wellicht, want achteroverleunen is er niet bij. Ook qua improvisaties excelleert dit drietal constant. Soms is dat een beetje te veel, qua informatie en wringende harmonieën en akkoorden. Dat trekt niet al het publiek, wat merkbaar is, want er is na een aantal stukken veel verloop en beweging in de zaal. Maar voor de jazz diehards is dit zeker genieten. (AvO)
Roy Hargrove’s The RH Factor
The RH Factor was het collectief rondom de te vroeg overleden trompettist Roy Hargrove. Zijn fusionproject dat jazz, soul, funk en r&b samenbracht. Op NSJ was er sprake van een echte reünie met vrijwel alle originele leden op het podium: blazers Anderson, Williams, Marshall, toetsenist Sparks, bassist Washington en drummer Willie Jones III en vocalist Renée Neufville. Wayne Tucker blies op trompet smaakvol de lijnen van Hargrove. Na zijn eigen set in de Nile nam voormalig bandlid Jon Batiste halverwege het concert plaats achter de toetsen. Eén groot liefdevol eerbetoon aan Roy met precies die groove en energie die deze formatie nog steeds zo speciaal maakt. (MR)
Sienna Spiro
Een naam die al een tijdje door de wandelgangen gonst als grote belofte is de Britse Sienna Spiro. En niet verwonderlijk, want deze zangeres met de volle, ietwat rokerige en hese stem is een sensuele verschijning en slechts begin twintig. De zangeres is zelf nogal overdonderd door alle aandacht en uit zich dankbaar voor haar podiumplek. ‘Een droom die uitkomt’, zegt ze. Qua repertoire en sound brengt ze een mix van aanstekelijke jazzy soul, maar ook standards als Autumn Leaves. Spiro heeft een doorleefde, dynamische stem, met flink wat vibrato en toch een hedendaags randje. Ook brengt ze een soulmedley van songs als Doo Whop (That Thing) van Lauryn Hill en Hard to Handle van The Black Crows. Het is een beetje een mix van Amy Winehouse, Adele en Duffy qua repertoire en sound. Gedragen, bittersweet en verleidend. Zonder twijfel, a star is born. (AvO)
The Roots
We begonnen de dag met Ahmir ‘Questlove’ Thompson en daar eindigen we de eerste avond van 50 jaar NSJ ook mee. Samen met zanger Tariq ‘Black Thought’ Trotter vormt hij het gezicht van de gerespecteerde hiphopact The Roots, die aflsuiten op het hoofdpodium in de Nile-zaal. Als we de hal binnenwandelen betreedt gastpianist en -zanger Jon Batiste het podium. De veelzijdige Batiste past perfect bij de vette grooves en swingende funky riffs van The Roots. Hij krijgt vooral het publiek mee wanneer hij op zijn melodica (pianofluit) een virtuoze versie speelt van Michael Jacksons Human Nature. Helaas zit het er na een paar stukken alweer op voor Batiste (hoewel, hij was daarvoor onder eigen naam ook al te zien in de Nile) en wordt hij ‘vervangen’ door Bilal. Dat is een wat minder fijne combinatie. De r&b- en soulzanger klinkt heel schel in de hoogte en wanneer hij gaat scatten lijkt het meer op powerplay dat niet lekker in het ritme zit. Zonde. (AvO)
NSJ verslag van zaterdag 11 juli 2026
NSJ verslag van zondag 12 juli 2026 (in progress)
