Mooi afgeronde, coherente nummers, waarin de diverse stijlen organisch in elkaar vervloeien.
Voor zijn recente album heeft de Israëlische pianist Omer Klein het trio, waarmee hij al zo’n tien albums maakte, uitgebreid met twee saxofonisten; Tineke Postma en Omri Abramov, en met percussionist Tupac Mantilla. En dat geeft zijn composities een heel andere klankkleur, met bredere perspectieven.
In zijn solo’s blijft Klein de pianist, die met subtiele akkoorden van fijnzinnige, haast klassieke pianoloopjes kan overgaan naar swingende jazz. Maar waar hij in triobezetting het middelpunt was, is hij in dit sextet ‘one of the six’. In de meeste nummers geeft Klein, na de opening met het thema, zijn blazers ruimte voor improvisatie. Dat doen Postma en Abramov soms in gezamenlijkheid, met mooie lyrische lijnen of bij vlagen venijnige frasen. Maar soms kiezen zij ieder hun eigen pad, zonder dat er sprake is van een battle.
In zijn composities verwerkt Klein een veelheid aan stijlen: Noord-Afrikaanse muziek wordt in Path Tunesien, een van de hoogtepunten van dit album, via een Oscar Peterson-achtige pianosolo en fris-schurende bebop van de blazers. Braziliaanse samba, funky grooves, spannend rauwe spierballenjazz en een heus slagwerkduelletje in Zebra Dazzle: never a dull moment bij Omer Klein & the Poetics. Bij zo’n amalgaam aan stijlen ligt het risico van onsamenhangende overdaad al gauw op de loer. Een valkuil die Klein en zijn kompanen echter vakkundig omzeilen. Alle nummers vormen mooi afgeronde, coherente gehelen, waarin de diverse stijlen organisch in elkaar vervloeien en waarin harmonieus naar de climax wordt gewerkt. Kortom, een debuutalbum dat ik de komende tijd vaak zal draaien.
MARCEL BOUWMAN
The Poetics – Omer Klein & The Poetics (XJAZZ!) uit op 6 maart 2026
