Met New Tide heeft Den Haag weer een eigen jazzfestival. De eerste editie kende verrassende concerten van internationale allure en jong talent. Een mooi begin van een nieuw jazzhoofdstuk.
New Tide in Amare is een nieuw festival waarin de veelzijdigheid van jazz centraal staat. Volgens programmeur Chelsea Pachito vormde trompettist Roy Hargrove een belangrijke inspiratiebron. Een muzikant die moeiteloos schakelde tussen stijlen als bebop, soul, funk en Latin jazz. In het pand van Amare is eveneens het Koninklijk Conservatorium gevestigd. Een samenwerking met de jazzafdeling kon dan ook niet uitblijven, waardoor verschillende nieuwe talenten op het podium stonden. Op de eerste avond hing de verwachting voelbaar in de lucht. Volle zalen zorgden voor veel doorloop tussen de verschillende acts – een waar festivalgevoel.
Noa Lauryn is een zangeres van de nieuwe lichting. Met haar band The Incredibles bracht ze soul recht uit het hart. Met haar krachtige stem verbindt ze de melodieuze composities op een soepele manier. Het resultaat: een swingend optreden dat tegelijkertijd volledig beheerst blijft.
De eigenzinnige wereld van Meshell Ndegeocello
Meshell Ndegeocello (zie foto) speelde voornamelijk muziek van haar album No More Water: The Gospel Of James Baldwin (2024). Op die plaat staan uitgebreide gesproken teksten uit de boeken van onder meer Baldwin. Tijdens het concert sprak Ndegeocello enkele van die teksten uit en speelde bas. Samen met Justin Hicks nam ze ook songteksten voor haar rekening. Daarin bijgestaan door drummer/zanger Abe Rounds. Het vijftal schuwde maatschappelijke onderwerpen als racisme niet en samen met de muziek kreeg het concert een beschouwende, spirituele inslag.
Kurt Rosenwinkel: moderne gitaarvirtuoos
Voor liefhebbers van gitaarmuziek was het optreden van Kurt Rosenwinkel een hoogtepunt. Zijn spel leek te dansen over de hals van de gitaar: razendsnel, maar altijd beheerst. Met Dario Deidda op bas en drummer Greg Hutchinson had Rosenwinkel een duidelijke chemie. De gitarist kon zich volledig uitleven in melodieën over de harmonische groove van zijn mede-bandleden.
Candy Dulfer sluit de eerste avond af
Voor haar optreden bij New Tide had Candy Dulfer twee special guests van de Amerikaanse funkband Lettuce meegenomen. Eric ‘Benny’ Bloom op trompet en toetsenist/zanger Nigel Hall brachten extra energie in de toch al opzwepende muziek van Dulfer en haar band. Funkier dan dit wordt het niet en is daarmee een mooie afsluiter van de eerste avond.
TEKST: JEFFREY DEKKER | FOTO’S: ANGELIQUE LEMMENS
Gezien: New Tide – 6 maart 2026 – Amare, Den Haag
Op de tweede dag van het New Tide Festival gaat het feest in ‘jazzhuis’ Amare verder met Haagse trots en verrassende concerten van internationale allure.
De aftrap is voor Luminiscence, onder leiding van pianist James Austin Jr.. Vlak voor aanvang ontvangt Austin Jr. de Award of Honour voor het recent voltooide Barry Harris Project aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag, gevestigd in Amare.
Austin Jr. staat in de Verenigde Staten aan het hoofd van het Barry Harris Institute, dat wereldwijd bebopworkshops organiseert voor conservatoria. Hij was zelf leerling van Barry Harris, die als pedagoog, componist en pianist een cruciale rol speelde in de internationale verspreiding van de bebopfilosofie.
Na het in ontvangst nemen van de prijs trakteerde Austin Jr. het publiek op een live bebopmasterclass met zijn ensemble Luminiscence. Direct daarna volgde een geïnspireerd eerbetoon aan Harris door de Next Gen boppers van de KC Jazz Big Band: een energieke en overtuigende ode aan een van de belangrijkste denkers binnen de beboptraditie.
Bebop, Bird en een uitzonderlijke zangvogel
Zangeres Nnenna Freelon trad op als gastvocalist. Vooral in het deel met Luminiscence werd de spanning tussen zang en instrumentaal spel voelbaar. Charlie Parker baseerde zijn composities vaak op de akkoorden van bestaande musicalnummers, waarover hij, in driedubbel tempo, als een vogel door alle denkbare toonladders zijn ‘instant composing’ ontvouwde. Freelon legde een directe lijn van How High The Moon naar Parkers Ornithology, een speelse verwijzing naar zijn bijnaam Bird.
Freelon zelf is een uitzonderlijke zangvogel, met meer dan twaalf albums op haar naam. Tales Of Wonder behoort tot de parels, en gelukkig is ook Stevie Wonder binnen de beboptraditie geoorloofd. Daardoor kon Freelon een versie van My Cherie Amour brengen. Toch blijft binnen de bebopfilosofie het thema vooral een vertrekpunt voor instrumentale virtuositeit. In het tweede deel, met de KC Jazz Big Band, waren de solo’s compacter en kreeg de zang meer ruimte, waardoor Freelons expressiviteit beter tot zijn recht kwam.
Afro-Cubaanse energie uit Den Haag
Hoewel de naam anders doet vermoeden, zijn de ensembles New Cool Collective en Nueva Manteca allesbehalve nieuw. Beide bestaan al meer dan dertig jaar en verwijzen bewust naar eerdere jazzstromingen. Gillespie’s Manteca zette in 1947 de Afro-Cubaanse jazz op de bebopkaart, terwijl het ‘nieuwe cool’ van New Cool Collective voortbouwt op de relaxte West Coast jazz van Miles Davis, Chet Baker en Dave Brubeck.
De solo’s van Ben van den Dungen zijn donker van timbre en doortrokken van Coltrane‑achtige virtuositeit. De stuwende ritmesectie, de trompet die de hoge tonen raakt en de pianoritmes afkomstig uit Afrika brengen alles samen. Het ensemble schiet als racepaarden uit de startblokken met Moanin’ en Blues March. Tonight uit West Side Story vormt een opvallend melodisch en emotioneel rustpunt in een set die de zaal in beweging brengt.
Groove, ontdekking en wereldklasse
In een andere zaal bleek Hagenaar TOINE voor veel bezoekers een onverwachte ontdekking, met zijn aanstekelijke mix van funky en jazzy popsongs.
Terug in de grote zaal liet New Cool Collective overtuigend zien waarom zij na ruim dertig jaar nog steeds volle zalen trekken. Hun sound geeft de dansjazz van de jaren 60 en 70 een fris, eigentijds jasje. Muziek die zo in een nieuwe film van Quentin Tarantino zou kunnen belanden. Wereldklasse van eigen bodem, al is het juist de kruisbestuiving en improvisatie van jazz die deze muziek tot wereldmuziek maakt. In jazz vervaagt afkomst, status of geloof en telt alleen muzikaliteit.
Ontembare groove
Een ander internationaal hoogtepunt was de ontembare groove van Alune Wade. Denk aan boogiewoogie, vermengd met het twang-gitaargeluid van Dick Dale en de Nigeriaanse juju van King Sunny Adé. Wades zang en elektrische bas brengen een nieuwe sound waarin Birdland van Weather Report en Watermelon Man van Herbie Hancock moeiteloos landen in de danceclubs van de 21ste eeuw. Virtuositeit en snelheid zijn hier ondergeschikt aan de groove.
Dag twee laat zich uiteindelijk simpel samenvatten: muziek die beweegt en in beweging zet. Mission accomplished – op naar de volgende editie.
TEKST: MONICA RIJPMA | FOTO’S: THOMAS SOHILAIT
Gezien: New Tide – 7 maart 2026 – Amare, Den Haag
