Voor Zoë de Priester (27) valt de puzzel langzaam in elkaar. Haar debuutalbum 'Can You Hear Me?' is onlangs verschenen en ze studeert bijna af aan de universiteit van New Orleans. ‘Muziek is hier een manier van leven.’
Tekst: Maartje Hoofs | Foto’s: Julie Verlinden Photography
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: hoe is het in New Orleans?
‘Ik ben nu anderhalf jaar in New Orleans en ondanks dat er zich op het moment natuurlijk van alles afspeelt in de Verenigde Staten, heb ik het erg naar mijn zin. Ik doe een master in Jazz Studies, met de focus op vocale jazz. In mei studeer ik af.’
‘Deze master doen is de beste keuze die ik ooit gemaakt heb. Er is hier zoveel liefde en warmte voor de kunstvorm jazz. Bovendien zijn hier veel professionals die dicht bij het vuur staan. Dat ik daarvan kan leren is een gevoel dat ik niet goed kan beschrijven. Ik word er in elk geval erg gelukkig van.’
Je zit nu in Amerika en je debuutplaat is net verschenen. Denk je nog wel eens aan het meisje dat in het restaurant van haar ouders stond te zingen?
‘Zeker. Als ik mijn studie heb afgerond, ben ik hier zo’n tien jaar mee bezig. Soms denk ik: het lijkt erop dat ik voor elkaar krijg wat ik graag wilde. Alles begint op z’n plek te vallen, dat is heel fijn. Het maakt dat ik er nog harder voor wil werken.’
‘Mijn mentor in Groningen, bassist Hans Lass, zei ooit tegen me: ‘Denk niet van dag tot dag of van week tot week, maar stel je voor hoe het er over tien jaar uitziet als je zo door blijft gaan. En hij heeft gelijk gekregen. Zijn woorden zijn me altijd bijgebleven.’
Je bent via muziekopleidingen in Zwolle, Groningen en Den Haag in New Orleans terecht gekomen. Wat voegt de master die je nu volgt toe aan de weg die je in Nederland hebt gevolgd?
‘Bij het conservatorium in Den Haag is echt een hele goede basis gelegd. Maar ik had toen al zo’n fascinatie voor de Amerikaanse jazztraditie, dat ik er letterlijk onderdeel van wilde zijn, ook al leek het zo ver weg. En nu zit ik er middenin. De mensen hier hebben een diepere connectie met muziek, ook op spiritueel gebied. Het is een manier van leven.’
‘Mijn master voelt ook helemaal niet zo academisch. Het gaat over muziek maken. Je kan theoretisch van alles weten, maar de vraag die ze hier stellen is: ‘Okay, but can they play?’’
Je hebt onder andere les gehad van de Franse vocalist Cyrille Aimée. Zij vertelde in een interview met 'Jazzism' dat ze van New York naar New Orleans is verhuisd vanwege de hoge huren in New York, maar ook vanwege de energie die van New Orleans uitgaat.
‘Ik ben het met Cyrille eens. Zelf ben ik ook in New York geweest, waar ik bij vrienden mocht verblijven. Freddie Bryant is een fantastische gitarist die lesgeeft aan Berklee. Hij heeft mij altijd gesteund in het idee om naar New York te komen. Dus ik heb daar wat opleidingen bezocht. Ondanks dat New York een geweldige stad is, wist ik dat ik eigenlijk naar New Orleans wilde.’
‘Nadat ik daar eenmaal in New Orleans was geweest, veranderde alles. De muzikale energie die hier hangt is fantastisch. Ja, dingen zijn hier wat chaotischer en minder goed geregeld en mensen komen misschien iets minder vaak op tijd. Maar de kunst is zo rauw, de stad ademt dat. Iedereen die hier komt, voelt hetzelfde.’
Je hebt een voorliefde voor storytelling en spoken word. Wat maakt dat zo mooi voor jou?
‘In Groningen heb ik een aantal jaren theater gedaan bij De Noorderlingen. Ik twijfelde of ik naar de toneelacademie of het conservatorium wilde. Improvisaties, monologen, gedichten, literatuur: de kracht van tekst heeft me altijd aangetrokken. Ik ontdekte Billie Holiday en Carmen McRae en de manier waarop zij met zoveel lagen van emotie teksten konden overbrengen, en ik was verkocht.’
Welke hedendaagse muzikant spreekt jou aan?
‘Als ik maar één iemand mag noemen, zou dat op dit moment Cécile McLorin Salvant zijn. Ik herinner me dat mijn moeder me op mijn zeventiende meenam naar een concert in de Oosterpoort in Groningen en dat ik geen idee had wie Cécile McLorin Salvant was. Maar toen ik haar hoorde en zag, wist ik: dit wil ik ook doen. Zij is een grote inspiratie voor mij.’
Wat mis je absoluut niet aan Nederland?
‘Ik houd heel erg van Nederland, maar nu ik een tijdje weg ben realiseer ik me wat er voor mij aan Nederland ontbreekt: een gevoel van gemeenschap. Ik heb een introverte persoonlijkheid en ik merk dat ik me hier sociaal gezien veel sterker voel dan ik me in Nederland ooit heb gevoeld. De muzikale gemeenschap in New Orleans zorgt voor een warm en welkom gevoel.’
Wat ga je doen nadat je je master hebt afgerond?
‘Als ik mijn diploma heb, kan ik me aanmelden voor een OPT, een soort Amerikaans werkvisum. Verder loop ik nu nog stage bij de New Orleans Jazz & Heritage Foundation. Er is me daar een baan aangeboden voor als ik afgestudeerd ben. In juni kom ik weer naar Nederland voor een aantal releaseshows voor mijn album.’
Can You Hear Me? – Zoë de Priester, Enrico Le Noci en Joris Teepe (ZenneZ Records) uit op 13 februari 2026
Concertdata:
5 juni 2026 – Ujazz, Utrecht
7 juni 2026 – Jazzcafé Miles, Amersfoort
