Menu

Het beste van Wayne Shorter

  • Geschreven door  Coen de Jonge
Het beste van Wayne Shorter Foto: Robert Ascroft

Wayne Shorter (1933) is veel belangrijker dan veel jazzkenners denken. Hij wordt alom als saxofonist en componist gewaardeerd. Dat geschiedt echter toch vaak in wat suspecte termen als ‘kundig’ en ‘bekwaam’. Een onterecht beeld: Wayne Shorter speelde wel degelijk een zeer belangrijke rol in de jazzhistorie.

De loopbaan van Wayne Shorter strekt zich over meer dan vijf decennia uit. Het scharnierjaar van Shorters loopbaan is 1964. Toen verhief de saxofonist zijn eigen stem overtuigend als lid van het fameuze kwintet van Miles Davis. Bijvoorbeeld op de enerverende plaat Miles Smiles uit 1966. In 2018 kwam er weer een monument van hem uit, het drieluik Emanon. Een uitgebreid interview met Wayne Shorter is te lezen in Jazzism editie januari/februari 2019.

Mack The Knife (album: Introducing Wayne Shorter, Vee Jay) Uit zijn debuutalbum (1959), met onder meer Lee Morgan, Wynton Kelly en Jimmy Cobb. Shorter kwam meteen met vijf eigen stukken. En een spitse vertolking van deze standard.

Lester Left Town (album: The Big Beat, Art Blakey & the Jazz Messengers, Blue Note) Hij had dit nummer in 1959 al met Blakey opgenomen voor een plaat die eerst werd afgekeurd, maar in 1960 was het meteen raak; een blijvend nummer in Blakey´s repertoire, ´part of the true canons for hot jazz´.

The Chess Players (album: idemVan dezelfde plaat van Art Blakey. Een compositie van Shorter die inspiratie ging bieden aan vele anderen.

Ping Pong (album: Roots and Herbs, Art Blakey & the Jazz Messengers, Blue Note) Opgenomen in 1961 maar pas door Blue Note uitgebracht in 1970. Ping Pong was weer een eigen compositie van Shorter die een blijvertje werd.

Children of the Night (album: Mosaic, Art Blakey & the Jazz Messengers, Blue Note) ‘Ik dacht aan Bela Lugosi in de film Dracula’toen ik dit stuk schreef. ‘Maar de kinderen zijn astronauten geworden, die erop uittrekken naar het onbekende.’ (1961)

Black Nile (album: Night Dreamer, Blue Note) Uit het vierde album van Wayne Shorter op Blue Note (1964). ‘A flowing feeling, een gevoel alsof alles stroomt, zoals op een afbeelding van een rivier.’ 

Speak No Evil (album: Speak no Evil, Blue Note) Het album (uitgebracht in 1965, toen Shorter al bij Miles Davis werkte) werd een van de hoogtepunten uit zijn Blue Note-catalogus, door velen beschouwd als zijn beste. Hardbop en modale jazz verenigd.

Infant Eyes (album: idem) Geschreven toen zijn dochtertje zes maanden oud was. Het stuk bevat herhalingen op verschillende niveaus. Een waardige ballad voor een kindje.

Footprints (album: Adam’s Apple, Blue Note) Een album uit 1966, en een stuk dat ook op het album Miles Smiles (van Miles Davis) verscheen. Een van Shorters klassiekers.

Orbits (album: Alegria, Verve) Een album (2003) dat Shorter maakte op rijpere leeftijd, ’a creative Indian summer’.  Orbits verscheen al veel eerder op een album van Miles Davis en op Shorters eigen plaat The Soothsayer (1965)

Prometheus Unbound (album: Emanon, Blue Note) En toen kwam er in 2018 zomaar weer een album uit, en nog wel een monument: Emanon. Kun je ook andersom lezen… Drie cd’s en een ‘graphic novel’. De hoofdpersoon vecht tegen de krachten van het Kwade.

Meer in deze categorie: « Het beste van Archie Shepp
terug naar boven