Het bericht Doe je mee aan het Jazzism lezersonderzoek? verscheen eerst op Jazzism.

Het bericht 5 tips voor Transition Festival verscheen eerst op Jazzism.

Teksten: Angelique van Os, Marloes Pieksma | Foto’s: Marcel Boshuizen, Monique van den Hoek, Angelique Lemmens 

Samara Joy

De Hudson snel vol met publiek dat benieuwd is naar de talentvolle nieuwkomer Samara Joy. Ze begint de set met If You Never Fall In Love With Me, waarna ze vertelt over het moment dat ze bij de Grammy-uitreiking was. Binnen no time wint ze de zaal voor zich met haar ontwapende presentatie. Bijgestaan door een fantastisch trio waarin pianist Luther Allison opvalt vanwege zijn kwinkeleren spel, zingt ze een nummer van Jobin in het Braziliaans en Nostalgia van Fat Navarro waarop ze een eigen tekst maakte. Samara Joy laat het publiek genieten, want wat een stem, souplesse, timing en frasering. Alles klopt en haar zuiverheid, zowel in het laag als hoog, is fenomenaal. Het publiek omarmt haar volledig en overweldigt neemt de nieuwe lieveling het daverende slotapplaus in ontvangst. Als Samara Joy daarna komt signeren in de Jazzism promostand, staat er een lange rij nieuwe fans op haar te wachten. Ze neemt alle tijd en heeft een vriendelijk woord voor iedereen. Als je dit op 23 jarige leeftijd kan, ligt een grote toekomst in het verschiet.

Pat Metheny

In de Amazon RTM Stage opent gitarist Pat Metheny de dag voor een concert van zijn Side-Eye project. De nostalgische klanken galmen door door de koele zaal wanneer we binnenkomen. Maar niet voor lang; met zijn trio, Chris Fishman (toetsen) en Joe Dyson (drums), geeft Metheny al snel gas met moderne stukken waarbij deze nieuwe talenten alle ruimte krijgen van de meester om zich te etaleren. De virtuoze Metheny toont vol overgave in een minutenlange solo zijn technische klasse en diepgang waarbij hij zijn gitaar laat zingen met een hoog effectsound. Vol met dissonanten vult Fishman hem naadloos aan. Overigens zien we slechts een glimp van dit concert dat ruim 2 uur geprogrammeerd staat.

Signeersessie op de promostand van Jazzism

Brad Mehldau 

Met een gevulde maag kunnen we er weer tegenaan en melden we ons tijdig in de Hudson, waar de zaal vroeg volstroomt voor het Brad Mehldau Trio. De geliefde en productieve pianist deelt het podium met zijn vertrouwde ritmesectie Larry Grenadier (bas) en Jeff Ballard (drums). Het drietal opent sterk met een modern stuk, met een fijne stuwende groove en aanstekelijke melodieën. De tweede compositie is een stuk klassieker en voller ingevuld. Grenadier en Ballard leggen met een uptempo swingfeel de onvermoeibare basis waarover Mahldau vrij spel heeft en hij laat horen waarom hij zo’n veelgeprezen pianist is. Ook de andere pakken hun momenten. Hoewel het repertoire wat avontuurlijker had gemogen, is het fascinerend te zien hoezeer dit trio elkaars verlengde vormt. De vele vlieguren samen en het hoge spelniveau zijn direct hoorbaar. Het gemak waarmee het drietal blindelings transponeert, ritmewisselingen naadloos in elkaar laat overvloeien en de virtuositeit maakt dit trio uitzonderlijk.

Kandace Springs

De Congo-tent is stampvol. Het warme, maar luchtige en iets hese geluid van Kandace vult de broeierige zaal. De zangeres en pianiste trakteert ons op indrukwekkende improvisaties en tot tranen toe roerende ballads. De all female band van Springs is klein, maar laat een grote indruk achter. Bassiste Caylen Bryant en drumster Camille Gainer versmelten hun stemmen moeiteloos met het geluid van hun frontvrouw. Soul, jazz, R&B en latin vibes wisselen elkaar af waarbij Kandace de akoestische klank van haar babyvleugel afwisselt met de warme, vintage klank van de elektrische Rhodes piano. Het plezier spat van het podium. Zeker wanneer ze muzikale grapjes maken en ons met klassieke muziek teasen. We lachen met het combo mee als Kandace tijdens de outro van een song een Luther Vandross imitatie doet. Contact maken met het publiek gaat haar minstens zo gemakkelijk af. Ze laat ons luidkeels meezingen met Killing Me Softly. Ongedwongen is de sfeer. Ze filmt de show vanuit haar oogpunt. De pasjes zichtbaar in het hoesje van haar telefoon. Een muzikant van wereldklasse met beide benen op de grond. Ze geniet duidelijk van haar bandleden, van het samenzijn met het publiek en van de muziek. En wij van haar.

Teis Semey

De ster van gitarist Teis Semey rijst in hard tempo. Sinds het verschijnen van zijn plaat Mean, Mean Machine, zijn Artist in Focusschap van North Sea Round Town in 2022 en showcase op Jazzahead, is hij niet weg te denken uit de Nederlandse jazzscene. In allerlei formaties komen we hem tegen. We zien het staartje van zijn set met zijn eigen, avontuurlijke kwintet in de Yenisei, waarbij saxofonist Jesse Schilderink als gast meeblaast. Binnenkomend vallen we midden in een prachtig uitgesponnen intermezzo tussen Semey en altsaxofonist José Soares. Als de rest van de band zich toevoegt, gaan energie en tempo flink omhoog en komt Semey’s bekende avant-garde punk stijl naar voren, waarmee de groep spetterend afsluit.

John McLaughlin

Gitarist John McLaughlin imponeerde vorig jaar al in de Hudson met zijn 4th Dimension Group. Nu staat hij vanwege zijn 50-jarig jubileum van de band Shakti opnieuw op het festival. Met Shakti mengde hij Indiase invloeden met zijn eigen herkenbare spel. Zittend op een verhoogd podium en gekleed in traditionele Indiase kleding, opent het viertal met een uitbundig stuk. De musici zijn nederig en zichtbaar ontroert wanneer de gitarist hen lovend introduceert. Vooral wanneer de gitarist zegt dat percussionist en tabla-speler Zakir Hussein en zanger Shankar Mahadevan zijn leven hebben veranderd. Het spelplezier en de sterke interactie straalt ervan af. Wel is het erg drukke, intense muziek met veel herhaling door de uitbundige en snelle ritmische zang en percussie, die overigens strak worden uitgevoerd. Na drie stukken zijn we verzadigd.

Gregory Porter

Wie kan een betere vervanging zijn van de verhinderde Janelle Monaé dan Gregory Porter?! Vorig jaar speelde hij de Nile al plat en dat doet hij nu dunnetjes over. Zijn uitgebreide band met een aantal nieuwe gezichten, klinkt in het begin wat gehaast in Holding On, maar brengt verder een strakke, vette sound. Saxofonist Tivon Pennicott vlamt mooi in hits als Hey Laura, evenals organist Ondrej Pivec en trouwe metgezel Chip Crawford op toetsen waarmee Porter al vanaf het begin van zijn succes mee samen speelt. Porter geeft direct vol gas, met lange, volle uithalen. Zoals altijd is hij goed bij stem en geen concert is bij hem hetzelfde. De zanger windt zonder enige moeite het willige publiek om zijn vinger, zeker met stukken als Liquide Spirits en het ontroerende There Will Be No Love Dying Here, hoewel de solo’s daarin wel wat heavy zijn voor de song; en Porter als een ware preacher zijn publiek toezingt.

Typhoon

Handen in de lucht die op en neer gingen op oldschool hiphop hits uit zijn Opgezwollen-tijd. Tranen die werden weggepinkt toen hij openhartig sprak over zijn depressie en suïcidale gedachten en Niemand Kan Blijven opdroeg aan eenieder die zich op dat randje bevond. Het leven vierend op Bumaye. Typhoon liet zich in al zijn kleuren zien. Blootvoets dansend op Afrikaanse ritmes die zijn Titanenband voortbrachten. Zijn zang vrijer dan ooit. Zijn oeuvre groter dan ooit. Mocht er nog enige twijfel zijn geweest, dan heeft hij die bij deze weggenomen. Typhoon bewijst het: hij verdient een plek op North Sea Jazz.

Esperanza Spalding

Halverwege het concert verlaten we de zaal om Artist in Residence, Esperanza Spalding in actie te zien. Na diverse bijzondere optredens dit weekend, zoals met pianist Fred Hersch, sluit ze af in de Amazon met het project Off-Brands Godds. Dit is een muzikale ontmoeting met het New Yorkse dansgezelschap van choreograaf en danser Antonio Brown. De entree is al intrigerend. Alle musici en dansers zijn gehuld in wit en smelten direct samen. Spalding komt vrijwel uit het niets tevoorschijn in het midden van de dansgroep -even onherkenbaar door haar nieuwe look met kort haar- en ze zet direct een sterke performance neer met fraaie uithalen. De daarop volgende dialoog met Brown en gitarist Matt Stevens is ook intrigerend. De muziek vormt een prachtig schouwspel met de dansers. De sensuele, zwoele en dromerige composities sluiten perfect aan bij het concept. Ook de a capella improvisatie en interactie tussen Spalding en een van de dansers is fantastisch uitgevoerd. De show is van begin tot eind strak geregisseerd en daardoor klopt alles; het is afwisselend, avontuurlijk, verrassend, licht experimenteel en theatraal. Het geheel vormt een prachtige synergie tussen musici en dansers. Met dit project alleen al toont Spalding haar onuitputtelijke creativiteit en grote klasse.

Lizzo

Lizzo is één bonk energie. Met haar dijk van een stem en een gigantische uithaal verovert ze de zaal. Gekleed in een lederlook jumpsuit met fel groene haren en vergezeld door haar volslanke danseressen beweegt ze over het podium als een ware popartiest. Met regelmaat gooit ze er een paar overtuigende dansmoves uit. De Amerikaanse rapper, zangeres en fluitist laat zien welke talenten ze in huis heeft. Van soulful tot trap, ze kan het allemaal. Het publiek zingt mee met de grote hits zoals Juice wat bewijst dat er genoeg Lizzbians op North Sea Jazz aanwezig zijn. Neonverlichting, kleurrijke visuals en een indrukwekkende lichtshow maken dit optreden een waar spektakel om naar te kijken.

Het bericht Verslag: Zondag op North Sea Jazz 2023 verscheen eerst op Jazzism.

Om jullie nog meer te laten genieten van de geweldige albums die in Jazzism 3 worden gerecenseerd, hebben we hiervan een speciale playlist samengesteld. Luister naar 40 tracks van albums die beschreven zijn in het pas verschenen magazine.

De Jazzism Reviews Playlist neemt je mee op een sonische reis door de verschillende stijlen en invloeden binnen de hedendaagse jazzwereld. Van swingende jazz klassiekers tot eigentijdse avant-garde. Deze playlist belicht de diversiteit en het vakmanschap van de artiesten die in Jazzism 3 worden besproken. Luister en ontdek welke artiesten dit keer indruk hebben gemaakt op onze recensenten.

Of je nu een doorgewinterde jazzfan bent of net begint met het ontdekken van deze muziekstijl, deze playlist biedt voor elk wat wils. Je zult genieten van de verrassende harmonieën, meeslepende improvisaties en de onmiskenbare groove die jazz zo uniek maakt.

Laat je meevoeren door de magie van jazz en ontdek nieuwe favorieten in de Jazzism Reviews Playlist. Veel luisterplezier!

Spotify-link

Apple music-link

Het bericht Nieuwe Jazzism playlists verscheen eerst op Jazzism.

Tekst: Bram Schilperoord – Foto’s: Ranjani Nirosha

Ga er maar aan staan. Of beter gezegd: ga er op uit! Dat hebben fotograaf Ranjani Nirosha en ik gedaan. Bij het uitkiezen van concerten die we wilden bijwonen moesten we keuzes maken want een hoop optredens vonden tegelijk plaats.

Best geklede saxofonist

De altijd drukke opening van het festival in het Casa Rosso Theater sloegen we dit jaar over. We begonnen zodoende op vrijdagmiddag 9 juni om 17.00 uur in The Tailor. Deze cocktailbar in het Krasnapolsky Hotel is vernoemd naar het oude ambacht van oprichter Adolph Wilhelm Krasnapolsky. Het wekte dan ook geen verbazing wie er optrad: Nederlands best geklede saxofonist Benjamin Herman, samen met Bas van Lier op Hammond en Erik Kooger op drums. Benjamin was great as always, en zó ongelofelijk swingend dat de befaamde salsa-danser Ira Goldwasser en zijn partner in de beperkte ruimte even toonden wat dansen is.

Remembering The Diamond Five

Op vrijdagavond in de chique Industrieele Groote Club was jazzdrummer John Engels het absolute middelpunt van een optreden genaamd ‘Remembering The Diamond Five’, genoemd naar het fameuze jazzkwintet uit de jaren 50 en 60 waarvan Engels destijds de drummer was. In de Groote Club werd de 88-jarige Engels bijgestaan door de jonge hedendaagse jazzgarde bestaande uit Timothy Banchet (piano), Ian Cleaver (trompet), Gideon Tazelaar (tenorsax) en Thomas Pol (contrabas). Zij namen respectievelijk de plaats in van de eertijds bekende jazzmusici Cees Slinger, Cees Smal, Harry Verbeke en Jacques Schols. Bij veel oudere toehoorders bespeurde ik weemoed naar vroeger tijden.

‘Songbooks’

De volgende dag togen we eerst naar het ouderencentrum Flesseman waar tenorsaxofonist Arthur Heuwekemeijer samen met Mark van der Feen (piano) en Joris Teepe (contrabas) de oudere bewoners trakteerden op Nederlandse liedjes in een jazzy arrangement. Want er is ook nog zoiets als een Dutch Songbook, wil Arthur maar zeggen. Daarna waren we in De Waag, het oudste civiele gebouw van Amsterdam. Daar verraste de uit Hollywood afkomstige jazzzanger Adriane Callas ons met een eigen interpretatie van het American songbook.

Dutch Jimi

’s Avonds waren we te gast in de TenClub in de Nes waar de fenomenale en ook leukste gitarist van Nederland, Anton Goudsmit, met zijn eigen trio Ton Petit een staaltje van zijn kunnen weggaf. Als Goudsmit eenmaal op dreef is op zijn gitaar, doet zijn spel nauwelijks onder voor wijlen Jimi Hendrix. Dat durf ik hier gerust te stellen.

Hammond-improvisaties

Een half uur later in dezelfde club nam Bas van Lier plaats achter zijn hammondorgel, met Erik Kooger op drums. Hammond; you hate it or you love it. I love it, en dan vooral door de snelle melodische improvisaties die Bas uit zijn instrument haalt. Om de optredens van Anton Goudsmit en Bas van Lier bij te kunnen wonen moest wel een kaartje worden gekocht, maar dat kaartje kostte maar €10.

Unieke zangeres

Zondag bevonden we ons in het Bethaniënklooster waar de Amerikaanse zangeres Deborah J. Carter van zich liet horen. Met achter haar de begeleidingsgroep ‘Zandscape’, versterkt met drie jonge talentvolle studenten van het Amsterdams Conservatorium die samen een blazerssectie vormden. Deborah zingt niet alleen overal ter wereld, maar geeft ook masterclasses. Heel wat zangeressen hebben een hoop van haar geleerd, maar zoals Deborah zelf zingt, is nog altijd uniek.

Delfos speelt Parker

Vroeg in de avond waren we wederom te gast in TenClub, waar Rolf Delfos op altsax samen met de ‘TenClub All Stars’ een staaltje Charlie Parker weggaf om van te smullen. Niet van echt (Parker) te onderscheiden!

The Roaring Cats en Steffen Morrison 

Het 10e Red Light Jazz festival werd uiteindelijk afgesloten in de Grand Ballroom van het Krasnapolsky Hotel met een exclusief diner met optredens van de Roaring Cats en van soulzanger Steffen Morrison, die het dinerpubliek aan het dansen kreeg.

Het grote aantal deelnemende locaties vergt heel wat organisatietalent en uitvoering, maar dat is aan festivaldirecteur Marcel Kaatee en zijn team wel toevertrouwd. Naast het genieten van jazz zorgt het Red Light Jazz festival ervoor dat je in één weekend cafés, hotels, sociëteiten, kerken en instellingen in de Amsterdamse binnenstad betreedt, waar je gewoonlijk nooit komt of nooit eerder bent geweest. Je gaat het centrum van Amsterdam dan toch op een hele andere manier bekijken en waarderen.

Op sommige plekken, vooral in de kleine cafés, was het erg druk en warm! Dat het een tropisch weekend zou worden, viel echter buiten de besluitvorming. Als gevolg van het warme weer en de verscheidenheid van muziek, deed Amsterdam afgelopen weekend soms denken aan Jazz Town New Orleans waar jazz ooit is ontstaan. Gelukkig was de temperatuur in de sociëteiten, kloosters en kerken wel dragelijk zodat we daar konden afkoelen. Kort samengevat was Red Light Jazz 2023 een feest voor jong en oud. Op naar de volgende editie.

Het bericht Verslag: 10 jaar Red Light Jazz verscheen eerst op Jazzism.

Tekst: Jeffrey Dekker

Zelf bespeelt Pate een zessnarige bas in de nummers op het snijvlak van jazzfusion, funk en blues. De gitarist mag dan een onbekendere sideman zijn, gerenommeerde artiesten vinden hem een steunpilaar en maken graag gebruik van zijn melodische baslijnen.

‘Mijn opa was gitarist in een country-and-westernband en via hem kreeg ik de meeste muzikale invloeden. Daarom werd mijn eerste instrument een gitaar. Bij de high school-band hadden ze genoeg gitaristen, maar ze zochten wel een bassist. Omdat ik zo graag in die band wilde spelen, ben ik dat gaan doen. Ik had al wat ervaring op de contrabas. In die band speelde ik van alles: jazz, pop, rock, funk – en raakte daar goed in thuis. Als tiener trad ik vaak op met countrybandjes op jaarmarkten en diverse militaire bases, hier in de Bay Area bij San Francisco. Dat was een goede leerschool voor een muziekmakende tiener. Ik luisterde naar disco, maar ik was ook fan van de rockgroep Boston en van Tower of Power. Mijn favorieten waren Earth, Wind & Fire vanwege hun geweldige composities en The Isley Brothers omdat ze zo funky zijn.’

Leermeesters

Na de high school ging Pate naar Los Angeles om aan het Musicians Institute te studeren. ‘In die tijd waren mijn gigs meestal op de elektrische bas. Van Dave Dunaway leerde ik de techniek en een goede timing. Dave heeft bij Buddy Rich gespeeld en die was erg veeleisend voor zijn bassisten. Mijn gitaar- en basleraar Jim Nichols hielp mij met harmonische concepten in solo’s en de juiste toonladders te spelen bij de diverse akkoordveranderingen. Jim is een geweldige jazzsolospeler en improvisator. Ook bij John Patitucci nam ik baslessen. Van hem kreeg ik techniekoefeningen die ik tot op de dag van vandaag nog steeds gebruik.’

‘Ik ben in de eerste plaats instrumentalist, daarna pas componist. Bij liveoptredens improviseer ik veel, want zelf spelen geeft mij het meeste plezier. Wanneer wij op tournee zijn, geef ik soms lessen of clinics op conservatoria. Het is leuk te merken wanneer jongeren hongerig zijn om iets te leren. Veel leerlingen willen met hun duim leren spelen, zoals Marcus Miller. Maar het geeft meer voldoening om te focussen op technieken voor beide handen.’

De gebroeders Ford

Begin jaren 90 kwam Pate, op voorspraak van bluesgitarist Garth Webber, bij The Ford Blues Band van Patrick Ford. ‘Touren met deze band was een goede leerschool. Met een bluesband treed je vaak op onder minder ideale omstandigheden. Weinig slaap, reizen met busjes in plaats van tourbussen en vliegtuigen en spelen met inferieure randapparatuur. Toen ik in 2003 bij Robben Ford ging spelen was dat een upgrade. Ik word het nooit beu om Robben gitaar te horen spelen. Het is heel inspirerend om naar zijn solo’s en composities te luisteren. Onze vriendschap is blijven bestaan en hij speelt ook mee op mijn albums.’

De melodische baslijnen van Pate zijn geïnspireerd op veel andere instrumentalisten, zoals Bud Powell, John Coltrane en Sonny Rollins. ‘De composities van Charlie Parker heb ik omgezet voor mijn elektrische bas en daar heb ik veel mee geoefend. Mijn leermeester Joe Diorio zei: “Goede muziek hangt niet van het genre af. Je hebt alleen goede en slechte muziek”.’

Het bericht Bassist Dewayne Pate: ‘Zelf spelen geeft meeste plezier’ verscheen eerst op Jazzism.

Met het festivalseizoen in volle gang focussen we in dit nummer op de aankomende festijnen. Op de cover de getalenteerde nieuwkomer Samara Joy. Ook spreken we met die andere rising stars trompettist Peter Somuah en bassiste Endea Owens. In een dubbelinterview met Terri Lyne Carrington en Tineke Postma gaat het over het belang van vrouwelijke rolmodellen in jazz. Branford Marsalis geeft een realistische kijk op ons geliefde genre. Verder gesprekken met artiesten als Marcus Miller, Jef Neve, Ntjam Rosie en Van Morrisson. Ook vind je in dit nummer artikelen met jonge musici als Alex Koo, Isolde Lasoen, Jalen N’Gonda, Ella Zirina, Vuma Levin, Daniel Jonkers en Floris Kappeyne. Profielen zijn er van Buddy Guy en Ike Quebec. Plus natuurlijk heel veel recensies van nieuwe albums. Als klap op de vuurpijl is de Who’s Who guide met alle acts en speelschema’s van North Sea Jazz als bijlage ingevoegd.

Jazzism 3 ligt vanaf 16 juni in de winkel.

Het bericht Nieuwe Jazzism uit op 16 juni verscheen eerst op Jazzism.

‘Jazz is rotzooi en een karikatuur van het moderne orkest; het is rotzooi gearrangeerd door halfvolwassen muzikanten ten behoeve van algemeen vermaak.’  Ondanks de pogingen van het Nederlandse culturele establishment om jazz uit te sluiten – zoals geïllustreerd door dit citaat uit het oktobernummer 1926 van muziektijdschrift De Muziek – was Nederland een van de vroegste adoptanten van de nieuwe muziekstijl toen deze overkwam naar het Oude Continent aan het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Roaring Twenties

In de roaring twenties ontstonden de eerste Nederlandse jazzbands, zoals The Original Jazz Syncopators, James Meijer’s Jazzband en The Ramblers. Paul Whiteman was de eerste grote Amerikaanse jazzartiest die Nederland bezocht. Zijn concerten in de serieuze muziektempels het Kurhaus in Scheveningen en het Concertgebouw in Amsterdam brachten jazz bij het grote publiek, maar luidden ook de noodklok onder de vroege Nederlandse jazzpuristen. Hoewel Whiteman de bijnaam ‘The King of Jazz’ had, beschouwden zij zijn mengeling van jazz met symfonische muziek als louter commercieel en te ‘zoet’ vergeleken met de ‘hete’ Afrikaans-Amerikaanse jazz die hun voorkeur genoot. De oprichting van het tijdschrift De Jazzwereld in 1931 (door de toen vijftienjarige (!) toekomstige bandleider Red Debroy) en de Nederlandse Hot Club in 1933 waren pogingen om ‘authentieke’ jazz te propageren onder het Nederlandse publiek, en ze droegen bij aan het ontstaan van een echte jazzscene die in volle bloei stond toen het Swingtijdperk halverwege de jaren dertig begon.

Hip Holland Hip wordt op 16 juni uitgebracht via Sdban Records op 2LP in gatefold sleeve met liner notes (gelimiteerde versie en standaard versie), CD inclusief boekje met liner notes en digitaal.

Het bericht Hip Holland Hip : Moderne Jazz In Nederland 1950 – 1970 verscheen eerst op Jazzism.

In 1979 riep president Jimmy Carter juni uit tot Black Music Month. Het doel was om deze maand te wijden aan de invloed die zwarte muziek heeft gehad op de VS en de wereld. NPR Music viert Black Music Month met een reeks nieuwe Tiny Desk concerten. Samen vertegenwoordigen deze artiesten het verleden, het heden en de toekomst van zwarte muziek. Deze shows deze maand zijn een viering van zwarte artiesten die zichzelf uitdrukken op een manier die we nog nooit eerder hebben gezien, en van de unieke manier van de Tiny Desk om dat talent te laten zien. In de video is het optreden te zien van Charlie Wilson met een groot aantal muzikanten.

The Gap Band

(uit: NPR Music Tiny Desk concerts | foto: Zayra Rodriguez for NPR)

Het bericht Geniet van Charlie Wilsons Tiny Desk optreden verscheen eerst op Jazzism.

Tekst: Roland Huguenin | Foto’s: Joke Schot

Vrijdag 9 juni

Door een flinke vertraging konden wij pas aanhaken bij het derde concert. Ons hart bloeide direct open bij de show van Joanne Shaw Taylor. Deze vrolijke gitaargodin is gangmaker met hart en ziel. Stevige songs wisselen met tedere ballads. Deze powervrouw kent de tradities en geeft de blues een glansrijke toekomst.

The Teskey Brothers, een bluesrockband uit Melbourne, wordt gedragen door de meeslepende stem van Josh Teskey. Soms gaat de muziek over de top, maar dat levert wel prachtig drama op.

De komst van John Fogerty is groot feest voor de vele fans die samendrommen in de enorme tent. John is in topvorm en geeft een sensationele show. Het publiek zingt uitbundig mee met al die geweldige liedjes. Voordat iedereen terug mag naar het bier, heft John een glas champagne. Na 50 jaar heeft hij de rechten van zijn Creedence Clearwater Revival liedjes teruggekregen.

Zaterdag 10 juni

Vandaag is het nog warmer. Elk schaduwplekje wordt benut en er staan lange rijen bij de watertappunten.

Nikki Hill is de gangmaker die het publiek trakteert op haar zinderende show. Ze wordt begeleid door een stoere gitaarband, waarin de twee gitaristen om beurten soleren. Nikki knalt met haar rijke stemgeluid, waarmee ze moeiteloos schakelt tussen blues en soul. Niet alleen vanwege haar stem, zullen velen aan Tina Turner denken, maar ook bij het zien van haar olijke blikken, waar het plezier vanaf spat.

Het festivalterrein is volgelopen als Mike Zito & Albert Castiglia opdraven met hun gelegenheidsband Blood Brothers. De lat ligt hoog. De band gaat van start alsof de uitsmijter al weg mag. Mike en Albert zwepen elkaar op in tomeloos gitaargeweld. De combinatie van hun spel en hun zang, maken deze band zeer attractief.

Marc Broussard tovert met zijn soulvolle stem. Deze buitengewoon sympathieke singer-songwriter uit Louisiana, is een verbinder. Hij is van alle markten thuis en zingt met groot gemak de roots van het zuiden: gospel, country, blues en R&B.

Vorig jaar maakte Christone ‘Kingfish’ Ingram (24) zijn weergaloze HIBF-debuut. Opnieuw verbaast hij met zijn trucks, timing en onnavolgbare licks. Dat hij ook beschikt over een bijzondere stem, waar hij erg goed mee zingt, zou je bijna vergeten. Hoe gaat dit grote talent zich ontwikkelen?

De slotact van Beth Hart was indringend. Velen vonden haar optreden fenomenaal. Stevige afkeuring was er ook. De performance van Beth past goed in het festival, maar is vooral een unieke, theatrale act. Ik werd opnieuw ontroerd door deze getalenteerde vrouw met haar weerbarstige natuur. Een sing along verandert in een bezwering die ontaardt in een vulgaire scheldkanonnade. Beth is ondoorgrondelijk, vecht met haar demonen en emoties, is kwetsbaar, origineel en wars van conventies. Ze heeft geen totale controle over wat ze doet, wat zich vertaalt in grillige verbetenheid en indringende affectie. Hopelijk blijft ze nog heel lang doorgaan met deze shows die op en neer springen tussen verwarring, trots en liefde.

De zevende editie van het HIBF vindt plaats op 14 en 15 juni 2024.

Het bericht Verslag: 6e Holland International Blues Festival verscheen eerst op Jazzism.