De kracht van de tracks zit vooral in de trefzekere manier waarop virtuositeit en dynamiek elkaar afwisselen.
Na Apple Cores, dat hij vorig jaar met zijn eigen trio opnam, verrast tenorsaxofonist James Brandon Lewis opnieuw met een stevige dosis hemelbestormende, contemporaine jazz. Op zijn tweede album met The Messthetics klinkt het kwartet, na zo’n 150 optredens wereldwijd, hoorbaar hechter. Wat ooit als ad-hocproject begon, heeft nu duidelijk meer structuur en nuance gekregen.
Dat betekent allerminst dat Deface The Currency braaf binnen de lijntjes kleurt. Daarvoor is de band simpelweg te eigenzinnig. In Serpent Tongue (Slight Return) barst het middendeel zelfs uit in onvervalste freejazz. Geen verrassing als je bedenkt dat hier de ritmesectie van hardcorepunkband Fugazi (drummer Brendan Canty en bassist Joe Lally), jazzgitarist Anthony Pirog en de onvolprezen James Brandon Lewis de krachten bundelen. Stootkracht gepaard aan indrukwekkende instrumentbeheersing. Lewis en Pirog geven elkaar ruimte, om vervolgens weer unisono te schitteren boven een overdonderende ritmische bedding.
Het album opent dreigend met het titelnummer en een hyperventilerende themamelodie. Gestations bouwt voort op een funky baslijn, terwijl de solo’s hier relatief subtiel blijven. Denk aan het vroege Mahavishnu Orchestra van John McLaughlin, maar dan in een minimalistische bezetting. 30 Years Of Knowing sluit daarbij aan, al schuilt de kracht van de meeste tracks vooral in de trefzekere manier waarop virtuositeit en dynamiek elkaar afwisselen, zoals in Clutch. Onweerstaanbaar.
MARCEL HAERKENS
Deface The Currency – The Messthetics And James Brandon Lewis (Impulse) uit op 9 januari 2026
