Een magistraal, sfeervol album vol dynamiek, harmonie en vooral melodie. Persoonlijke liedjes met een kop en een staart.
Het nieuwe album Dear Fathers van gitarist/componist Ed Verhoeff is nog geen 2 minuten onderweg of er ademt iets door van Pat Metheny in de openingstrack Dear Sons. De genuanceerde en heel ruimtelijke sound doen denken aan het beste werk van de Amerikaanse gitarist en diens fameuze Pat Metheny Group. Maar ook al is de gelijkenis opvallend, en bijzonder knap, in de opvolgende titeltrack klinkt het spel en geluid van Verhoeff al meer ingedikt en daardoor heel eigen. Meteen valt hier ook de fraaie bassolo op van Mark Haanstra, die met zijn superieure baslijnen alle stukken op dit album vakkundig dichtlijmt.
Op Dear Fathers presenteert Verhoeff 8 composities geïnspireerd door het vaderschap en de diverse thema’s die daarmee samenhangen. Dat levert een indrukwekkend persoonlijk werkstuk op waarin Verhoeff zijn ziel blootlegt. Verhoeff beweegt zich gedurende zijn hele carrière tussen jazz, rock, latin en Braziliaanse invloeden. Dear Fathers borduurt daarop voort. Ondertussen is dit Verhoeffs vijfde solo-album, terwijl de muzikant al een flinke staat van dienst heeft met ruim 20 albums als coleider. En het totaal aan plaatopnamen waaraan hij meewerkte passeert de 70. Verhoeff werkte samen met Ilja Reijngoud, Angelo Verploegen, Lucas van Merwijk en natuurlijk Izaline Calister, met wie hij al 20 jaar de podia en studio’s deelt.
Hoe verzorgd en melodieus Verhoeffs gitaarspel op Dear Fathers ook klinkt, hij bewerkstelligt net zo makkelijk virtuoze solo’s, zoals de openingstrack demonstreert. Ook draait de gitarist zijn hand niet om voor het wat ruigere werk en donkere mysterieuze akkoorden, zoals in het tweedelige Family Rite, waarin topdrummer Yoràn Vroom fabuleus slagwerk aflevert. Father To Son is net zo’n dynamisch huzarenstuk. Deze track fascineert door de verbluffende wijze waarop Verhoeff zijn gevoel weet te vertalen in melodie. In Father To Son is het net alsof je de Verhoeff hoort en ziet communiceren met zijn zoon.
De eerste minuut klinkt als een bezorgde vader die met urgentie en liefde tot zijn kind probeert door te dringen. En als de zoon de ernst door heeft, geeft hij de aandacht aan pa die vervolgens zijn zorg en boodschap met pit, zorg en liefde herhaalt en toelicht. Dan geeft Verhoeff zijn zoon ruimte voor reflectie. Die reflectie visualiseert Marcus Olgers met van romantiek doordrenkt pianospel zonder dat het doorslaat. De adoratie en respect van de zoon voor zijn vader. Overigens is Olgers’ rol over de gehele linie indrukwekkend. Hij verrijkt de muziek van Verhoeff met flair door een groots gevoel voor melodie.
Dear Fathers is een streling voor het oor en imponeert van begin tot eind. Muziekliefhebbers die Verhoeff vooral kennen als begeleider, en daar terecht van onder de indruk zijn, zullen zich verheerlijken bij het beluisteren van dit magistrale album vol dynamiek, harmonie en vooral melodie. En dat laatste maakt dit album zo toegankelijk. Want ook al ligt jazz aan de basis van de muziek met zijn tempo- en kleurwisselingen, toch blinken de persoonlijke en sfeervolle composities uit in de manier waarop ze stuk voor stuk een heel coherente structuur bevatten. Het zijn daardoor liedjes met een kop en een staart. Natuurlijk, je ziet ze niet terug in de hitparade, maar de stukken nestelen zich wel snel in je hoofd. En dat is knap. Tijd voor Verhoeff om zelf weer in de spotlights te staan, want wat een grandioze muzikant, componist en bandleider is deze man.
SERGE JULIEN
Dear Fathers – Ed Verhoeff (Edition Records) uit op 17 december 2025
Concertdata:
7 maart 2026 – Hot House, Leiden
12 april 2026 – Beauforthuis, Austerlitz
