×

Attentie

There was a problem rendering your image gallery. Please make sure that the folder you are using in the Simple Image Gallery plugin tags exists and contains valid image files. The plugin could not locate the folder: images/winterjazz
×

Waarschuwing

JFile: :lezen: Kan het bestand niet openen: /srv/www/vhosts/jazz/media/k2/assets/js/k2.frontend.js?v=2.8.0&sitepath=/
JFile: :lezen: Kan het bestand niet openen: /srv/www/vhosts/jazz/plugins/content/jw_sig/jw_sig/includes/js/behaviour.js?v=3.6.0
Menu

Festivalnieuws: Afro funk op Music Meeting 2017

  • Gepubliceerd in Nieuws

Shabaka Hutchings en het fameuze Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou sieren het affiche van de komende Music Meeting, begin juni in Nijmegen.

Shabaka is gast van de BCUC uit Zuid-Afrika, het Orchestre Poly Rythmo komt al op de eerste dag het festival opluisteren. Het programma van de Music Meeting, 3, 4 en 5 juni in het idyllische Park Brakkenstein is nog volop in ontwikkeling, maar de eerste namen zijn bekend.

Kaarten zijn alvast te koop via de site van het festival.

Meer festivalnieuws

In de binnenstad van ‘s-Hertogenbosch vindt van 2 t/m 5 juni op verschillende podia de 44e editie van Jazz in Duketown plaats en de eerste artiesten die optreden, zijn bekend. Eén van de grote namen op het grootste gratis jazzfestival van Nederland is de Amerikaan Joshua Redman die tot de wereldtop van de (jazz)saxofonisten behoort. Zo stond Redman op het podium met The Rolling Stones en Stevie Wonder en zijn duo-album ‘Nearness’ met pianist Brad Mehldau is genomineerd voor een Grammy Award.

De opening op vrijdagavond op de Parade wordt verzorgd door Michelle David & The Gospel Sessions. Deze van oorsprong Amerikaanse zangeres heeft eerder gezongen met onder andere Diana Ross en zal tijdens Jazz in Duketown voor spektakel zorgen met power gospel met een rauwe bluesrand.

Het slotakkoord van het vierdaagse festival is voor Trijntje Oosterhuis. Zij wordt op de Parade bijgestaan door Dutch Concert Big Band, een bigband met veel zeer talentvolle jonge Nederlandse jazzmusici.

Vanuit Engeland treden ‘The Comet is Coming’ en ‘Sons of Kemet’ op. Deze bands spelen een mix van jazz en dance en worden beiden geleid door de veelgeprezen Engelse saxofonist Shabaka Hutchings. Andere artiesten die te horen en te zien zijn tijdens komend Jazz in Duketown zijn China Moses (US/FR), La Selva Sur (ES), The Preacher Men en Dinosaur (UK).

Meer namen en bijzonderheden in het programma worden later bekendgemaakt.

Jazz in Duketown trekt jaarlijks ruim 150.000 bezoekers en richt zich op jazz en aanverwante stromingen van nu en wordt tijdens het Pinksterweekend voor de 44e keer gehouden. Op de gratis te bezoeken podia in de binnenstad van ’s-Hertogenbosch treden nationaal en internationaal bekende muzikanten op.

Herbie Hancock naar Gent Jazz
De affiche van Gent Jazz Festival is op 7 juli enkele namen rijker met de komst van jazzlegende Herbie Hancock, Christian McBride’s New Jawn, French Quarter en Christian Scott. De Canadese saxofonist Ben Wendel speelt diezelfde dag drie sets op de Garden Stage, het tweede podium van het festival, met Ben Wendel Group. ’s Avonds sluit SCHNTZL daar de festivaldag af.
Eerder werden Norah Jones, Vincent Peirani & Emile Parisien, Omer Avital Quintet, Kleptomatics en Yves Peeters Gumbo aangekondigd.
Op vrijdag 7 juli staat de Amerikaanse jazzpianist en -componist Herbie Hancock op de Main Stage van Gent Jazz Festival, nadat hij er respectievelijk in 2003 en 2008 al te gast was. Met Hancock op de affiche haalt Gent Jazz Festival meteen een van de meest invloedrijke jazzmuzikanten naar de Bijlokesite. Met de wereldhits ‘Rockit’ en ‘Cantaloupe Island’ wist Hancock het brede publiek reeds vroeg te bekoren, maar op 7 juli brengt de legende ook nieuw werk, want Hancock werkt momenteel aan een nieuw studioalbum.
Diezelfde dag betreedt de Amerikaanse bassist Christian McBride de Main Stage met zijn nieuwe kwartet Christian McBride’s New Jawn, bestaande uit enkele veteranen van de jazzwereld: Josh Evans, Marcus Strickland en Nasheet Waits. McBride staat bekend als een begenadigd bassist met een palmares van meer dan 300 albums waar hij aan meewerkte. Hij speelde onder meer met grootheden als Sonny Rollins, McCoy Tyner, Freddie Hubbard en Pat Metheny, maar evengoed met artiesten als Sting of The Roots.
Verder staat op 7 juli French Quarter op het programma. Een gelegenheidsproject dat een dwarsdoorsnede van de jonge Franse scene biedt, met onder andere Thomas Enhco, Hugh Coltman en Airelle Besson in de bezetting. De virtuoze trompettist Christian Scott, komt na zijn zeer enthousiast ontvangen passage in 2009 terug naar de Bijlokesite, voor het startschot van de tweede festivaldag.
Voor de Garden Stage weet Gent Jazz Festival Ben Wendel Group te strikken, die er drie sets zal spelen. De Canadese saxofonist is een muzikale veelvraat die voornamelijk gekend is van Kneebody (getekend op het befaamde Brainfeeder-label van Flying Lotus). Vorig jaar zorgde Wendel nog voor een onvergetelijk concert met Kneedelus, een samenwerking tussen Kneebody en Daedelus. Met SCHNTZL haalt Gent Jazz Festival dan weer een van de meest spannende en minimalistische bands in de jonge Belgische jazzscene binnen. Gewapend met toetsen en drums sluiten ze op 7 juli de Garden Stage af.
De voorlopige line-up is als volgt: vrijdag 7 juli 2017: Herbie Hancock, Christian McBride’s New Jawn, French Quarter, Christian Scott, SCHNTZL, Ben Wendel Group; zondag 9 juli: Norah Jones, Vincent Peirani & Emile Parisien, Omer Avital Quintet, Kleptomatics, Yves Peeters Gumbo.

Lees meer...

Topniveau op laatste dag Brussels Jazz

  • Gepubliceerd in Nieuws

De (bijna) laatste dag van het Brussels Jazz Festival onderstreepte het hoge niveau van dit vrij nieuwe festival dat nog steeds zoekt naar zijn optimale vorm. In de programmering hoeft men het niet te zoeken, die was vrijwel vlekkeloos.

Tekst en beeld: Tom Beetz

Een festival dat 10 dagen duurt is een hele zit. Niet veel liefhebbers hebben het opgebracht om alle dagen aanwezig te zijn, ondanks het feit dat een 10-dagenpas niet veel meer kost dan één dag North Sea Jazz. Als men wilde kon voor elk concert een apart kaartje worden gekocht, met het gevolg dat alle concerten van zeer goed bezet tot uitverkocht waren. Dat mag bijzonder worden genoemd, zeker als men bedenkt dat niet alle muziek even toegankelijk was.

De laatste festivaldag, in feite kwam een dag later nog een toegift van dj Buscemi die de stomme film Nosferatu van een live soundtrack kwam voorzien, was weer van het topniveau zoals dat zeker de helft van de festivaldagen het geval was. Deze avond werd geopend door Phronesis. Dit Noors-Brits-Deense trio is al een aantal keren in ons land te horen geweest en bleek er in het Flagey theater weer een schepje bovenop gegooid te hebben. Dit trio had al maanden niet meer opgetreden, drummer Anton Eger vertelde dat hij de laatste zes weken alleen bezig geweest was met componeren en zelfs geen drumstok had aangeraakt. En toch was hij de zoveelste drummer van dit festival die met zijn opzwepende slagwerk alle aandacht naar zich toe trok.

Misschien zorgde de lange abstinentie er wel voor dat het trio frisser dan ooit klonk en een enorme hoeveelheid energie en plezier uitstraalde. Leider-bassist Jasper Høiby liep achteraf glunderend door de foyer. Terecht, want alles was deze avond op een bijzondere manier bij elkaar gekomen. Deze groep behoort tot het beste dat de jazz momenteel te bieden heeft, diep geworteld in de traditie en toch volledig van nu. De kern van dit trio is sound, waarbij de leden optreden als simulataan solerende individuen, die van elkaar kunnen wegdrijven en weer bij elkaar komen en op die manier één organisch geheel vormen. Swing speelt daarbij een alles overheersende rol, maar heel anders dan in de klassiek jazz. De swing is niet meer het hoofddoel, ligt er niet duimendik bovenop, maar vormt onderhuids een gevoel dat de muziek in een heftige groove brengt.

Het contrast met de muziek van de Zwitserse pianist Nik Bärtsch kon niet groter zijn. Bärtsch begon met een kleine formatie met twee drummers en klarinettist Sha. Zijn muziek is minimal jazz te noemen. Ritmische patronen worden continu herhaald waarbij slechts hele kleine verschuivingen plaats vinden. De zaal is bijna in duisterheid gehuld en voor je het weet wordt je door het ritme naar binnen gezogen en meegesleept in beeldende muziek die je zelf kunt invullen. Dit alles, ondanks de aanwezigheid van twee drummers, soms aangevuld door de klarinettist die een hi-hat erbij neemt en Bärtsch die met drumstokken de piano bespeelt, is van een verstilde subtiliteit, waarbij de glasheldere pianonoten en de jubelende xylofoon een bezwerende en onheilspellende tegenstelling vormen met de oerdiepe bromgeluiden uit de contrabasklarinet van Sha. Na de lange spannende compositie kwamen er zes strijkers bij, twee violisten, een altviool, twee cello’s en een bas. De muziek veranderde daardoor van karakter. Ging het in het eerste deel over ritme, nu werd door de strijkers daar een laag van melodische muziek overheen gelegd. De prachtige compositie die noot voor noot was uitgeschreven doorbrak de grens tussen improvisatiemuziek en hedendaags klassiek, waarbij de minimal music van het ritme nu ondergeschikt werd aan de melodische strijkers. Opvallend was dat deze ingewikkelde muziek foutloos werd gespeeld zonder enige bladmuziek, waardoor het podium open bleef en de luisteraars nog meer naar de musici werden getrokken.

Dit geslaagde festival werd besloten door de Britse groep Sons of Kemet, die met keiharde funk de veel te kleine foyer omtoverden tot een feesthal waar tot zeer laat de dansers uiting gaven van hun enthousiasme.

Lees meer...

Winter Jazzfest breekt muzikale grenzen open

  • Gepubliceerd in Nieuws

Van 5 tot en met 10 januari vond in New York de dertiende editie plaats van Winter Jazzfest. Zo'n 8000 jazzliefhebbers lieten zich 6 dagen lang onderdompelen in een bad van experimentele, avontuurlijke muziek. Jazzism was er opnieuw bij.

Tekst: Pieter Koten

Fotografie: Jati Lindsay

Eénmaal per jaar barst New York muzikaal uit zijn voegen tijdens Winter Jazzfest, het festival dat in 2005 begon als een ééndaagse showcase om de lokale scene te promoten. Vandaag is dit gebeuren uitgegroeid tot een gerenommeerd zesdaags festival, dat zowel het publiek aanspreekt als internationale muziekprogrammeurs. Het festival heeft ondertussen een stevige reputatie opgebouwd als betrouwbare barometer voor avontuurlijke en experimentele muziek.

Bekijk hier meer foto's van Winter Jazzfest in New York.

{gallery}winterjazz{/gallery}

Black lives matter

In de programmatie (met meer dan 125 concerten) vielen er dit jaar drie grote artistieke lijnen te onderscheiden. Naast de centrale rol voor drummer Andrew Cyrille als artist-in-residence en de herdenking van de geboortedatum van Thelonious Monk - ondertussen al 100 jaar geleden, lag de klemtoon op de onderdrukking van de zwarte bevolking of de zogenaamde 'black lives matter'. Artistiek directeur Brice Rosenbloom: 'We scharen ons achter de filosofie van 'black lives matter' en willen muzikanten een podium bieden om een antwoord te bieden op de onrechtvaardigheden via hun muziek. Meer dan ooit zijn we gestimuleerd om te streven naar gelijkheid en rechtvaardigheid voor iedereen.' Winter Jazzfest engageerde zich zelfs dit jaar om een deel van de opbrengst van het festival te schenken aan organisaties die zich opwerpen tegen discriminatie. Muzikale projecten die zich tijdens het festival achter deze visie schaarden, kwamen van muzikanten als Craig Harris ('Breathe'), Jaimeo Brown ('Work Songs'), Mike Reed ('Flesh & Bone'), Nate Smith, Kendrick Scott,...

Marathon

Speerpunt van het festival is en blijft de tweedaagse marathon op vrijdag en zaterdag, waarbij er elke avond keuze was uit meer dan 70 concerten op een twaalftal verschillende locaties. Waar tot vorig jaar bijna alles nog geconcentreerd was rond Bleecker Street, waren dit keer heel wat concertlocaties gesitueerd aan Union Square (in de vestigingen van The New School) en ook ten oosten van Broadway. De (wandel)afstanden tussen de verschillende zones vielen best mee, maar nog meer dan vorige edities moest je rekening houden met volle zalen en kon je dus maar beter op tijd aanwezig zijn.

Harpiste Brandee Younger

Bij de nieuwe locaties vielen Bowery Electric, Bowery Ballroom en vooral Nublu in de smaak. Deze laatste club werd in 2002 opgericht door saxofonist Ilhan Ersahin, die meteen een stevige reputatie wist op te bouwen. Vandaag is de plek zoveel meer dan alleen maar een club, maar een echte referentie en een ware zegen voor veel muzikanten, volgens Jason Lindner (toetsenist Now vs Now, David Bowie,...): 'Nublu is the place to be als je cross-over muziek maakt. De club heeft een underground karakter, maar is tegelijk ook zeer laagdrempelig. Een unieke combinatie.' Tijdens Winterjazz zagen we in Nublu onder meer een begeesterende jam van Jason Lindner met drummer Justin Brown, een nieuw project van drummer Marcus Gilmore (Action's Speak) en een bij momenten verrassende set van harpiste Brandee Younger.

Even verderop, in The Bowery Electric, werden we serieus van onze sokken geblazen door SFD, een relatief nieuw trio met saxofonist Colin Stetson, bassist Trevor Dunn en drummer Greg Fox. Wat deze muzikanten brachten, is een waar huzarenstuk. Het eerste deel van hun set bestond uit één langgerekte impro van meer dan een half uur waar de pure power van afspatte. Colin Stetson haalde op zijn typerende daverende manier uit op zijn bassax met zijn kenmerkende circulaire ademhaling. Greg Fox pompte onvermoeibaar de hardste ritmes uit zijn drum, onder meer door constant gebruik van zijn dubbele drumpedaal. En ook contrabassist Trevor Dunn ging de hele tijd als een bezetene te keer op zijn instrument. Het staande publiek zette het bij momenten zowaar op een headbangen, de term 'metaljazz' typeert dan misschien ook wel best hun sound.

Net zoals bij de vorige editie kreeg ECM Records opnieuw een volledig podium ter beschikking in The New School. Thomas Stanko moest op het laatste moment verstek geven, waardoor contrabassist Michael Formanek met zijn all-star kwartet (met Craig Taborn, Tim Berne en Gerald Cleaver) een fantastische set bracht met materiaal uit zijn twee ECM-albums. Meteen daarna was het de beurt aan Jakob Bro voor zijn Amerikaanse vuurdoop met zijn trio met Joey Baron en Thomas Morgan. Ook hij kan al putten uit twee ECM-albums en wist het Amerikaanse publiek meteen voor zich te winnen met een zeer subtiele en sfeervolle set. Het derde concert dat we die avond bijwoonden, kwam van

Ravi Coltrane in duo met met pianist David Virelles. Beide muzikanten speelden al vaker samen in andere bezettingen (waaronder het eigen kwartet van Coltrane), maar nog nooit als een duo. Alweer een première, die hopelijk gauw uitmondt in een album op het ECM-label.

Maar The New School was niet alleen voorbehouden voor ECM. In andere locaties van deze indrukwekkende school was er ook plaats voor jong talent. De Chileense saxofoniste Melissa Aldana, waarvan veel verwacht werd, bracht een goeie, maar niet uitzonderlijke set. Tomeka Reid op haar beurt wist wel te overtuigen. Deze celliste maakt deel uit van de florerende jazzscene uit Chicago en speelt onder meer met Roscoe Mitchell, Anthony Braxton,... Tijdens Winterjazz presenteerde ze haar eigen kwartet met Mary Halvorson op gitaar. Het kwartet was een aangename verrassing en bracht een meeslepende set, met een goeie balans tussen compositie en improvisatie.

Special nights

Pharaoh Sanders

Het festival bestond dit jaar uit zes stevig gevulde avonden. Behalve de twee marathonavonden waren er ook opnieuw 'special nights': de openingsavond met Pharaoh Sanders, een jam rond Thelonious Monk, een avond rond Sam Amidon en de slotavond rond Charlie Hadens Liberation Music Orchestra.

De openingsavond in Le Poisson Rouge bestond uit een double bill. De set van headliner Pharaoh Sanders was van begin tot eind één spirituele trip, met onder meer een glansrol voor drummer Jonathan Blake. In het tweede gedeelte van de set zorgde special guest Ravi Coltrane met zijn forse uithalen op klarinet dat dit concert wel een zeer unieke gebeurtenis werd.

Heel wat mensen keken verwachtingsvol uit naar de support act van die avond. Saxofonist Shabaka Hutchings leverde één van dé albums van 2016 af met 'Wisdom of Elders'. Dit project, waarvoor hij in zee gaat met muzikanten uit Zuid-Afrika, is misschien wel zijn absolute magnum opus. Het concert op Winterjazz was een absolute wereldpremière, want behalve een tweetal concerten in Zuid-Afrika meteen na de opnames had deze band nog niet live gespeeld. Dat verklaarde ook waarom het concert wat aarzelend startte en waarom Shabaka Hutchings zelf eerder aftastend was. Tegelijk moest de band ook afrekenen met een povere geluidsmix. Gaandeweg kwamen de muzikanten los en nam de frontman zelf zijn band op sleeptouw. Na een eerste ontketenende sax-solo steeg heel de band al snel boven zichzelf uit. Naast Shabaka Hutchings zelf, was er ook een opmerkelijke rol voor drummer Tumi Mogorosi met zijn explosieve ritmes en zanger Siyabonga Mthembu die naast de krachtige zangpartijen ook poëzie declameerde. Eén van de absolute hoogtepunten van het festival!

Shabaka Hutchings liet zich ook nog op een ander moment tijdens het festival gelden. Op zondagavond was hij een opmerkelijke gast tijdens een jam in Littlefield Brooklyn, waar een twaalftal muzikanten aan de slag gingen rond composities uit het solo-album van Thelonious Monk (die dit jaar 100 jaar geleden geboren werd). De meeste muzikanten situeerden zich eerder in het spectrum van de iets meer experimentele jazz: Kris Davis, Linda Oh, Trevor Dunn,... Het was echter een zeer aangename verrassing om te merken hoe Shabaka Hutchings zich ook perfect uit de slag trok in deze context waar hij eerder vrijer te werk moest gaan. Met gitarist Marc Ribot en violist Charlie Bunham bracht hij een fantastische bewerking van de song 'I'm confessin' that I love you'. Die avond maakte eens te meer duidelijk dat er maar één code geldt in jazz (die van de absolute vrijheid) en dat muziek een universele taal is.

Andrew Cyrille

Artist in residence was de ondertussen 77-jarige drumlegende Andrew Cyrille, één van de absolute vaandeldragers van de freejazz-scene in New York. Zelf zagen we hem tijdens het festival meermaals aan het werk. Zijn opvallendste performance bracht hij in duo met tenorsaxofonist Bill McHenry. Deze set concentreerde zich vooral op hun laatste album 'Proximity', dat vorige herfst verscheen. De synergie tussen beide muzikanten was zeer opmerkelijk en de set balanceerde tussen traditioneel en zeer experimenteel. Eén van de meest magische momenten was ongetwijfeld de betoverende song 'Bedouin Woman', die voortdrijft op een aanstekelijk, Afrikaans ritme.

Een paar dagen later gaf Cyrille nog soloconcert waar het speelplezier van afspatte als support act voor de special night rond Sam Amidon. Ook deze avond was weer een zeer unieke gebeurtenis: Amidon valt eerder te situeren binnen de folk, maar Winterjazz durfde het aan om hem te koppelen aan een tiental jazzmuzikanten zoals Marc Ribot, Shahzad Ismaily, Linda Oh en opnieuw Andrew Cyrille. Het resultaat was een magische avond waarbij de grenzen van muziek(genres) opnieuw overschreden werden.

Lees meer...
Abonneren op deze RSS feed