Menu

Gent Jazz: vurig duet tussen ras-virtuosen

  • Gepubliceerd in Blog

 

De tweede week van het Gent Jazz Festival 2013 begint heerlijk zomers, waarbij sfeer en locatie elkaar perfect aanvullen. Zonnig weer, koude pilskes, eetstandjes, half open tenten en vooral veel goede muziek vormen de ingrediënten van de twaalfde editie die verrassende wendingen krijgt….

Tekst: Angelique van Os

De twaalfde editie van Gent Jazz lijkt vooral in het teken te staan van vocalisten. Vorige week waren headliners Kurt Elling, Diana Krall, Dee Dee Bridgewater, Bobby Womack en Brian Ferry al te zien. Dit weekend worden Madeleine Peyroux, Jamie Cullum, José James, Becca Stevens, Elvis Costello en Valerie June aan toegevoegd.

Maar er is meer: de donderdag start met een vurig duet tussen twee ras-virtuozen: de Italiaanse Stefano Bollani (40) en de ruim een keer zo oude Martial Solal (85)!

De techniek en souplesse van Solal is nog uitmuntend. Zijn handen dansen en vliegen over het klavier met alle gemak van de wereld. De twee pianisten zijn aan elkaar gewaagd, ze dagen elkaar uit en vinden elkaar blindelings. Ze improviseren, maar begeleiden elkaar ook fantastisch. Wel met dusdanig veel noten, dat het duizelt. Het is jammer dat ze alles vol spelen, maar ja, met zoveel muzikale bagage heb je dan ook veel te vertellen. Dat gaat overigens gepaard met de nodige (slapstick) humor, verwijzend naar klassieke thema’s, filmscores en cartooneske scenes. Bollani wiebelt en stuitert achter de Steinway en tovert constant een grote glimlach op zijn gezicht. Overigens zijn het meesters in het bewerken van standards: de nummers zijn bijna onherkenbaar gerestyled na een ‘BollaniSolal-behandeling’.

De compactheid van het Bijloke festivalterrein geeft altijd een intiem, bijna familiair gevoel. Er zijn dan ook letterlijk alle leeftijden te vinden. De Bourgondische levensstijl van de Vlamingen sluit daar perfect bij aan: relax en geniet, en doorschuiven naar de enorme tent.

De tweede hoofdact is de Israëlische Avishai Cohen. De bassist springt van klassiek, straight forward jazz, naar sferen en invloeden uit het Midden-Oosten, en past daarbij  ongewone maatsoorten toe. Cohen kreeg in de jaren ’90 bekendheid toen Chick Corea hem opnam in zijn band. De muziek van de New Yorkse Israëliër klinkt heel toegankelijk en avontuurlijk tegelijk. In de band spelen twee opvallende jonge muzikanten: pianist Nitai Hershkovitz en de slechts 19- jarige (!) Ofri Nehemya, die met zijn vette sound veel respons vanuit de zaal ontvangt. Cohen zelf vormt de verbindende schakel van het geheel, waarbij hij zijn musici veel ruimte geeft en zelf opgaat in het collectief. Hoewel, zo nu en dan verschijnt hij glansrijk op de voorgrond. Saxofonist Eli Degibri blijft wat meer op de achtergrond en speelt tot halverwege de set een beetje mat. In een steviger fusionstuk geeft hij flink gas in een uitbundige solo, en gaat een interactieve dialoog aan met Cohen die overgestapt is op de elektrische bas. De zaal is wakker en joelt luidruchtig. De veelzijdige Cohen strijkt vervolgens in een intermezzo met Herskovitz, waarbij alle energie wegebt in een ingetogen stuk. Gelukkig komt die energie terug in het daaropvolgende mysterieuze nummer, met prachtig samenspel tussen het trio.

Het is een afwisselende set die van akoestisch, klein en ruimtelijk, switcht naar stevige en opzwepende fusion jazzrock. De toegift is verrassend en gewaagd: terwijl de bandleider zichzelf begeleidt, begint hij plots te zingen in Ladino, een oude Spaanse taal die is afgeleid van het 15e eeuwse Castiliaans, meent Jazzism-collega Rik van Boeckel. Dat breidt hij uit met een volgend slotstuk, dat juist weer Engels is en hij strijkt. Helaas valt het geluid half uit .Voor het Gentse publiek maakt dat niet uit, het debuut van Avishai Cohen op hun festival laat diepe indruk achter.

Dat gold allerminst voor publiekslieveling Madeleine Peyroux, die de avond afsloot met een negenkoppige band. Compleet met strijkkwartet en Hammond B3 zou er vuurwerk moeten volgen zou je denken. De verschijning van de zangeres spreekt alleen al boekdelen: ze ziet er slonzig uit, alsof ze zo uit bed is gestapt. Vermoeid ook en lichamelijk is ze minstens tien kilo zwaarder. Wat is er met haar aan de hand? Ook haar stem klinkt matig, lager en rauw. Haar meisjesachtige flair lijkt als sneeuw voor de zon verdwenen en haar blik is afwezig. Triest om haar zo te zien en vooral te horen. De zangeres die zoveel lof krijgt vanwege haar eigenzinnige geluid dat sterk doet denken aan Billie Holiday overtuigt niet. Haar tekstinterpretatie, timing en fraseringen doen dat gelukkig wel, maar haar zang is weinig dynamisch en afwisselend. Dat geldt ook voor de voortkabbelende band en liedjes die niet raken. De kracht ligt hoofdzakelijk bij de strijkarrangementen, die een romantische bijna nostalgische sfeer oproepen. Daarmee is dan ook alles gezegd. De climax en energie van eerder op de avond valt nergens te bespeuren en mensen verlaten vroegtijdig de tent. Zonde, Peyroux verkeert duidelijk in een bluesmodus. Hopelijk komt ze dat snel weer te boven. 

 

Lees meer...

NSJ: Pet Sounds en Grunge Jazz

  • Gepubliceerd in Blog

Jazzism Redactie blog 5

Good old Chick Corea (72 reeds) treedt aan met zijn nieuwe band, The Vigil, een beetje op Return To Forever leest geschoeid. Complexe structuren en harmonieën vonden we bijna te virtuoos, struikelend over de tellingen, echte musicians musicians muziek, waar een drummer als Chris Dave zijn tong bij af zou likken....

Nee, dan even parkeren bij het plaatsje dat naast Norah Jones, Madeleine Peyroux en Melody Gardot zou kunnen worden ingenomen door de Amerikaanse singer-songwriter Kat Edmonson. Haar stem doet een beetje aan Duffy denken, maar ze heeft haar zaakjes en songs goed op orde. De Amerikaanse lieflijke zangeres brengt een ode aan songs van de American Songbook en The Beach Boys (Pet Sounds). Mede door haar zware Texaanse accent heeft ze een eigen geluid. Muzikaal misschien niet  heel spannend maar wel met een mooi timbre gebracht. De interpretatie van songs is interessant, omdat Edmonson durft te spelen met ruimte en minimalisme er een eigen countryswing aan geeft, waarmee ze de zaal weet te betoveren.

De stevige soulrock van Gary Clark jr., sterk beïnvloed door Jimi Hendrix, blies het puliek bijna letterlijk de Maaszaal uit. Ondanks het harde volume bleef de band prima overeind en toonde Clark zijn klasse als zanger en gitarist. Al scratchend op zijn gitaar als een vette hiphop dj, stal hij de show en ging daarna volledig los in een minuten durende solo, waarmee hij de zaal op z'n kop zette.

We hadden graag willen vertellen hoe mooi het concert van Maalouf, het trompetwonder uit Libië maar woonachtig in Parijs, was. Of Margriet Sjoerdsma met haar Eva Cassidy project: helaas, overvol. Gelukkig hebben we daar een van de projecten van John Zorn, waar altijd plaats is. Want weinigen zijn bestand tegen het trash-metal geweld van razende toppers als Medeski op toetsen en Mike Patton als zanger: grunge jazz op zijn allerbest!! Superstrak en enerverend gespeeld door Trevor Dunn op bas en de werkelijk weergaloze Joey Baron op drums: fenomenale Templars (Tempeliers).

Ook bij Joris Roelofs was meer plaats. Hij kiest steeds meer voor de basklarinet in plaats van de altsax, een bewuste keuze, altijd te loven. Hij onderzoekt daarmee alle mogelijkheden van het instrument en kent zichzelf een steeds vrijere rol toe hiermee. Zijn materiaal? Modern creative, zoals dat nu heet, zijn trio bestaat uit Amerikanen (Roelofs werkt veel in USA), als improvisator is Roelofs pas echt in zijn element: een boeiende set.

Meer vrije geïmproviseerde muziek was er naast jarige job Jon Zorn niet zoveel te bespeuren. Saxofonist Tim Berne vormde met zijn kwartet Snakeoil een uitzondering. Lange scheurende noten, drukke lijnen die Berne afwisselde met het schelle klarinetspel van Oscar Noriega, terwijl pianist Matt Mitchell en drummer Ches Smith stevige tegenstemmen en ritmen speelden. Het samenspel tussen beide blazers, druk van blad lezend, was niet altijd even strak. Of was dat juist de bedoeling? Complex was het wel. Eigenzinnig ook. Mooi? Eerder avontuurlijk....

De up-coming Britse zanger Kwabs bracht heel andere koek: een mix van soul, pop, electro en vette beats. Mooie warme stem met laag timbre dat iets weg heeft van Donnie Hataway. Goede dynamische band die nog wel wat statisch oogt. Kwabs zelf bespeelt het publiek als sterke frontman  en zet een goede show neer met mooie teksten, rijke melodieën en aanstekelijke mid-tempo grooves. Jamie Cullum wandelt kort na zijn eigen optreden naar voren om de zanger te beluisteren en hem aan te moedigen. Dat geldt ook voor vocaliste Gretchen Parlato, die naast hem staat. Dat is ook zo tof aan North Sea, musici kunnen (soms anoniem) zelf ook een beetje genieten van de potpourri van stijlen en artiesten. Houd Kwabs in de gaten; zonder meer één van de verrassingen van NSJ 2013!

Dan is het tijd voor een potje world: Eliane Elias Quartet met Randy Brecker en Joe Lovano. De Braziliaanse pianiste/zangeres Eliane Elias start met een  Gilberto Gil song, daarna volgt Randy Brecker op trompet in een Chet Baker-tribute. Brecker speelt kleurrijke frases over Elias' warm klinkende pianospel dat ook gekenmerkt wordt door die mooie Braziliaanse swing. Waarna Joe Lovano inspringt in die lichte Braziliaanse jazzswing. Na een hommage aan Baden Powell, met zacht fluwelen stem gezongen door Eliane Elias komt de set tot een fraai einde.

Tot slot Bassekou Kouyate uit Mali, de meester op n'gori, het viersnarige instrument uit zijn land, dat hij elektrisch heeft versterkt en die ook bespeeld wordt door zijn zoons en broer. Er is niet vaak traditionele muziek uit Mali met een moderne twist op North Sea Jazz en Bassekou bewijst met zijn meesterlijke spel en zijn magistrale snijdende solo's, dat hij er zeer terecht stond. Zijn Afrikaanse bluessolo deed aan Ali Farka Toure denken, maar wereldmuziekkenners weten dat de roots van de Amerikaanse blues juist in West-Afrika liggen. Toch vraagt Bassekou zeer vriendelijk aan het publiek: ‘Do you like blues?’ Uiteraard een bevestigend antwoord. Zijn zoons springen ondertussen al spelend over het podium, zijn jonge neef geeft een weergaloze solo op de tama, de kleine talking drum, en het tot dan toe zittende publiek veert daarna in zijn geheel op en wordt het één groot dansfeest!

Op naar de nacht! Morgenochtend daarvan een verslag.

Jazzism: Angelique van Os, Rik van Boeckel, Jan Jasper Tamboer, Kees Smallegange, Dietmar Terpstra, Paul Evers


Lees meer...
Abonneren op deze RSS feed