Met haar fluwelen stem, subtiele arrangementen en intieme samenspel verweeft Gretchen Parlato jazz, bossa en pop tot een tijdloos geheel.
Vlinders in de herfst zijn exotisch en zeldzaam. Zangeres Gretchen Parlato lijkt in haar lange jurk wel een beetje op een dagpauwoog, badend in het blauwe en rode licht van het Bimhuis. Haar ogen zijn gesloten en grotendeels verscholen achter een asymmetrisch kapsel. Net als bij een eerder optreden in 2024 zingt ze het prachtige Butterfly van Herbie Hancock. Een lang intro begint met haar stem, die als een berimbau een melodisch ritme inzet, ondersteund door vegend handgeklap. Dan zet het trio de begeleiding in. Vervolgens spelen ze de eerste drie nummers van haar vorige maand verschenen plaat The Wise Ones.
'The Wise One'
Dat album doet denken aan de jaren 80, toen dit soort muziek ook buiten de jazz een breed publiek bereikte. De gladde productie, toegankelijke melodieën en geslaagde samenwerkingen met Robert Glasper, Meshell Ndegeocello en Alan Hampton leveren een album op dat als geheel overtuigt, maar ook mogelijke singles heeft. Toch is Parlato is vooral een musician’s musician, een beetje zoals Minnie Riperton. Ze heeft geen fluitregister, maar wel dat luchtige, intieme geluid. Ook de productie van het album doet denken aan Riperton. Met de cover van Stevie Wonders If It’s Magic, van zijn album Songs In The Key Of Life uit 1976, komt een golf van nostalgie bovendrijven. De combinatie van stemmen, keyboard en lage bas zorgen voor een directe link naar de zomer van dat jaar.
Korte solo’s van Taylor Eigsti
Tijdens het concert geeft Taylor Eigsti de arrangementen kleur op piano en Fender Rhodes. Polyritmiek en onverwachte wendingen kenmerken de covers. Die blijven herkenbaar, maar krijgen vooral een geheel eigen uitvoering. Eigsti is ook de belangrijkste solist, zelfs zijn vrij korte solo’s krijgen applaus. Parlato pikt vervolgens precies op het juiste moment die ene noot uit het onderliggende akkoord op, die de stemming bepaalt en een nieuwe richting inblaast. Jonathan Barber op drums zorgt voor een Californische bries een een tijdloze West Coast groove.
Composities met een licht mysterieuze toon
Zowel op het album als op het podium verweeft Parlato haar fluwelen, enigszins nasale stemgeluid in een intiem samenspel met de instrumenten en de andere stemmen. In haar aanpak krijgen alle composities een licht mysterieuze toon, die het repertoire aaneenrijgt tot een etherisch sprookjesachtig geheel. Op het album zingt Becca Stevens samen met bassist Alan Hampton mee op de Tears for Fears-cover Mad World. In het Bimhuis blijft de uitvoering ook zonder Stevens overeind. Block The Sun van Robert Glasper krijgt door de lage bastonen een slaapwandelende kwaliteit. In Parlato’s eigen compositie Never Come Down, op het album uitgevoerd met Meshell Ndegeocello, is de hand van echtgenoot en drummer Mark Guiliana te herkennen.
Applaus verbreekt de betovering
De liveperformance in het uitverkochte Bimhuis is introvert, op een manier die in deze zaal goed werkt. Soms verbreekt het applaus na de vrij korte solo’s de stilte en daarmee ook de betovering tijdens de nummers. Uiteindelijk laten muzikanten en publiek zich samen meevoeren door de muziek. Zowel live als op de plaat laat Parlato horen waarom ze tot de voorhoede behoort van een generatie zangers die jazz, bossa en pop moeiteloos verweven. Intimiteit, samenzang en improvisatie gaan daarbij boven virtuositeit. Noem het West Coast Music 2.0.
Tekst: Monica Rijpma | Foto’s: Sydney Korsse
Gezien: Gretchen Parlato Quartet – 15 oktober 2026, Bimhuis, Amsterdam
