Tenorist Simon Rigter speelde ruim 25 jaar geleden met de Amerikaanse trombonist Curtis Fuller (1932-2021). Die vertelde hem inside-verhalen die hij nog steeds niet is vergeten.
In mei 1999 vroeg pianist Peter Beets mij op het laatste moment mee te spelen op een concert tijdens het Anova Jazz Festival in Theater De Lieve Vrouw in Amersfoort, met Curtis Fuller als special guest, Frans van Geest en Joost van Schaik op bas en drums. Aanvankelijk zou er in kwartetbezetting worden gespeeld, maar Curtis had Peter gevraagd er ook een tenorsaxofonist bij te vragen; hij had nog maar één long en kon geen lange solo’s meer spelen.
Curtis Fuller was – en is – een grote held voor mij, dus ik voelde me enorm vereerd als 25-jarige. Hij stond op veel platen van onder meer Art Blakey’s Jazz Messengers en Cedar Walton, die al bij mijn geboorte in mijn vaders platenkast stonden. Curtis had een zeer herkenbare eigen stijl, met een geweldige articulatie en feel.
De mooiste verhalen vertellen
Het concert werd opgenomen en een jaar later op cd uitgebracht: Curtis Fuller & the Peter Beets Quartet Live at the Anova Jazz Festival Amersfoort. In 2011 bracht het label Maxanter een heruitgave van de cd, nu onder de titel Peter Beets Quartet Meets Curtis Fuller.
Curtis logeerde die week in Den Haag bij pianist Cees Slinger en zijn vrouw Hilde. Helaas kwam Cees een week in het ziekenhuis te liggen; daardoor was Curtis veel alleen thuis. Peter Beets en ik besloten hem elke dag op te halen om iets te drinken in de stad.
Hoewel Curtis in het begin enigszins gereserveerd was, nam hij ons al snel in vertrouwen en vertelde hij ons de mooiste verhalen. Bijvoorbeeld dat hij de bridge van Freddie Hubbards Up Jumped Spring had gecomponeerd. De trompettist had het stuk destijds meegenomen naar The Jazz Messengers; het werd op 18 maart 1962 live opgenomen in Renaissance Club in Los Angeles en uitgebracht op het Blue Note-album Three Blind Mice.
Meespelen op Coltranes legendarische Blue Train
Up Jumped Spring had oorspronkelijk nog geen bridge, en tijdens de repetities vond Curtis Fuller dat er iets miste. Daarom verzon hij er ter plekke een bridge bij. We speelden het stuk ook op het festival en het staat op de cd – met alleen Freddie Hubbard als componist.
Een van de meest glorieuze platen waarop Curtis Fuller meespeelt is John Coltranes Blue Train. De enige plaat die Trane ooit opnam voor Blue Note, op 15 september 1957 met verder Lee Morgan (trompet), Kenny Drew (piano), Paul Chambers (bas) en Philly Joe Jones (drums).
Vanzelfsprekend vroegen we hem naar die sessie. Anders dan labels als Prestige, Riverside en Savoy stelde Blue Note zijn muzikanten in staat om vóór de opname betaald te repeteren. Volgens menigeen een belangrijke oorzaak van de bijzondere kwaliteit van veel Blue Note-platen. Alleen ging er bij Blue Train iets mis. Op de opnamedag nam Coltrane een gloednieuw stuk mee, dat zelfs nog geen titel had.
Beduusd de Rudy Van Gelder Studio verlaten
Het thema zelf was heel eenvoudig. Het bestond louter uit noten uit de majeurtoonladder, met alleen in de laatste drie maten van de eerste helft een paar noten uit de mineurladder. Maar toen hij naar het akkoordenschema keek, schrok Curtis Fuller. Dat was uitzonderlijk gecompliceerd!
‘You can’t give me this on a moment’s notice’, zei Curtis.
Waarop Coltrane zei: ‘Dat komt goed uit, ik had nog geen titel.’ En hij schreef Moment’s Notice boven Curtis’ partij.
Na de opname verlieten Curtis Fuller en Lee Morgan enigszins beduusd de Rudy Van Gelder Studio in Hackensack, New Jersey. Ze waren absoluut niet tevreden over wat ze zojuist hadden opgenomen. ‘This recording is going to be history’, zei Lee Morgan sardonisch.
Eenmaal terug in Manhattan stalen ze wat fruit bij een stalletje en sliepen samen ‘s nachts op een bankje in Central Park, om elkaar warm te houden.
