Het saxofoonkwartet Artvark speelde in het Nijmeegse Brebl muziek van hun aankomende album ‘Four Fathers’. En dat smaakt naar meer.
Op het kleine podium staat Bart Wirtz. In z’n eentje blaast hij op zijn altsaxofoon de serene, ijle tonen van Sweelincks psalm 149. Van achteruit de zaal vallen de drie andere leden van Artvark hem bij, terwijl ze naar voren lopen. Het publiek is muisstil … En laaiend enthousiast als die psalm uit de 16e eeuw, na ingenieus samenspel van de vier saxofoons, eindigt in een levendige solo van Wirtz.
Voorproefje op nieuwe album
Op 12 maart stond saxofoonkwartet Artvark op het podium in Brebl in Nijmegen, in de industriële setting van de oude Honig soepfabriek. Het is een van de meest authentieke jazzlocaties van Nederland. Eigenlijk zouden de vier mannen van Artvark daar hun nieuwste album Four Fathers presenteren, het vervolg op het succesvolle album Mother Of Thousand uit 2020. Door omstandigheden is die release uitgesteld tot 11 september, maar vanavond geven de heren de goed gevulde zaal vast een voorproefje ervan. Met tien stukken, waarvan sommige nooit eerder live uitgevoerd.
Solo's vormen integraal onderdeel van het geheel
Op het dragende fundament van Peter Broekhuizens baritonsaxofoon weven Mete Erker (tenorsaxofoon), Rolf Delfos (altsaxofoon) en Wirtz in hun muziek een ingenieus klanktapijt. Speels doorschoten met swingende klanken. Ieder van de vier krijgt ruim de kans te soleren. Maar de kracht van Artvark ligt in de eenheid die de stukken uitstralen, alle in gezamenlijkheid gecomponeerd. De solo’s zijn geen proeven van individuele krachtpatserij, maar een integraal onderdeel van het geheel.
De blues mag je nooit vergeten
Artvark schotelt zijn gehoor een zeer gevarieerd programma voor. Zo zijn er bijna klassieke stukken als Give Me Quiet en het driedelige In A Clearing, waarin de invloed van Béla Bartók doorklinkt. Die worden afgewisseld met meer uptempo composities als Sweet Soulful Dad, met een mooi hoekig staccato en af en toe haast dissonant basisritme. En het spannende Catch Me, een strak opgebouwd wat gejaagd stuk waarin de grotestadshectiek fraai verklankt wordt. ‘Daarin hebben we ons laten inspireren door Charles Mingus en Roland Kirk’, vertelt Wirtz. ‘En de blues natuurlijk, die mag je nooit vergeten’, voegt Delfos eraan toe.
Subtiele tonen van schuifsaxofoon
Ronduit hallucinerend is Sliding, waar Erker en Broekhuizen de schuifsaxofoon ter hand nemen en subtiel schuivend de juiste tonen zoeken tegen de slepende achtergrond van de twee altisten. Het publiek zit ademloos te luisteren, zeker nadat Erker het stuk heeft ingeleid met de ontboezeming, dat Peter en hij dit nog nooit live in een zaal uitvoerden.
Een eenheid van vier individuen
De presentator van Brebl vraagt zich in zijn afsluiting af, hoe vier individuen toch dezelfde hersenpan kunnen hebben. Inderdaad, Artvark is een eenheid van vier aan elkaar gewaagde saxofonisten, die ieder via een andere weg dezelfde kant op gaan en op hetzelfde eindpunt uitkomen. De toegift bestond uit het romantisch lyrische Hold My Heart Steady, met een melancholieke solo van Delfos. Terecht stonden de aanwezigen, als één man op om Artvark met een welgemeend applaus te belonen. De verwachtingen voor Four Fathers zijn hooggespannen.
MARCEL BOUWMAN
FOTO’S: HENK BEENEN
Gezien: Artvark – 12 maart 2026 – Brebl Nijmegen
Lees ook:
07/01/2022 recensie Mother Of Thousand
