Jazzism

Xavi Torres’ ode aan Amsterdamse jazzmagie in elf duetten

Redactie Jazzism — Fri, 06 Feb 2026 11:00:26 +0000

Met ‘Amsterdam Magic’ maakte Xavi Torres een persoonlijk en avontuurlijk album. Elf duetten met muzikanten die hij bewondert en die zijn leven in de Nederlandse jazzscene kleur gaven.

Tekst: Mark van Schaick | Foto’s: Anisa Xhomaqi

De uit Tarragona, Spanje afkomstige pianist-componist Xavi Torres is een vaste waarde in de Nederlandse jazzwereld. Hij is als pianist te horen in tal van ensembles. Amsterdam Magic is een bewijs van zijn diepe connectie met de Nederlandse jazzscene. En een ode aan de musici met wie hij heeft gespeeld, gestudeerd en die hij als zijn gelijken beschouwt. Het album is zowel een muzikaal portret van de stad als een intieme momentopname van artistieke verwantschap. Op Amsterdam Magic speelt Torres duetten met Ben van Gelder, Reinier Baas, Tineke Postma, Fuensanta, Jamie Peet, Julia Philippens, Jasper Blom, Jesse van Ruller, Harmen Fraanje, Joris Roelofs en Clemens van der Feen.

Wat is jouw benadering bij componeren?

‘Muziek schrijven is iets wat al sinds mijn jonge jaren in mij zit. Tegelijkertijd is het veel werk en vraagt het standvastigheid: omgaan met deadlines, dingen echt afronden. Maar zolang ik muziek speel, zal ik blijven schrijven. Meestal begin ik aan de piano, op zoek naar melodieën. Ik probeer verschillende parameters en invalshoeken te gebruiken om nieuwe paden te vinden. Dit jaar heb ik mezelf uitgedaagd om twee volledig nieuwe projecten te schrijven: de Amsterdam Magic-duo’s en een nieuw trio-album met Miguel Zenón en Rita Payés als gasten. Nu neem ik even de tijd om weer inspiratie op te doen.’

Op basis waarvan heb je deze muzikanten gekozen?

‘De keuze was puur muzikaal. Deze musici behoren tot mijn favorieten, niet alleen in Nederland, maar wereldwijd. Het zijn ook mensen naar wie ik opkeek en met wie ik in mijn beginjaren graag had willen spelen. Het was lastig om te kiezen en sommige namen moest ik laten vallen. Omdat het praktisch niet uitkwam, of omdat het project anders uit balans zou raken. Maar dat is een luxeprobleem. We hebben hier een ongelooflijk rijke scene.’

Is dit album een momentopname, of zit er ook een diepere toewijding in?

‘Juist die toewijding maakt dit project uniek. De logistiek met elf verschillende muzikanten was niet eenvoudig, dus ik omarmde het idee om gewoon samen in de studio af te spreken. De diepere toewijding zit enerzijds in het feit dat ik voor iedereen speciaal heb gecomponeerd. Anderzijds in hoe serieus en intens de musici zich voorbereidden. Vanaf de eerste take klonk het echt en betekenisvol. Natuurlijk is het waardevol om iets langdurigs op te bouwen, maar de magie van dit project zit voor mij juist in de spontaniteit en het risico.’

Hoe vertaal je iemands muzikale persoonlijkheid naar noten?

‘Ik probeer te vertrekken vanuit wat ik het meest bewonder in iemands spel, en tegelijk de balans tussen de stukken te bewaren. Het eerste nummer dat ik schreef was voor Tineke. Een lange, zingbare melodie met een bitonale hook aan het einde. Haar solo’s heb ik bewust opengelaten, omdat ik haar vrije benadering zo mooi vind. Met Julia speelde ik eerder als duo. Voor haar ging ik meer de klassieke kant op: een lange melodie waarin we met tijd konden fluctueren, met zowel speelse als serieuze klanken. Voor Jamie wilde ik ritmische complexiteit en verschillende onderverdelingen, als contrast met de andere stukken. Bij Clemens stond zijn strijkstokspel centraal. Reiniers stuk begint vanuit zijn eigen idee om 12/8 in oneven groepen te verdelen (2, 3, 2, 3, 2). Voor Ben van Gelder schreef ik snelle arpeggio’s die bijna alleen hij kan spelen. Dat gecombineerd met een Braziliaans ritme, zo ontstond het stuk waar hij bij was. Zo heeft elk nummer zijn eigen uitgangspunt, maar altijd met de intentie hun kunstenaarschap en magie te laten schitteren.’

Waar staat deze muziek vergeleken met de output van je trio?

‘Het trio voelt nog steeds als de hoeksteen van mijn muzikale output. Ik doe verschillende projecten, maar het trio blijft. Volgend jaar verschijnt er ook een nieuw trio-album met gasten. Amsterdam Magic voelt anders: het is een ode aan mijn leven in Amsterdam en aan de muzikanten die ik bewonder. De titel bedacht ik terwijl ik door de stad fietste. Het is een eerbetoon aan een plek die me zoveel heeft gegeven. Daarom voelt het als iets eenmaligs, een bijzonder leuke één keer!’

Deze tekst is een ingekorte versie van het interview dat eerder verscheen op injazz

Amsterdam Magic – Xavi Torres (Just Listen Records) uit op 19 december 2025

Het bericht Xavi Torres’ ode aan Amsterdamse jazzmagie in elf duetten verscheen eerst op Jazzism.

Albumrecensie: ‘Dear Fathers’ – Ed Verhoeff

Redactie Jazzism — Wed, 04 Feb 2026 16:12:19 +0000

Een magistraal, sfeervol album vol dynamiek, harmonie en vooral melodie. Persoonlijke liedjes met een kop en een staart.

Het nieuwe album Dear Fathers van gitarist/componist Ed Verhoeff is nog geen 2 minuten onderweg of er ademt iets door van Pat Metheny in de openingstrack Dear Sons. De genuanceerde en heel ruimtelijke sound doen denken aan het beste werk van de Amerikaanse gitarist en diens fameuze Pat Metheny Group. Maar ook al is de gelijkenis opvallend, en bijzonder knap, in de opvolgende titeltrack klinkt het spel en geluid van Verhoeff al meer ingedikt en daardoor heel eigen. Meteen valt hier ook de fraaie bassolo op van Mark Haanstra, die met zijn superieure baslijnen alle stukken op dit album vakkundig dichtlijmt.

Op Dear Fathers presenteert Verhoeff 8 composities geïnspireerd door het vaderschap en de diverse thema’s die daarmee samenhangen. Dat levert een indrukwekkend persoonlijk werkstuk op waarin Verhoeff zijn ziel blootlegt. Verhoeff beweegt zich gedurende zijn hele carrière tussen jazz, rock, latin en Braziliaanse invloeden. Dear Fathers borduurt daarop voort. Ondertussen is dit Verhoeffs vijfde solo-album, terwijl de muzikant al een flinke staat van dienst heeft met ruim 20 albums als coleider. En het totaal aan plaatopnamen waaraan hij meewerkte passeert de 70. Verhoeff werkte samen met Ilja Reijngoud, Angelo Verploegen, Lucas van Merwijk en natuurlijk Izaline Calister, met wie hij al 20 jaar de podia en studio’s deelt.

Hoe verzorgd en melodieus Verhoeffs gitaarspel op Dear Fathers ook klinkt, hij bewerkstelligt net zo makkelijk virtuoze solo’s, zoals de openingstrack demonstreert. Ook draait de gitarist zijn hand niet om voor het wat ruigere werk en donkere mysterieuze akkoorden, zoals in het tweedelige Family Rite, waarin topdrummer Yoràn Vroom fabuleus slagwerk aflevert. Father To Son is net zo’n dynamisch huzarenstuk. Deze track fascineert door de verbluffende wijze waarop Verhoeff zijn gevoel weet te vertalen in melodie. In Father To Son is het net alsof je de Verhoeff hoort en ziet communiceren met zijn zoon.

De eerste minuut klinkt als een bezorgde vader die met urgentie en liefde tot zijn kind probeert door te dringen. En als de zoon de ernst door heeft, geeft hij de aandacht aan pa die vervolgens zijn zorg en boodschap met pit, zorg en liefde herhaalt en toelicht. Dan geeft Verhoeff zijn zoon ruimte voor reflectie. Die reflectie visualiseert Marcus Olgers met van romantiek doordrenkt pianospel zonder dat het doorslaat. De adoratie en respect van de zoon voor zijn vader. Overigens is Olgers’ rol over de gehele linie indrukwekkend. Hij verrijkt de muziek van Verhoeff met flair door een groots gevoel voor melodie.

Dear Fathers is een streling voor het oor en imponeert van begin tot eind. Muziekliefhebbers die Verhoeff vooral kennen als begeleider, en daar terecht van onder de indruk zijn, zullen zich verheerlijken bij het beluisteren van dit magistrale album vol dynamiek, harmonie en vooral melodie. En dat laatste maakt dit album zo toegankelijk. Want ook al ligt jazz aan de basis van de muziek met zijn tempo- en kleurwisselingen, toch blinken de persoonlijke en sfeervolle composities uit in de manier waarop ze stuk voor stuk een heel coherente structuur bevatten. Het zijn daardoor liedjes met een kop en een staart. Natuurlijk, je ziet ze niet terug in de hitparade, maar de stukken nestelen zich wel snel in je hoofd. En dat is knap. Tijd voor Verhoeff om zelf weer in de spotlights te staan, want wat een grandioze muzikant, componist en bandleider is deze man.

SERGE JULIEN

Dear Fathers – Ed Verhoeff (Edition Records) uit op 17 december 2025

Concertdata:

7 maart 2026 – Hot House, Leiden

12 april 2026 – Beauforthuis, Austerlitz

Het bericht Albumrecensie: ‘Dear Fathers’ – Ed Verhoeff verscheen eerst op Jazzism.

injazz #5-2026: On The Road

Redactie Jazzism — Mon, 02 Feb 2026 11:00:04 +0000

Iedere week presenteert Buma Cultuur injazz, samen met Zivasound's Co de Kloet. Centraal staat de promotie van jazz en beyond. Deze keer vanuit het Prins Claus Conservatorium in Groningen.

Tracklist:

The New Conrad Miller Trio – Night Dreamer (C. Molenaar)
Boelo Klat – No Kings Blues (B. Klat)
Boelo Klat – Falling (B. Klat)
Boelo Klat – Abdullah & Ibrahim (B. Klat)
Martini Grey – Anthem for Haren (J. Vierdag)
Martini Grey – Saint Martini (J. Swart)
Dimitrios Karkoulias Trio – Emilia ( Karkoulias)
Dimitrios Karkoulias Trio – Little Something ( Karkoulias)
The Preacher Men – Music for Blueshorn (E. Trujillo)

https://www.jazzism.nl/wp-content/uploads/2026/01/5_injazzradio.mp3

Buma Cultuur presenteert samenwerking met Zivasound en Co de Kloet wekelijks een nieuwe radiospecial. Het promoten van Nederlandse muziek rondom genres jazz, global en meer staat hierbij centraal. Alle afleveringen zijn online te beluisteren. injazz maakt zelf liveopnames op locatie. Daarnaast zendt het opnames uit die gemaakt zijn tijdens de injazz festivalavonden en andere evenementen rond Nederlandse, jazz- en globalgerelateerde muziek. Om de florerende Nederlandse scene internationaal ook te promoten, is er maandelijks een Engelstalige editie.

Info: co@injazz.nl

c) 2026 Zivasound/Buma Cultuur

Foto Boelo Klat van het trio Klatwerk

Het bericht injazz #5-2026: On The Road verscheen eerst op Jazzism.

Albumrecensie: ‘Gospel Music’ – Joel Ross

Redactie Jazzism — Fri, 30 Jan 2026 09:00:46 +0000

Gospel Music is ondanks de titel vooral een jazzplaat. Een sonische interpretatie van het Bijbelverhaal.

Voor deze speciale gelegenheid heeft vibrafonist Joel Ross zijn band Good Vibes uitgebreid tot een sextet. Vaste tenorsaxofonist Maria Grand krijgt versterking van altsaxofonist Josh Johnson. Hij neemt daarmee de plaats in van Immanuel Wilkins. Het tweetal vormt samen met pianist Jeremy Corren de belangrijke pijler waarop de composities van Ross rusten.

Die heeft een afgewogen balans weten te vinden tussen de complexiteit van vroeger werk als The Parable Of The Poet en de transparantie van zijn laatste album Nublues. Dat is meteen evident bij de serene openingstrack Wisdom Is Eternal (For Barry Harris), dat is opgedragen aan de genoemde jazzgigant.

De passages waarop de stukken gebaseerd zijn staan ter verduidelijking in de liner notes. Langzaamaan wordt de luisteraar de vertrouwde spirituele wereld van Ross ingezogen. Halverwege, vanaf A Little Love Goes A Long Way, volgt een overgangspunt. Gospelinvloeden, een citaat van James Baldwin, vocalen duiken op van onder meer Laura Bibbs (Praise To You, Lord Jesus Christ), Andy Louis (The Giver) en Ekep Nkwelle (Calvary), terwijl Brandee Younger haar harp streelt in het dromerige Now & Forevermore. Het sprankelend slotakkoord van een sacrale hoogmis.

MARCEL HAERKENS

Gospel Music – Joel Ross (Blue Note Records) uit op 30 januari 2026

Het bericht Albumrecensie: ‘Gospel Music’ – Joel Ross verscheen eerst op Jazzism.

Trompettist Gidon Nunes Vaz tourt met Cécile McLorin Salvant

Redactie Jazzism — Wed, 28 Jan 2026 11:00:02 +0000

Trompettist Gidon Nunes Vaz trad als lid van de Danish Radio Big Band begin januari op met de Amerikaanse zangeres Cécile McLorin Salvant. Het maakte diepe indruk op hem en hij deelt zijn observaties hier.

Na een woelige nacht in de stille kamer van het hotel ga ik de volgende ochtend in de ontbijtzaal aan een klein tafeltje zitten. Het gesprek van mijn collega’s naast het grote raam, met uitzicht op het met sneeuw bedekte Deense stadje Vejle, laat ik aan me voorbijgaan. Ik moet rustig opstarten met een licht ontbijt na de shock die Cécile McLorin Salvant gisteravond op me teweeg heeft gebracht. Een halve avocado lijkt me een goed begin. Terwijl ik vervolgens een passievrucht uitlepel en de zachte pitjes voel knarsen tussen mijn tanden, staar ik half mijmerend voor me uit. De afgelopen avond is nog niet voorbij.

Billy Strayhorn

‘A week in Paris will ease the bite of it.’
Het echoot in mijn gedachten…
‘All I care is to smile in spite of it.
‘I’ll live a lush life.’

Het zijn de woorden van Billy Strayhorn. Een 17-jarige tiener, Afro-Amerikaans, gay, nog nooit ergens geweest. Die opgroeide bij zijn oma in het Pittsburgh van de jaren twintig wegens een dronken en gewelddadige vader. Een muzikaal genie dat kon bloeien dankzij de piano en de platenspeler van zijn grootmoeder. Stukken van zijn hand als Lush Life, Passion Flower, Something To Live For en Day Dream laten ons voelen dat muziek in staat is ons terug te brengen naar de kern van ons bestaan: wat is een mens? Duke Ellington wist maar al te goed dat alleen Strayhorn zulke stukken kon schrijven en adopteerde hem liefdevol als rechterhand. 25 jaar lang werkte Strayhorn aan Duke’s zijde en componeerde en arrangeerde voor Amerika’s belangrijkste componist in Popular Music.

Sullivan Fortner

Ik neem een slok middelmatige machine koffie en knabbel wat hazelnoten, walnoten, amandelen en zelfs licht gezoete gedroogde cranberries; op toer moet je goed voor jezelf zorgen. Dan verschijnt in de deuropening pianist Sullivan Fortner in een lang zwart gewaad met een zwarte broek met enorme bellbottoms en een zwart mutsje op. ‘Can I sit with you?’ ‘Be my guest’, zeg ik. Voor ik het weet zit hij naast me met een schaaltje yoghurt met zwarte-bessen-jam die, als een Japanse inkttekening, een sierlijke krul in de yoghurt tekent. Hij is Cécile McLorin’s rechterhand, een tovenaar op de piano en in verschijning.

In extase

Intussen is de artistiek directeur van de Danish Radio Big Band ook bij ons aangeschoven, een bourgondische Noor met een ontbijtbord vol scrambled eggs, worstjes, spek en brood. Gefascineerd kijk ik naar de hoeveelheid roomboter op zijn brood, die mij op dit vroege uur doet rillen als hij een hap neemt uit de dik gesmeerde laag. ‘How did you sleep, Gidon?’
‘A bit restless… the music.’
Terwijl ik aan mijn kiwi begin praat ik met de directeur over het wonder van gisteravond. Het orkest dat tussen de gordijnen naast het podium stond en met open mond in extase luisterde naar Cécile McLorin Salvant en Sullivan Fortner, die Lush Life als toegift gaven na twee staande ovaties. Het geluk dat we voelen. We speelden met ’s werelds beste jazzvocaliste van dit moment … dagdroom ik?

Cécile

Wat gisteravond gebeurde kan ik onmogelijk in woorden beschrijven, haar magie om iedere noot, ieder woord elke mogelijke kant op te kleuren en te bewegen. Haar uitdrukking in gezicht en lichaam in synchroniteit met de tekst. De timing van elk woord in een diepgevoelde eerlijkheid. De verrassende en gewaagde kledingkeuze in vorm en kleur waarmee ze iedere avond op het podium verschijnt. Cécile is los van angst en schaamte, authentiek, intelligent, beeldschoon in haar eigenheid, en ze ademt muzikaliteit en smaak. Ze weet de luisteraar uit zijn stoel omhoog te tillen naar een hoogte waarop alleen de muziek nog bestaat en wij onszelf even vergeten.

AVEC GUSTO

Terwijl ik aan het laatste op mijn bord begin, een mini-croissantje met rabarberjam – ook een ontbijt behoeft een duidelijke afronding – praten we met Sullivan over Billy Strayhorn. Hij schuift een afbeelding op zijn telefoon onder mijn neus van de handgeschreven partij van Strayhorns Lush Life. ‘Here’s all you need to know! Three note chords.’
Het skelet van het stuk, de rest is slechts toevoeging, gaat door mijn hoofd.
Ik maak vluchtig een foto van de foto. In het besef van de onschatbare waarde van het document. Boven de partituur staat in koeienletters AVEC GUSTO – Billy Strayhorn.
Alsof de meester me toespreekt bij dit filmische ontbijt.

A lush life

We praten nog wat over akkoordgebruik, Sullivans wonen in New York, de beperkte mogelijk tot beoefening van je instrument op toer, waarna ik op de klok kijk. Over zes minuten vertrekt de bus naar Kopenhagen. Ik pak m’n kop koffie en ren naar m’n kamer, verzamel vluchtig mijn spullen. Cécile zit al in de bus. Derde rij, rechts voor … op mijn vaste plekje. Ik ga achter in de bus zitten boven het motorblok. M’n oordopjes gaan in.
Uit mijn tas pak ik Isaak Babel’s Alle Verhalen.
Voordat ik me overgeef aan de zinnen van Ruslands begaafdste prozaschrijver, staar ik naar buiten. Naar het sneeuwlandschap waarin de kale bomen eenzaam afsteken tegen het prachtige witte symbiotische geheel tussen grond en lucht.
‘I’ll live a lush life.’

GIDON NUNES VAZ

FOTO’S: NICOLAS KOCH FUTTRUP

Het bericht Trompettist Gidon Nunes Vaz tourt met Cécile McLorin Salvant verscheen eerst op Jazzism.

NN North Sea Jazz Festival komt met eerste namen jubileumeditie

Redactie Jazzism — Tue, 27 Jan 2026 11:07:44 +0000

North Sea Jazz Festival viert zijn 50e editie op 10, 11 en 12 juli in Ahoy Rotterdam

De eerste namen zijn bekend: onder meer The Isley Brothers, John Legend, Nile Rodgers & CHIC, Marcus Miller, Pat Metheny, Jalen Ngonda, Charlie Puth en Frenna & The Gang. Ook The Roots speelt in Rotterdam Ahoy, mét special guests Bilal en Jon Batiste. Beiden geven ook zelf een concert, evenals drummer drummer Questlove.

De kaartverkoop voor losse dagkaarten begint aanstaande zaterdag, 31 januari, om 10.00 uur

Icoon in de wereld van jazz

Vijftig jaar geleden, op 16 juli, ging North Sea Jazz Festival voor het eerst van start in Den Haag. In zes zalen genoten ongeveer 9000 bezoekers van 300 muzikanten waaronder Sarah Vaughan, Count Basie, Dizzy Gillespie en Stan Getz. In vijftig jaar groeide NSJ uit tot het toonaangevende festijn en icoon in de wereld van jazz.

Muzikanten van nu en van morgen

NN North Sea Jazz viert zijn verjaardag door het heden te beleven, vooruit te blikken, maar ook stil te staan bij het verleden. Namen van nu zijn esperanza spalding, Snarky Puppy met het Metropole Orkest, Diana Krall, Joshua Redman, Amaro Freitas, James Brandon Lewis Quartet en Asaf Avidan. Artiesten als Alex Isley, Carrtoons, Sienna Spiro, Patricia Brennan, SML en Mei Semones laten horen hoe de muziek van morgen klinkt.

De grote vernieuwers op het podium

Het festival heeft vanaf het begin ruimte gemaakt voor grote vernieuwers. In Rotterdam zijn onder meer Pat Metheny, Steve Coleman, Cassandra Wilson, Nils Petter Molvær Khmer en Sun Ra Arkestra te horen, dat al optrad op die eerste North Sea Jazz, vijftig jaar geleden.

Complete lijst optredende artiesten

Vrijdag 10 juli 2026

Asaf Avidan; Bilal; Diana Krall; esperanza spalding; Grace Bowers; Jalen Ngonda; James Brandon Lewis Quartet; Jon Batiste; Joshua Redman Quartet; Patricia Brennan Septet; Questlove & Friends; Sienna Spiro; Snarky Puppy & Metropole Orkest conducted by Jules Buckley; Steve Coleman & Five Elements; The Isley Brothers; The Roots with special guests Bilal and Jon Batiste; Vincen Garcia

Zaterdag 11 juli 2026

Alain Pérez y la Orquesta; Adekunle Gold; Alex Isley; Amaro Freitas Trio; Anouar Brahem ‘After the Last Sky’ with Django Bates, Anja Lechner and Mats Eilertsen; Bill Frisell Trio & Greg Tardy; Cassandra Wilson (foto); Charlie Puth; Estrella Morente; Incognito; Joy Crookes; Kiefer; Marcus Miller presents We Want Miles! with Mike Stern, Bill Evans, Mino Cinelu, Russell Gunn, Brett Williams, and Anwar Marshall; NILS PETTER MOLVÆR – KHMER; Riley Mulherkar Quartet; Selah Sue and The Gallands; Sun Ra Arkestra

Zondag 12 juli 2026

Adrian Younge ‘Something About April III’; Annie & The Caldwells; Carrtoons; Charles Lloyd Quartet; Fred Hersch Trio; Frenna & The Gang; Hiromi’s Sonicwonder ; John Legend; Kris Davis Trio; KWN; Mari Froes; Mei Semones; Nate Smith; Nile Rodgers & CHIC; Pat Metheny Side-Eye III+; RYMDEN – Bugge Wesseltoft, Dan Berglund, Magnus Öström; SML

Meer namen worden op een later moment bekendgemaakt

Voor programma en tickets: Northseajazz.com

Het bericht NN North Sea Jazz Festival komt met eerste namen jubileumeditie verscheen eerst op Jazzism.

Concertverslag: Ben van Gelder en Reinier Baas tijdens Leidse Jazzweek

Redactie Jazzism — Tue, 27 Jan 2026 11:00:03 +0000

Gitarist Reinier Baas en saxofonist Ben van Gelder speelden een gevarieerde repertoire met innovatieve jazz en hecht samenspel.

Tijdens de Leidse Jazzweek gaven gitarist Reinier Baas en saxofonist Ben van Gelder op 24 januari een indrukwekkend duo‑concert in Hot House Leiden. Met een mix van eigen composities en jazzklassiekers lieten zij horen waarom hun samenspel tot de top van de Nederlandse jazz behoort.

Bekroonde gitarist en hechte samenwerking

Het was al bekend dat Reinier Baas winnaar is van de Boy Edgarprijs 2025 vanwege zijn innovatieve kracht binnen jazz. Tijdens dit concert werd duidelijk waarom. Samen met Ben van Gelder speelde hij een gevarieerd, spannend en vooral genietbaar programma. Hun samenspel was hecht, met veel ruimte voor dynamiek, subtiliteit en virtuositeit.

Eigen werk en jazzklassiekers

Op het programma stonden composities van hun gezamenlijke albums Hi‑Fi Mokum (2019) en This Is Water (2024). Ook werken van grootheden als Jerome Kern, Antônio Carlos Jobim, Thelonious Monk, Billy Strayhorn en Charlie Chaplin kwamen voorbij. Deze brede selectie zorgde voor afwisseling en hield het concert voortdurend boeiend.

Sterke opening met 'This Is Water'

Het duo begon met twee stukken van This Is Water. De titeltrack daarvan klonk direct warm en gebalanceerd. De vloeiende saxofoonlijnen van Van Gelder en Baas’ ritmische gitaarspel gingen naadloos in elkaar over. Ook Skull‑Sized Kingdoms maakte indruk vanwege de intensiteit en samenhang.

Ritme, virtuositeit en uitleg aan het publiek

Deo Volente van het Hi‑Fi Mokum-album, begon met twinkelend gitaarspel en een lichte jazzsfeer. Bij All The Things You Are van Kern liet Baas zijn virtuositeit horen in solopassages. Tussendoor kreeg het publiek uitleg over het het verhaal achter de titel This Is Water. Hiervoor vonden beide muzikanten inspiratie bij de Amerikaanse schrijver David Foster Wallace. Na het krachtige en ritmische spel op Fan Fiction volgde How Insensitive van Jobim. Hier zetten ze een fraaie mix van bossanova en jazz werd neer. Baas opende met hoog en subtiel gitaarspel, wat de sfeer meteen bepaalde.

Tweede set: van Monk tot Chaplin

Na de pauze volgde Light Blue van Thelonious Monk, energiek en helder uitgevoerd. Palace en Charles zijn wederom stukken van Hi‑Fi Mokum. Hiermee werd opnieuw het ritmische karakter van Baas’ gitaarspel en met krachtige saxofoonklanken van Van Gelder benadrukt. De ballad A Flower Is A Lovesome Thing van Strayhorn bracht rust en lyriek. Smile van Chaplin, bekend uit de film Modern Times en later gezongen door Nat King Cole, werd licht en elegant gespeeld. Het concert werd overtuigend afgesloten met Work van Monk, een passende finale van een veelzijdige en inspirerende jazzavond in Leiden.

RIK VAN BOECKEL

FOTO’S: MARCEL SCHIKHOF

Gezien: Ben van Gelder en Reinier Baas, 24 januari 2026, Hot House Leiden als onderdeel van de Leidse Jazzweek

Het bericht Concertverslag: Ben van Gelder en Reinier Baas tijdens Leidse Jazzweek verscheen eerst op Jazzism.

injazz #4-2026: Cor Bakker Trio

Redactie Jazzism — Mon, 26 Jan 2026 11:00:25 +0000

Iedere week presenteert Buma Cultuur injazz, samen met Zivasound's Co de Kloet. Centraal staat de promotie van jazz en beyond. Cor Bakker Trio is te gast.

Tracklist:

The New Conrad Miller Trio – Night Dreamer (C. Molenaar)
Susanne Alt – Jazz Biotic (S. Alt)
Chris Hinze/ Claron McFadden – Light (C. Hinze)
Cor Bakker Trio – Six Seven Eight (R. Franken)
Cor Bakker Trio – Strollin’ Around (R. van Otterloo)
Cor Bakker Trio – Rosa Turbinata (R. van Otterloo)
Cor Bakker Trio – Dat Mistige Rooie Beest (R. van Otterloo)
Cor Bakker Trio – Turks Fruit (R. van Otterloo)
Cor Bakker Trio – A Fresh Circle (C. Bakker)
Cor Bakker Trio – Meisjes van 13 (R. van Kreeveld)
Cor Bakker Trio – Veilig Achterop Bij Vader Op De Fiets (R. van Kreeveld)
Trio Louis van Dijk – It Never Entered My Mind (R. Rodgers/L. Hart)
Susanne Alt – Altitudes Of Freedom (S. Alt)
Susanne Alt – Dark Horse (S. Alt)
Susanne Alt – Maple Jam (S. Alt)

https://www.jazzism.nl/wp-content/uploads/2026/01/4_injazz.mp3

Info: co@injazz.nl

c) 2026 Zivasound/Buma Cultuur

Foto Cor Bakker Trio: L-R: Cor Bakker, Jeroen Vierdag, Frits Landesbergen. Fotocredit: World Of Jazz-Nederlands Jazz Archief-injazz

Het bericht injazz #4-2026: Cor Bakker Trio verscheen eerst op Jazzism.

Concertverslag: Aanstekelijk spel van Undercurrent Trio met Gerard Kleijn

Redactie Jazzism — Sun, 25 Jan 2026 14:44:46 +0000

In het Brabantse Valkenswaard staat Theater De Hofnar. Hier organiseert Yes Jazz elk seizoen tweemaandelijks concerten, meestal in het gezellige café van het theater. Op zondag 18 januari stond voor het eerste concert van 2026 de internationale groep Undercurrent Trio met gast Gerard Kleijn garant voor een verrassende middag. Het trio is ontstaan vanuit samenwerkingen van de Nederlandse componist, saxofonist en (bas)klarinettist Iman Spaargaren. Spaargaren maakte in 2012 een vliegende start als Young VIP en kreeg hierdoor vroeg in zijn carrière de kans met eigen composities en ensembles veel ervaring op te doen.

Gerard Kleijn vervangt Suzan Veneman

Samen met gitarist Guillermo Celano en drummer Marcos Baggiani, beiden uit Argentinië, ontstond het Undercurrent Trio dat wordt uitgebreid tot het Undercurrent Orchestra voor het grotere werk. Vorig jaar kwam het album Cloud Song uit als succesvolle samenwerking tussen het trio en trompettiste Suzan Veneman. Voor dit optreden was Venema verhinderd en deed Spaargaren een beroep op Gerard Kleijn. Met deze trompettist werkte hij eerder samen op albums en tijdens concerten, onder meer tijdens een tour in Zuid-Amerika. Ook bracht Kleijn met Celano het duo‑album Birds On A Wire uit. Kortom, er stonden vier musici op het podium die onder alle omstandigheden aan elkaar gewaagd zijn.

Sprekende statements tussen wrang en geestig

Een trio bestaande uit gitaar, slagwerk en saxofoon is al uitzonderlijk. Baggiani heeft een scala aan percussie-instrumenten en speelt een groot deel van het concert met percussie-instrumenten in de ene hand en drumstokken in de andere. Het gitaargeluid van Celano is eigengereid en met opmerkelijke effecten, waardoor akoestische en elektronische klanken met elkaar verweven raken. Zijn stijl is niet zo van de warme akkoorden en gesponnen melodieën, maar meer van de sprekende statements die wrang of geestig zijn en alle emotionele schakeringen daartussen.

Knipoog naar reggae brengt spontane interactie

De melodische improvisaties komen deze middag voornamelijk van de blazers. Zowel in solo’s als in samenspel klinken trompet en saxofoon gelikt en met de klarinet komt er melancholie bij de veelal Zuid-Amerikaanse ritmes. De set opent met een bossa ritme en gaat via chacarera, milonga en cumbia door. Zelfs een knipoog naar reggae komt voorbij en vrolijkt de spontane interactie op tussen de muzikanten, die elkaar naadloos aanvullen. Ook de luisteraar die de vrije aanpak niet gewend is, kan goed meekomen in het aanstekelijke spel.

MONICA RIJPMA

FOTO’S: MAUD VAN DE PAUVORT

Gezien:

Undercurrent Trio op 18 januari bij Yes Jazz, Theater De Hofnar, Valkenswaard

Het bericht Concertverslag: Aanstekelijk spel van Undercurrent Trio met Gerard Kleijn verscheen eerst op Jazzism.

Concertverslag: Yuri Honing’s Peace Orchestra betovert Paradiso met pure muzikaliteit

Redactie Jazzism — Sun, 25 Jan 2026 14:10:53 +0000

Yuri Honing’s Peace Orchestra zorgde er onlangs voor dat Paradiso een waar jazzpaleis werd. Overtuigende eigentijdse jazz die bovendien toegankelijk is.

Yuri Honing begon ooit als pianist, maar raakte in 1977 gefascineerd door de saxofoon na een concert van David Bowie met David Sanborn op saxofoon. Datzelfde jaar maakte ook het Montreux Jazz Festival diepe indruk op hem, met legendarische optredens van onder andere Stan Getz. Kort na de pandemie, in 2022, richtte Honing zijn Peace Orchestra op. De stukken op het debuutalbum Yuri Honing’s Peace Orchestra (2025) laten muzikale grenzen vervagen. Het is een reflectie van deze tijd. Live in Paradiso wordt duidelijk hoe Honing dat bedoelt. Het ensemble bestaat naast Honing uit Remy van Kesteren (harp & electronics), Ella Zirina (gitaar), Tony Overwater (bas, gitaar) en Yoràn Vroom (drums).

Hemels begin met ‘For A Script’

Van Kesteren begint het concert met een schitterend intro van For A Script. Een wondermooi nummer en een perfecte opener: het publiek wordt direct meegenomen naar hogere sferen. Wanneer Zirina na het intro aansluit, krijgt het stuk extra spanning. Haar sterk ritmische spel voegt spice toe, terwijl Honing zijn saxofoonsolo er soepel overheen legt. Het nummer staat als een huis?

Fluweelzacht en gecontroleerd: Carte Di Amore

Een totaal andere sfeer klinkt in Carte Di Amore. Dit fluweelzachte nummer wordt gedragen door een relaxte, beheerste en melodieuze saxofoonsolo van Honing. Het bewijst dat muzikale zeggingskracht niet altijd zit in volume of virtuositeit. Soms is subtiliteit vele malen sterker. Bassist Tony Overwater bespeelt zowel de contrabas als de elektrische basgitaar. Zijn spel oogt moeiteloos, maar heeft een duidelijk eigen karakter. Net als een goede wijn: soepel, met een lange en rijke afdronk.

Yoràn Vroom: ritmische klasse en originaliteit

Drummer Yoràn Vroom vormt een solide steunpilaar binnen het ensemble. Wat een klasse! Hij speelt complexe, atypische ritmes, maar weet de luisteraar steeds bij de hand te nemen zonder hem te verliezen. Zijn wortels verloochent hij niet: hier en daar klinken subtiele kaseko-invloeden door. Originaliteit met inhoud.

Een logisch verhaal

Originaliteit is een groot goed, al kan het soms ontaarden in een muzikaal doolhof. Bij Yuri Honing is daar geen sprake van. Ook wanneer hij muziek van anderen uitvoert, onderscheidt hij zich door zijn interpretatie. Tijdens het optreden is steeds een logische lijn te ontdekken. Dat maakt de muziek toegankelijk en goed te volgen, zonder voorspelbaar te worden. Honing doseert zorgvuldig en gebalanceerd, gebruikmakend van een rijk palet aan stijlmiddelen. De arrangementen zijn evenwichtig, het mooiste zit vaak in de details: net dat ene extra nootje, of juist een bewust weggelaten klank.

Staande ovatie en een verhaal dat blijft hangen

Niet voor niets beloonde het publiek het concert met een staande ovatie. De muzikaliteit was van hoog niveau en het geheel voelde als een verhaal dat je in één adem wilt blijven beluisteren. Yuri Honing weet precies hoe hij zijn publiek moet raken.

JEFFREY DEKKER

FOTO’S: NIROSHART

Gezien: Yuri Honing’s Peace Orchestra op 14 januari in Paradiso, Amsterdam

Het bericht Concertverslag: Yuri Honing’s Peace Orchestra betovert Paradiso met pure muzikaliteit verscheen eerst op Jazzism.