Menu
Redactie Jazzism

Redactie Jazzism

Blue Note Records: Beyond The Notes zondag in Melkweg

  • Gepubliceerd in Nieuws

Zondag 27 januari vertoont Melkweg Cinema de jazzdocumentaire 'Blue Note Records: Beyond The Notes' uit 2018.

In een opnamestudio nemen grote namen uit de jazz, zoals Herbie Hancock en Wayne Shorter, een album op met jongere muzikanten, onder wie Robert Glasper en Ambrose Akinmusire. Ze vertegenwoordigen de oude en jonge generatie van het legendarische platenlabel Blue Note, dat in 1939 werd opgericht.

Het opnemen van dit album vormt de rode draad in de film, die in de geschiedenis van Blue Note duikt. Dat gebeurt onder meer via de schitterende zwart-witfoto’s die Francis Wolff − een van de twee uit Duitsland afkomstige oprichters van het Amerikaanse label − maakte tijdens opnamesessies.

Daarnaast is er archiefmateriaal van bijvoorbeeld live-optredens en zijn er interviews met betrokkenen, onder wie geluidstechnicus Rudy Van Gelder, muzikanten en fans. Ook de bekende producer Don Was komt aan het woord. Hij bewonderde Blue Note vroeger op afstand en is de huidige directeur van het label.Experiment en vernieuwing stonden vanaf het begin voorop bij Blue Note, met artiesten die hun tijd vooruit waren, zoals Thelonious Monk, Miles Davis en John Coltrane. De film maakt duidelijk hoe uniek en vitaal die revolutionaire muziek was − en nog steeds is.

Blue Note Records: Beyond The Notes, zondag 27 januari, aanvang 17 uur. Meer info op Melkweg.nl

Jazz-icoon Chick Corea in 2020 naar Nederland

  • Gepubliceerd in Nieuws

Chick Corea komt volgend jaar voor twee concerten naar Nederland, in het gezelschap van Brian Blade en Christian McBride. De shows vinden plaats in het Concertgebouw en in TivoliVredenburg, op 18 en 19 maart 2020.

Chick Corea is sinds de jaren ‘60 één van de meest invloedrijke jazzmusici ter wereld. Zijn oeuvre is gigantisch en hij blinkt uit in elk jazzidioom: van bebop tot freejazz, fusion en klassiek. De 77-jarige jazzpianist, componist en bandleider heeft inmiddels tweeëntwintig Grammy Awards op zijn naam staan, waaronder die voor Best Jazz Instrumental Album voor ‘Trilogy’ (2013). Met deze bezetting, te weten virtuoos bassist Christian McBride en de meest gevraagde jazz-drummer ter wereld Brian Blade, geeft hij in maart 2020 twee concerten in Nederland: 18 maart in Het Concertgebouw, Amsterdam en op 19 maart in TivoliVredenburg, Utrecht. Kaarten zijn direct in verkoop gegaan via de websites van de zalen.

Chick Corea was bij vele belangrijke ontwikkelingen in de jazz-geschiedenis betrokken. Zijn grote doorbraak beleeft hij in 1968 als hij de plaat ‘Now He Sings, Now He Sobs’ opneemt. Datzelfde jaar vraagt Miles Davis hem om Herbie Hancock te vervangen in zijn band. Davis spoort hem aan om de mogelijkheden van de elektronische piano (Fender Rhodes) te verkennen. Met Corea op de toetsen neemt de trompettist baanbrekende platen op als ‘Bitches Brew’ en ‘In A Silent Way’. De band Return to Forever, die Corea in 1971 formeert, is aanvankelijk akoestisch, maar verandert al snel in een van de eerste en meest invloedrijke fusionbands van de jaren zeventig. 

De albums vinden hun weg naar een breed publiek. In de jaren tachtig en negentig zoekt Corea nieuw avontuur, maar keert hij ook terug naar zijn vroege invloeden: hij neemt platen op met stukken van zijn oude liefdes Bud Powell en Mozart. In het nieuwe millennium geniet Corea van een legendarische status die hem in staat stelt om uiteenlopende projecten uit te voeren, van optredens met symfonieorkesten tot het nieuw leven inblazen van zijn groep Return to Forever.

Met Christian McBride en Brian Blade vormt hij een muzikaal broederschap. Op hun gezamenlijke live boxset ‘Trilogy’ nam Corea de mijlpalen uit zijn loopbaan op. Eigen composities, jazz-standards en ook bewerkingen uit de klassieke muziek. Met McBride en Blade in de gelederen is de juiste bekwaamheid en vakmanschap voor handen om Corea’s hele oeuvre in volle glorie te laten samensmelten.

Bekijk de albumtrailer van Teus Nobel – Journey of Man

  • Gepubliceerd in Nieuws

De hele mensheid zoals we die kennen stamt af van één enkele man. Dat is de grondgedachte achter Journey of Man, het nieuwe album van trompettist Teus Nobel. Dat, en het werk van trompettist en bandleider Woody Shaw.

Bekijk de albumtrailer.

Voor zijn nieuwe album Journey of Man liet trompettist Teus Nobel zich inspireren door de gedachtegang dat de mensheid zoals we die nu kennen afstamt van één enkele man, zoals beschreven in het gelijknamige boek van professor Spencer Wells, en door muzikant Woody Shaw, wiens werk Nobel onderzocht voor zijn jazz-masterstudie. Journey of Man verschijnt op 8 februari 2019. De Teus Nobel Liberty Group presenteert het album op 23 februari 2019 in Paradox in Tilburg; hierna is de groep ook nog te zien in onder meer het Bimhuis in Amsterdam.

Het album Journey of Man is deels geïnspireerd op de gedachtegang dat de mensheid zoals we die nu kennen afstamt van één enkele man, zoals beschreven in het gelijknamige boek van professor Spencer Wells; een prachtig maar ook paradoxaal principe gezien de verdeeldheid die onze huidige wereld kent. Nobels Liberty Group geeft dit bijvoorbeeld weer in de openingscompositie Chasing Reality, waarin de luisteraar muzikaal van big bang via verwarring naar cohesie wordt gevoerd. Maar Nobel doelt met Journey of Man ook op de aanstaande geboorte van zijn zoon, aan wie hij dit album opdraagt.

 Muzikaal technische inspiratie haalde Nobel uit het intellectueel erfgoed van trompettist Woody Shaw, wiens werk hij onderzocht voor zijn in 2018 voltooide jazz-masterstudie.

Teus Nobel Liberty Group bestaat verder uit Alexander van Popta piano, Jeroen Vierdag bas en Tuur Moens drums. Tourdata op teusnobel.nl

Perfecte akoestiek in radiostudio’s Flagey tijdens Brussels Jazz Festival

  • Gepubliceerd in Nieuws

Jazz is een breed begrip en op steeds meer plaatsen is er de laatste jaren van jazz op podia te genieten. Grenzen vervagen, muzikanten zijn hongerig en en denken steeds minder in hokjes. Zo ook op Brussels Jazz.

Door: Willem Jongeneelen

Echt genieten is het pas als jazzmuzikanten de best mogelijke omstandigheden wordt aangeboden. Dat gebeurt tijdens het 10-daagse Brussels Jazz Festival, in de oude radiostudio’s van Flagey.

Steiger

Op de eerste vrijdag van de tiendaagse is er een zogenaamd ‘Piknik-concert’ van het Gentse trio Steiger. Een lunch-optreden zonder broodjes of andere proviand, maar wel met bijzondere klanken en ritmiek op het menu. Het trio schuwt het experiment niet. De midtwintigers presenteren de tracks van het nieuwe, op zeven verschillende locaties opgenomen album Give Space. Toetsenist Gilles Vandecaveye-Pinoy draait het noise-knopje om, een elektronische brom zet de toon en ook de andere twee bandleden, Kobe Boon op contrabas en Simon Raman zijn vertrokken. Steiger verstaat de kunst van de lange aanloop. Ondanks de simpele basis wordt de track uitgebouwd tot een dynamische geheel als Boon zijn vingers laat spreken en Vandecaveye zijn vleugel lichtjes laat opstijgen. Improviseren wordt imponeren. Het trio benadert dan uiteindelijk redelijk dicht de composities die het album zo boeiend maken.

Fieldrecordings

Een fraaie rol is er weggelegd voor de visuals op het scherm achter hen. Die zijn samengesteld uit door Engel Doyen geschoten filmbeelden van de locaties waar de groep opnam (allesbehalve studio’s), aangevuld met schitterende animaties van Gerd de Kinderen. Nam de band op een boot op, dan maakt het geronk van de motor een wezenlijk onderdeel uit van de muziek. Vandecaveye legt uit tijdens de opnamen in dialoog te zijn gegaan met de omgeving. Mede dankzij die fieldrecordings en de beelden wordt die sfeer opnieuw opgeroepen. In het op die boot opgenomen Captain Hooker genieten de drie kapiteins veel vrijheid hun koers te bepalen, nooit wordt de eindbestemming uit het oog verloren. Bovendien is het in het kanaal waarin gevaren wordt het aantal zijwegen beperkt, maar ook beperkingen zorgen voor grote uitdagingen.

Ieder nummer bezit een andere opbouw, sfeer, sound en beleving. Het in een abdij opgenomen Female Pope klinkt robuust, maar bezit een bijna sacraal tussenstuk met invloeden uit de klassieke muziek en delen waar Boon zijn grote bas als een kleine viool laat klinken. Als we een nummer later vogeltjes horen fluiten en Boon met de achterkant van zijn strijkstok als een specht op zijn snaren tikt zijn we overduidelijk terug in het feeërieke bos waar Cripplewood ontstond. Drummer Raman vond er vast ook de knoestige tak waar hij het nummer deels mee drumt. Dankzij Flagey is ieder soms vreemd of afwijkend detail te horen, maar kan het publiek ook de prachtige, schijnbaar speels op de Steinway & Sons ontstane melodielijnen ontwaren. Steiger stijgt in de oude radiostudio 1 tot grote hoogten.

Yazz Ahmed

Dezelfde studio is ’s avonds het decor voor de groep van Yazz Ahmed (trompet en French horn). De in Londen geboren, in Bahrein opgegroeide muzikante brengt delen van de door haar geschreven moderne suites en andere stukken, die ze dankzij de toepassing van elektronische effecten en vervormingen een aar keer remixen noemt. Daarin laat ze opvallend veel ruimte voor haar jonge bandleden George Crowley (basklarinet) en Ralph Wyld (vibrafoon) om sterk te soleren. Ook contrabassist David Mannington en drummer Martin France mogen een aantal keren hun five minutes of fame pakken, en daarbij valt op dat het niveau van deze over het algemeen jonge muzikanten hoog genoemd kan worden. Alleen France, op zich ook een prima muzikant, zit met zijn drukke, vaak te harde spel een goede balans een paar keer in de weg. Ahmed zelf is een meester in het doseren, subtiel spel en het toepassen van de elektronische loops en overdubs. Ze laat zich in haar composities inspireren door moedige vrouwen en soms een toonladder uit het midden oosten. Het hoogtepunt heet echter Whispering Gallery, een ambient-achtige track gebaseerd op soundrecordings gemaakt rond St. Paul’s Cathedral in Londen waar op subtiele wijze muzikaal omheen wordt gecirkeld.    

Christophe Chassol

Als hoofd-act op de vrijdag fungeert de Franse pianist/componist Christophe Chassol. Onder zijn achternaam stuurt hij al een aantal jaren wonderlijke deels live gespeelde filmsoundtracks de wereld in. In Studio 4 in Flagey is de première te beleven van zijn nieuwste project: Ludi, vrij geïnspireerd op het boek Het Kralenspel van Hermann Hesse. De film is op een groot doek achter hem te zien. Daarin draait het om spel. Van spelende kinderen op een schoolplein, Japanners in een gokhal of basketballende Afro-Amerikanen op een klein buitenspeelveld. Chassol filmde tevens een aantal zangers en muzikanten, die hij samen met zijn weergaloze drummer Mathieu Edward live begeleidt. Dat is bij vlagen weergaloos, maar als geheel oogt Ludi ook fragmentarisch en wat rauw. De vooral film-technische vondsten zijn soms origineel (de meegeschreven woorden in de inleiding), maar niet alles werkt even ontwapenend. Het idee is uiteraard ook niet nieuw. Door herhalingen van stukjes tekst ontstaat spelenderwijs een ritme, waar het door Chassol en de ook vanaf het beeld mee drummende Edward fijn meespelen is.

Duizelingwekkend

Edward speelt een grote rol. Zo drumt hij in Brussel live met zichzelf mee, en is hij verderop in de film ook actief als een van de vocalisten in de koortjes en een van de basketballers. Dat laatste onderdeel mag tevens als een van de hoogtepunten van Ludi gezien worden. Het geluid van de stuiterende bal bepaalt het ritme van een bijzonder swingende, helaas te weinig uitgebuite passage. Het spel van de zijn drie instrumenten wisselende Chassol is bij vlagen even duizelingwekkend als de beelden geschoten vanuit een achtbaan of in de gokhallen vol schreeuwende kleuren. Conclusie: boeiend, maar ook vermoeiend.

Luidruchtig

Als afsluiter van de eerste drie festivaldagen staat steeds een andere band met saxofonist/fluitist Nathan Daems (Black Flower, Echoes of Zoo) geprogrammeerd. Een artist in residence van formaat. Helaas niet in een van de studio’s, maar in de foyer, waar het nog een biertje nuttigende publiek ook de rest van de dag kan doornemen. Tijdens het optreden van Dijf Sanders, met Daems als partner in crime, wordt dat ook iets te luidruchtig gedaan. Het subtiele verzoek van Sanders om wat meer beats en sax, en wat minder publiek, in zijn monitor wordt door datzelfde publiek achter in de foyer (met ook amper zicht op het kleine podium) niet opgepikt. Jammer, want ze missen fraaie traditionele muziek afkomstig uit Java die totaal niet traditioneel is, aldus Sanders. Prachtig toetsenwerk, fraai blazerswerk, knappe samples en vrije improvisaties op de door Sanders in de eigen studio met wel degelijk in Java zelf vastgelegde fieldrecordings, het is uitermate boeiend en dansbaar. Het publiek vooraan weet dat gelukkig wel te waarderen.     

Gezien: Brussels Jazz Festival in Flagey op 11 januari 2019.

Er zijn daar nog tot/met 19 januari optredens van onder meer Thrill! Sextet, Kit Downes feat. Tom Challenger, Craig Taborn & Dave King, Ambrose Akinmusire Quartet, Donder, Tigran Hamasyan Trio & Brussels Philharmonic, STUFF. (plays Howard Shore) en Lisa Simone.

Abonneren op deze RSS feed