We gaan verder naar de Maas. De grote zaal is echter te klein voor John Legend. Via een zijingang weten we nog naar binnen te glippen. De reden dat Legend in deze zaal staat komt mogelijk omdat hij een soloconcert geeft en er omgebouwd wordt in de Nile, maar qua belangstelling had hij beter als headliner in de Nile kunnen staan. Hoe dan ook, de intieme setting wordt nog meer benadrukt, omdat hij reflecteert op zijn persoonlijke ontwikkeling. Hij deelt, aangevuld met foto’s, persoonlijke verhalen uit zijn jeugd. Over de liefde voor en het verlies van zijn oma, die op jonge leeftijd overleed. En de afwezigheid van zijn moeder, die aan het verdriet over haar moeder eronderdoor ging, verslaafd raakte en ruim tien jaar verdween uit het leven van de jonge John. Dit alles omlijst hij met een emotioneel muzikaal eerbetoon van Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel, dat uit volle borst wordt meegezongen in de zaal. Ook speelt Legend zijn favoriete Stevie-song: Ribbon In the Sky. (AvO)

‘Tutu was zo nieuw, sommige mensen vonden het geweldig, anderen haatten het. Dat was precies de bedoeling: een Miles Davis-plaat moet niet te makkelijk zijn’, zegt Marcus Miller ’s middags tijdens een paneldiscussie over de legendarische trompettist Miles Davis, die 26 mei jl. 100 jaar zou zijn geworden. Van Davis’ album uit 1986, in feite Millers geesteskind, wordt tijdens diens eerbetoon in de Nile overigens niets gespeeld. De bassist heeft de originele bandleden – gitarist Mike Stern, saxofonist Bill Evans en percussionist Mino Cinélu – opgetrommeld om stukken van Davis’ comeback album We Want Miles uit 1981 te spelen. De toen nog groene muzikanten waren destijds zenuwachtig dat er vlak voor de liveshows onduidelijk was welke muziek ze moesten spelen. Dat was precies Miles’ modus operandi: niet te veel voorbereiden, maximale spontaniteit. 45 Jaar later op North Sea Jazz heeft de band daarentegen strak gerepeteerd, en dat maakt het eerbetoon aanvankelijk wat obligaat. Miller adviseerde in 1981 Stern om niet terughoudend te spelen. Die goede raad nam de gitarist ter harte, want het zijn vooral zijn daverende solo’s en kleuringen (te weten op Fat Time, overigens Miles’ bijnaam voor Stern), en de superieure hamer-en-pluk baspartijen van Miller, die de muziek vleugels geven. Trompettist Russell Gunn heeft grote schoenen te vullen. Hij doet dat met verve, maar het is natuurlijk een onmogelijke opgave; Miles Davis wordt vaak geïmiteerd, toch haal je de echte er altijd uit. En dat is het punt van het eerbetoon: Miles was one of a kind (of blue). Ondanks de tropische temperaturen is de groep pas in de tweede helft warmgelopen, met een schitterende medley van In A Silent Way en Bitches Brew, waarop Miller de basklarinet bespeelt. Met het prachtige Jean-Pierre laat Miller de gigantische Nile de delicate melodie zingen, een magisch slotakkoord. (PS)

Ntjam Rosie’s band ademde een warme, bijna zinderende chemie. De blazerssectie, met Oscar Cordero op trompet en Donald Simoen op saxofoon, sneed strak door de ruimte. Achter hen bouwden Anan den Boer (keys), Rik van der Ouw (bas) en Thijmen Molema (drums) een pulserende onderstroom die de zaal langzaam in beweging zette. In Whose I Am, dat net als in de studioversie halverwege transformeerde in Cubaanse sferen, kon percussionist Koko Lawson zich laten gelden. In de opzwepende toegift Farafina liet gitarist Hassan Ait Moumad zijn snaren gloeien.

Een volle zaal lijkt inmiddels vanzelfsprekend bij optredens van pianovirtuoos Peter Beets. Met zijn trio bracht hij een ode aan de legendarische Oscar Peterson. Hoe vaak je hem ook ziet spelen, het blijft indrukwekkend hoe Beets elk repertoire volledig naar zijn hand zet. Hij herinnerde het publiek aan Ray Browns arrangement van Nightingale en wist de zaal te betoveren met onder meer You Look Good To Me en het ontroerende Hymn To Freedom, een compositie die anno 2026 misschien wel actueler is dan ooit.