Limburgs dialect en heavy gitaarklanken
Gitaar, drums en stem; meer hebben Peter Beeker en Daan van de Ven niet nodig om de geest van de Mississippi Hill Country Blues naar het heden te transformeren. De heavy gitaarklanken die opener Otis introduceren zijn representatief voor de tien tracks die nog volgen. Denk aan de roots van R.L. Burnside en T-Model Ford vertaalt naar de Ierse garage-blues van The Bonnevilles, of de eerste platen van The Black Keys. Archetypisch repeterende gitaarriffs en daverende drums. Staccato, evenals de korte felle tekstfrases die zanger/gitarist Beeker haast declameert. Opmerkelijk daarbij is dat het gebezigde Limburgse dialect sterk verwant klinkt met de blues waarin de songs geworteld zijn.
Werden hun eerste twee albums, GRMBL (2021) en Blood Wie Water (2023) nog geproduceerd door Pablo van de Poel (DeWolff), tijdens de opnames van hun derde stond de uit Salland afkomstige gitarist/producer Jim Zwinselman (Bökkers) achter de knoppen. Hij voelde exact aan waar Drun&Beeker met zijn sound naartoe wilde. Nog een tikje rauwer dan hun vorige platen. Maar zonder de, paradoxaal genoeg, genuanceerde kern van hun heftige capriolen te verhullen. Luister wat dat betreft maar naar Mamamo, het confronterende verslag van een stervende moeder.
In het aanvankelijk traag slepende, onverwacht exploderende Exit tonen de twee hun maatschappelijk engagement, terwijl Heksepoeier dan weer refereert aan de mysterieuze wereld van voodoo en aanverwante rituelen. Gezien de levendige stootkracht van Kapot Ver Weg is dat wellicht het Limburgs equivalent van mojo.
MARCEL HAERKENS
Kapot Ver Weg – Drum&Beeker (Woo-Hoo Records) uit op 23 oktober 2026
