Eigenlijk een briljant album
Toen pianist Rob van Kreeveld (1941-2023) overleed, maakte zijn pupil Mike Boddé een wel heel bijzondere In Memoriam. Het kwam erop neer dat Boddé niet anders kon doen dan heel veel houden van ‘deze merkwaardige, licht autistische, volstrekt geniale savant’ die de piano op zijn donder gaf. In de jaren daarna kwam Boddé om de zoveel jaar nog eens terug bij Van Kreeveld om een ‘onderhoudsbeurt’ voor zijn eigen pianospel te ontvangen. En hij maakte zich dan kwaad over het gebrek aan erkenning dat Rob ten deel viel. Hij zag dat ‘sommige flapdrollen miljoenen verdienden’ met troep die Van Kreeveld niet eens als opwarmoefeningen zou willen gebruiken.
Heel goed idee dus van saxofonist Dick de Graaf (die de cassette met dit optreden bij een opruimactie thuis terugvond) om dit concert van 17 mei 2002 in De Toonzaal te Den Bosch de wereld in te slingeren. Het werd opgenomen voor een uitzending van de VPRO-radio (VPRO-Jazz op Vier). Dat had je toen nog op publieke zenders, de muziek die jazz heet. Het album bevat zes stukken waarbij opvalt dat Van Kreeveld ruim de kans kreeg om zijn fantasieën uit te spinnen. In de woorden van De Graaf in de inlay: ‘Als een canvas waarop action painters hun best doen om elke vierkante centimeter met verf te bedekken’.
Na beluistering moet daar toch een kanttekening bij worden gemaakt; echt goede action painters laten op cruciale punten ook plekjes vrij, het gaat immers om balans, en zoiets doet Van Kreeveld wel degelijk, hij metselt zijn solo’s absoluut niet dicht. Ook de andere groepsleden hoor je dit uitgangspunt fraai toepassen, ze vertellen allemaal een eigen verhaal. Dat doen ze bijvoorbeeld in de standard Spring Can Really Hang You Up The Most (fantastische solo’s van De Graaf en Van Kreeveld) en in de afsluiter Blues Connotation (van Ornette Coleman). Maar ook een veel jonger stuk als Fragile (Sting) kent nu een heel diepe intro op piano. Eigenlijk een briljant album, al met al.
COEN DE JONGE
Unspoken -Līva Strazdiņa (Timezone) uit op 26 juni 2026
