Avontuurlijk zonder focus en richting uit het oog te verliezen
Dat Flea’s eerste soloalbum een jazzplaat is geworden, is verrassend maar niet verwonderlijk. In zijn jeugd was hij al een jazzliefhebber en speelde hij trompet. Pas als tiener kwam hij via Anthony Kiedis en Hillel Slovak in aanraking met punkrock, en kort voor zij de Red Hot Chili Peppers vormden pakte hij de basgitaar op. Zijn jazzachtergrond was altijd goed hoorbaar in zijn spel. En de funk was een belangrijke factor bij de Peppers, want niemand minder dan George Clinton produceerde immers hun tweede album Freaky Styley.
Jazz was ook een element op Flea’s experimentele solo-EP Helen Burns (2012). Het is meer de vraag waarom een soloalbum zo lang op zich liet wachten. Het is speculatief, maar ik heb al 20 jaar de indruk dat Flea zijn ei niet meer zo goed kwijt kan in de steeds formulaïscher geworden RHCP.
Toen hij de 60 aantikte, besloot Flea (63) dat het tijd werd de cirkel rond te maken en zijn trompet weer af te stoffen. Hij oefende ijverig op zijn hotelkamer tijdens tournees van de Peppers. Wellicht moest hij ook voldoende zelfvertrouwen winnen. In een recent interview vertelde Flea dat hij opkeek tegen jazzmusici. Hun erkenning van zijn capaciteiten roerde hem tot tranen. De band vond hij in gitarist Jeff Parker, drummer Deantoni Parks, saxofonist Josh Johnson (tevens producer) en contrabassist Anna Butterss, en smaakmakende gastoptredens van zanger Nick Cave en vocalist-pianist Thom Yorke.
Onzeker hoeft Flea niet te zijn want Honora is een geslaagd project. Ook al is hij een minder virtuoze trompettist dan bassist, hij kan bezield soleren. Zoals op de prachtige Funkadelic-cover Maggot Brain en Willow Weep For Me. Funkadelic klinkt ook door in het magistrale slotakkoord Free As I Want To Be. Op A Plea ageert Flea tegen het beleid van Trump: op de bevlogen spoken word klinkt hij als The Last Poets. De fraaie fluitsolo van Ricky Washington (Kamasi’s vader) is een van de hoogtepunten van Honora. Ook sterk is de samenwerking met Thom Yorke (Radiohead) op Traffic Lights, een subtiele ritmische microkosmos die doet denken aan Tony Allen.
Op Honora komen vele stijlen samen, traditioneel en modern, originele composities en covers. Flea weet ze samen te smeden tot een organische eenheid, bijna alsof de opzet een suite is. Honora is avontuurlijk zonder focus en richting uit het oog te verliezen. Die terughoudendheid en eenvoud is prijzenswaardig. Honora draait om atmosfeer. Flea wilde gewoon een goede plaat maken zonder strapatsen, niet zozeer om zijn vaardigheden te etaleren. Het gaat niet om veel noten, maar de juiste noten. Daar kunnen veel jazzmusici vandaag de dag een voorbeeld aan nemen.
PETER SCHONG
Honora – Flea (Nonesuch Records) uit op 27 maart 2026
