Sfeervol werk dat de kracht van eenvoud en traditie benadrukt
Het tiende album Hoggar van de Noord-Afrikaanse groep Tinariwen ademt de sfeer van de Zuid-Algerijnse Sahara. Daar waar de liederen zijn geïnspireerd door de ruige bergen en het nomadische leven. De band is ooit ontstaan in Mali en maar gevormd door politieke onrust en migratie. Op dit album klinken ze dan ooit. De opnames in Tamanrasset, met een nieuwe generatie muzikanten, geven Hoggar een frisse maar vertrouwde klank. Centraal staat nog steeds oprichter Ibrahim Ag Alhabib, wiens gitaarspel en stem het album verankeren. De verschillende zangers in het Tamasheq zorgen voor dynamiek en authenticiteit.
Muzikaal blijft Tinariwen trouw aan de desertblues: hypnotiserende gitaarlijnen, subtiele percussie en ritmisch handgeklap vormen de ruggengraat. De opening zet direct de toon met ingetogen gitaarspel en zang, waarna Imidiwan Takyadam verrast met een bijdrage in het Spaans van José González, die het nummer een onverwachte, internationale dimensie geeft. Rustige momenten, zoals Sagherat Assange, brengen verstilling en emotionele diepgang, mede dankzij de bijdrage van zangeres Sulafa Elyas. Daartegenover staat de afsluiter Aba Malik, die langzaam opbouwt van dromerige klanken naar snijdende gitaren. Een passend einde van een reis door woestijnlandschappen.
Hoggar is geen revolutionair album, maar wel een overtuigend en sfeervol werk dat de kracht van eenvoud en traditie benadrukt.
RIK VAN BOECKEL
Hoggar – Tinariwen (Wedge) uit op 13 maart 2026
