De Nederlandse trompettist Gidon Nunes Vaz ging in februari op tournee met zangeres Cécile McLorin Salvant als onderdeel van de Danish Radio Big Band. Hij hield een logboek bij en deelt zijn belevenissen met Jazzism. Dit is het eerste deel.
Tekst: Gidon Nunes Vaz
Na het vroege opstaan en een sober ontbijt sta ik ’s ochtends op de parkeerplaats voor het Hyatt-hotel in Blacksburg, Virginia mijn mondstuk te buzzen. De langzaam doorbrekende zon verdrijft de kou en omhelst mijn vroege trompetritueel, dat ik als een toegewijde tempelmonnik uitvoer. Het eerste concert van zangeres Cécile McLorin Salvant met de Danish Radio Big Band, gisteravond in het Virginia Arts Center, tekent zich af in de lichte zwelling van mijn bovenlip. Ik speel mijn lip weer dun, zoals een wielrenner die na een intensieve trainingsdag het melkzuur uit zijn pijnlijke stramme bovenbenen moet fietsen. Ik voel de warme tintelende gloed in mijn lippen terugkomen.
Een grote zwarte tourbus komt voorrijden. Ik verzamel mijn tassen en leg mijn koffer in het ruim. Cécile is inmiddels ingestapt en zit op de tweede stoel rechtsvoor. Ik installeer me op mijn vaste plek vlak achter haar. De musici komen in kleine groepjes richting de bus. De een fris en wakker, de ander bleek en afgemat, het late uur van de lokale pub afgetekend op z’n gezicht.
Op het podium veranderen in een ware virtuoos met de scherpte van een vos
We gaan rijden. Op advies van lead-alt Peter Fuglsang heb ik Aaron Coplands suite Appalachian Spring in mijn oren om te kunnen luisteren naar de heuvels die zich om me heen aftekenen. We zijn onderweg naar Charleston voor ons tweede concert. Céciles partner Sullivan Fortner is niet mee in deze periode, maar we zijn bevoorrecht met pianist Adam Birnbaum, een ander muzikaal zwaargewicht uit New York. Hij doet in zijn mimiek denken aan componist Arnold Schönberg, maar zijn kaalheid heeft nog een inhaalslag te maken. De backstage ietwat saaiige man, met een dromerig uitgeleefd gelaat, verandert op het podium in een ware virtuoos met de scherpte van een vos. Met samengeknepen kwieke ogen en een terugkerende lichte glimlach op het moment dat alles muzikaal samenvalt.
In de bus zit Cécile aan een haakwerkje, waar ze volledig in opgaat. Groen parelmoeren nagels schieten behendig heen en weer tussen lijnen en lussen, terwijl de muziek in haar oortjes haar concentratie een aangename achtergrond geeft. Mijn ongeoefende oog kijkt geboeid naar het scala aan patronen dat voor mijn neus langzaam uitdijt in diverse kleuren wol.
“Welcome to America!”
Ik zie de vegetatie veranderen naarmate we Charleston naderen. Zuidelijke bomen met hier en daar een palmboom en moerasachtige gronden. In de concertzaal volgt de soundcheck, waarna we gaan eten. Vermoeid als ik ben van de jetlag en de vele uren in de bus, is mijn energie nu vooral afhankelijk van goede voeding. Trompet spelen is topsport.
Het concert vangt aan. Met Miho Hazama’s energieke opener And The Door Unsealed nemen we het publiek direct mee in onze rijke orkestklank – dynamisch en spatzuiver. Een moderne bigband op het kruispunt tussen innovatie en traditie. Amerikaanse roots met een Nordic European Sound. Als Cécile bij het tweede nummer opkomt volgt een collage aan stukken die haar brede muzikale smaak tonen.
Uit de zaal klinkt tussen de nummers door uitbundige respons van het publiek zoals we niet gewend zijn. Een man roept zonder enige gêne: “Welcome to America!” en “Thank you so much for coming to play in this difficult time” We strelen hun trotse zielen met Paul Simons American Tune als slotnummer, waarna we een staande ovatie in ontvangst nemen.
Het hoogtepunt van de avond was uiteraard weer het duo-stuk van Cécile en Adam. Waar het gisteren Nature Boy was, deed vanavond Tea For Two ons op het puntje van onze stoel zitten, under a spell.
De mooiste jazzclub ter wereld met prachtige uitzicht op Central Park
Na het concert gaan we vlug naar de bus, die ons direct naar het hotel brengt. Een kort nachtje met zes uur slaap op de deinende lage bromtoon van de airconditioner. Om 6.40 uur stappen we weer de bus in met meegekregen papieren lunchzakjes. We rijden terug naar North Carolina en vragen ons af of we bij de tourplanner voor de buschauffeurs verjaardag wellicht een kompas en passer cadeau moeten doen.
Cécile vertelt me over haar moeder, die de wonderlijke outfits die ze op het podium draagt voor haar maakt. Nadat Cécile op vaste adresjes in New York de mooiste stoffen heeft gekozen en ideeën uitwerkt, tovert haar moeder die om in werkelijkheid. Ze blijft me verrassen naarmate ik haar beter leer kennen. Uiteindelijk wil ze haar eigen outfits kunnen maken, zoals haar moeder dat kan.
Vanmiddag is het laatste concert met Cécile, in Norfolk. Dan reist ze door naar haar ouders in Miami. Toch verlangt ze naar haar thuis in Brooklyn omdat ze al een maand weg is van huis. Wij reizen morgen met het orkest naar New York voor ons laatste optreden in Dizzy’s Club in Jazz at Lincoln Center. De mooiste jazzclub ter wereld dankzij het prachtige uitzicht achter het podium op Central Park, maar of we er zullen komen is de vraag. We hoorden zojuist dat onze vlucht morgenochtend naar New York is geannuleerd vanwege de aanstaande sneeuwstorm. We gaan proberen per bus in New York te komen. Fingers crossed!
Een anticlimax bij uitstek
Voor me in de bus zit Cécile te knikkebollen. Doodop van een gebroken nacht waarin haar airconditioner, anders dan de boeddhistische ondertoon van de mijne, een tergende, subtiel aanhoudende hoge pieeeeeeep veroorzaakte. Haar nek klapt steeds dubbel door het herhaaldelijk in slaap sukkelen en ik vouw mijn wollen jas dubbel om die tactisch tussen de twee stoelhoofdeinden in te klemmen. Haar hoofd vindt steun tegen mijn jas en ze valt in een rustige slaap. De beste jazzvocaliste ter wereld, slapend op mijn wollen jas.
Het is drie uur ’s middags; de artistiek directeur van de band staat voorin de rijdende bus en spreekt ons toe. Door de annulering van onze ochtendvlucht wegens de sneeuwstorm is het halen van ons optreden in Dizzy’s Club wensdenken geworden. Een anticlimax bij uitstek. We gaan morgenmiddag met de bus door naar New York en omzeilen zo hopelijk de piek van de storm. Of we onze terugvlucht naar Europa de volgende dag halen blijft gissen. Vanmiddag in Norfolk wordt ons laatste concert in Amerika.
Wordt vervolgd…
