Het is weer genieten van de zwoele zomer en warme klanken tijdens Jazz Middelheim in Antwerpen. Een festivalverslag van de opening, 16 augustus.
De houten klapstoeltjes, vrolijke picknickkleden en vaste zitplaatsen rondom de enorm half open tent zijn weer gevuld in het prachtige park Den Brandt. De 43ste editie van Jazz Middelheim had weliswaar geen spectaculaire opening met het Kris Defoort Trio en een gitaarspecial rondom Larry Corrywell en Philipe Catherine, sfeervol en kundig was het wel. De Vlaamse pianist bracht enerzijds verstilde open klanken, die poëtisch en met klassieke invloeden omlijst werden. Anderzijds waren funky swingende grooves te horen, waarbij vooral het slagwerk opviel van de jonge Lander Gyselinck. Het contrast tussen de stukken, van ingetogen ballades naar uitbundige bebop en funky stukken was soms zo groot, dat de set opbouw wat voorspelbaar wel en te weinig een spanningsboog had. Wel was er een mooie dynamische interactie tussen de heren en goede timing.
Het zwoele zonnetje en een aangenaam briesje zorgden voor de perfecte temperatuur, zowel binnen als buiten de tent. Voornamelijk 40 plussers genoten van hun wijntje en sigaretje en lagen languit op hun picknickkleed te luisteren naar de romantische klanken van the Night of the Jazz Guitars. Virtuoos Larry Corywell droeg het concert met verve, hoewel hij pas echt raakte met zijn solointerpretatie van Ravels Bolero. Hij vlamde en zijn spel klonk zo vol, dat het leek dat hij met de andere drie mannen speelde.
Het samenspel tussen de vier gitaristen was boeiend, maar het repertoire kabbelde wat voort in veilige straight forward jazz. Echt interessant werd het duet tussen Corrywell en Philipe Catherine, die elkaar uitdaagden met lyrische improvisaties en sterk begeleiden.
De bezoekers werden pas echt wakker geschud bij slotact Jorn Zorn. Het was afgeladen vol bij de vervanger van free jazzicoon en voorloper Ornette Coleman. De nestor had zijn optreden gecanceld vanwege een voedselvergiftiging. De saxofonist maakte een herkenbare entree: hij gooide direct alle remmen los met uitbundige, heftige en experimentele solo’s, hoewel het een opwarmertje bleek. Samen met drummer Milford Graves en bassist Bill Laswell vormde hij een ijzersterk trio. Voor sommige luisteraars was het Zorn geweld echter te veel, en werd de tent en gazon ontvlucht met de handen op de oren. Met een eigen versie van Mobjob eerde de New Yorker zijn held Coleman. Ook waren er spannende duetten met de ritmesectie, waar Zorn alles uit de kast haalde van hoge scheurende noten tot diep brommende geluiden. Alleen de Afrikaanse nasale zang van Graves had beter achterwege kunnen blijven… Elk stuk had een sobere opbouw dat ontpopte tot een hels vuurwerk. Een waardige afsluiter van de eerste festivaldag.
Angelique van Os / Jazzism
